Je kent het beeld wel: een troepje scouts en gidsen dat door de straten trekt, een bende welpen op het speelpleintje, een tentenkamp aan de Ourthe.

Samen zijn we met zo'n 70.000 meisjes en jongens, allemaal lid van het Vlaams Verbond van Katholieke Scouts en Meisjesgidsen, of het "VVKSM".

Maar wat zet al die mensen, elke week, jaar in - jaar uit, in beweging?

In scouting hebben kinderen en jongeren zelf veel in handen. Je krijgt er ruimte om "met vallen en opstaan" anderen te ontmoeten, samen op te groeien, vrienden te maken.

VVKSM wil iedereen uitnodigen, ook kinderen en jongeren met een handicap, om het spel van scouting te spelen. Dit kan met de groep uit je buurt of in een groep die speciale aandacht heeft voor kinderen en jongeren met een fysieke, mentale of sociale handicap. Deze werking is beter bekend als AKABE.

Op maat van kinderen en jongeren met een handicap

We spelen het spel van scouting op maat van kinderen en jongeren met een handicap. De ervaringswereld van de jongeren staat centraal. We werken in kleine groepjes, waar voldoende leiding aanwezig is om elke jongere tot zijn recht te laten komen.

We cre‘ren een veilige omgeving, waarin elke jongere zich thuis en aanvaard voelt en zo kan groeien naar zelfontplooiing.

Binnen dit veilig milieu willen we uitdagende activiteiten aanbieden, aangepast aan het niveau van de leden (vlottentocht, op kamp gaan in tenten, bosspelen, trektochten, dansen en zingen, openluchtleven,...). Activiteiten die hen uitnodigen om hun eigen grenzen te verleggen.

In onze werking leggen we het accent op de zelfwerkzaamheid van onze leden. We stimuleren onze leden om zoveel mogelijk voor zichzelf te zorgen; we willen onze leden aanzetten tot mondigheid. We vinden het belangrijk dat zij opkomen voor zichzelf.

We maken tijd voor en zoeken naar creatieve werkvormen zodat onze leden hun gevoelens, verwachtingen en idee‘n kunnen uiten.

Gericht op integratie in de maatschappij

Jongeren met een handicap krijgen de kans om het spel van scouting samen te spelen met kinderen zonder handicap. We willen op straat komen en zichtbaar zijn binnen scouting en de bredere maatschappij. Zo willen we aantonen dat jongeren met een handicap meer mogelijkheden dan beperkingen hebben. Tegelijk willen we scouting en de bredere maatschappij oproepen tot openheid, zodat jongeren met een handicap zich kunnen integreren als volwaardige medespelers.

In de praktijk...

Allereerst zijn er vele gewone scouts- en gidsengroepen waar kinderen en jongeren terecht kunnen en volwaardig het spel van scouting kunnen spelen.

Er zijn ook enkele scouts- en gidsengroepen die binnen hun werking een AKABE-tak hebben uitgebouwd. Hier is geen doorstroming naar andere takken.

Daarnaast zijn er scouts- en gidsengroepen, die met verschillende takken werken en speciale aandacht hebben voor kinderen en jongeren met een handicap.

Deze groepen kunnen onderverdeeld worden naargelang de doelgroep waarmee ze leven:

Er zijn gemengde groepen, die zich zowel richten tot kinderen met en zonder handicap.

Er zijn AKABE-groepen die enkel werken met kinderen met een handicap. Deze groepen kunnen verschillend doelgroepen hebben. Er zijn groepen die zich richten tot kinderen met en fysieke handicap, kinderen met een mentale handicap of een sociale handicap. Er zijn ook groepen die kinderen met allerlei soorten handicaps opnemen.

Hoe werken deze groepen?

We willen als jeugdbeweging en derde vormings- en opvoedingsmilieu zijn naast de thuissituatie en de school. We willen kinderen en jongeren, jongens en meisjes de ruimte en de kans bieden om via ervaringen in groep (spel, creatieve opdrachten, kamp, trektocht, weekends) hun eigen mogelijkheden en grenzen te ontdekken en te verleggen om zo te groeien naar zelfontplooiing. Er zijn vijf pijlers waarop onze werking steunt:

• jongeren en ouders engageren zich voor vrije tijd die niet vrijblijvend is (engagement).
• we spelen en werken in groep. Samen staan we sterker. De inbreng van ieder is waardevol en ommisbaar (ploegwerk).
• jongeren leren voor zichzelf zorgen en nemen naarmate ze ouder worden meer verantwoordelijkheid op (zelfwerkzaamheid).
• we kijken verder dan onze eigeen werking. We willen onze stem laten horen in de maatschappij en het opnemen voor jongeren en mensen met minder kansen (dienst).
• beslissingen nemen we samen. Samen zijn we vrantwoordelijk voor de uitbouw van onze eigen werking (medebeheer)

Kom eens een kijkje nemen

Allereerst zijn er de regelmatige bijeenkomsten tijdens het jaar (bv. wekelijks, om de 14 dagen). Dan spelen we in kleine groepjes het spel van scouting. Nadruk ligt op de inkleding en de fantasie. Zo kan het de bedoeling zijn van en staddspel om een koelkast te vinden voor een pingu•n. Of moeten we met een vlot zoveel mogelijk zeerovers uitschakelen. In het bos moeten we de sinaasappelkoning zoeken omdat er geen drinken meer is. We knutselen en kasteel voor de koekjesprinses. We leven ons in in het leven (de muziek, de klederdracht) van een verdwaalde Afrikaan, zodat die zich thuis voelt. In het dorp zoeken we voedingswaren en maken eten voor een zieke kabouter.

Verder zijn er weekends waar we in kleine groepjes drie dagen spelen en werken met een bepaald thema (bv smurfen, reis rond de wereld, het Jungleboek, bieten).

Hoogtepunt van het werkjaar is het kamp. We genieten van het openluchtleven, slapen in tenten, zingen rond het kampvuur. We leren onszelf en elkaar kennen. We gaan op tweedaagse: twee dagen zijn we in ons klein groepje op tocht en overleven samen.

Zo proberen we op een creatieve manier grenzen te verleggen: grenzen bij onze leden (plots durf je dingen te doen waarvan je alleen maar kon dromen), grenzen in onszelf als leiding (we blijven verwonderd openstaan voor en vertrouwen in de mogelijkheden van elke jongere met een handicap (dingen die ik als leiding niet mogelijk achtte, gebeuren plots) en grenzen in de maatschappij (er is meer mogelijk dan je denkt als je vertrouwt in de mogelijkheden van jongeren met een handicap in plaats van enkel oog te hebben voor hun beperkingen).

Jong en vernieuwend, zo is VVKSM: bewogen, soms eigenzinnig, een beetje wispelturig, maar vooral speels, sportief, fijngevoelig, grensverleggend, en misschien een tikje "stout" ... lekker doen!

Voor meer informatie. Dit is ons adres:

VVKSM-AKABE
lange kievitstraat 74, 2018 Antwerpen
(T) 03/213.16.20 (F) 03/232.63.92
e-mail: info@vvksm.be

bekijk of download de akabe-folder in acrobat reader

De Zonnepinkers VVKSM-Akabe is een scouts- en gidsengroep voor kinderen en jongeren met een mentale handicap (vanaf 6 jaar). We organiseren drie maal per maand activiteiten op zaterdagnamiddag, we gaan twee keer op weekend en in juli op kamp. Onze nieuwe lokalen liggen aan de Oordersweg te Ekeren.

Een werking per leeftijdstak

De Zonnepinkerleden zijn per leeftijdsgroep in takken verdeeld. Welka's zijn meisjes en jongens van 6 tot 9 jaar, Jonggivers zijn tot 10 tot 13 jaar, jongren van 14 tot 17 jaar zijn bij de Givers en vanaf 17 jaar wordt je Jin. Vanaf hun 20ste kunnen Zonnepinkers overstappen naar de Vips, de volwassenwerking in de pinkers.

Activiteiten op maat

Driemaal per maand organiseert de leidingsploeg activiteiten voor de leden. Meestal vinden deze vergaderingen plaats op zaterdagnamiddag van 14 uur tot 17 uur aan onze lokalen. In het begin van het jaar trekt elke leeftijdstak op takweekendje en tijdens de paasvakantie gaan we met z'n allen een wekendje naar zee. Van 21 tot 31 juli gaan we met de Welpen/Kabouters, Jonggivers, Givers & Jins op groepskamp: de oudere takken slapen in tenten.

Op zoek naar het spoor van de grote yeti in het bos, je zelfgeknutseld kostuum showen op de catwalk, een uitstap naar de film, fruitsla maken voor piknik in het park, op vliegweekend gaan om je vliegbrevet te halen, omgetoverd worden in een kudde roze olifanten, de hoofdrol spelen in een videofilm. Het kan allemaal!

De leiding plant een afwisselend programma op maat van de leden. Met veel fantasie en inkleding sluiten de vergaderingen aan bij hun leefwereld.

De leidingsploeg

Een enthousiaste leidingsploeg begeleidt de zonnepinkers tijdens de vergaderingen. Elke tak heeft zijn eigen, vaste takleidingsploeg die het hele scoutsjaar samen met de leden speelt, knutselt, wandelt, op kamp gaat... Vier of vijd leid(st)ers zijn verantwoordelijk voor een groepje van maximum 12 jongeren. Voor de leiding is er een vormingsaanbod, met onder andere informatie over handicaps. De groepsleiding begeleidt de leidingsploeg en draagt de eindverantwoordelijkheid.

Veilig en verantwoord spelen!

Tijdens de vergaderingen, op weekends en op kamp, worden de Zonnepinkers steeds begleid, zowel bij de activiteiten als bij de dagdagelijkse dingen. Het gemiddelde van 1 leider of leidster per 2 Zonnepinkers wordt eventueel uitgebreid met extra-leiding om te gaan zwemmen, als we daguitstap gaan... Veiligheid verdient veel aandacht: reflekterende strips bij slecht weer, de badmeester verwittigen, voorzichtig in het verkeer, steeds een verpleegkundige mee op kamp...

Het spel van scouting

De Zonnepinkers spelen het spel van scouting op maat van kinderen en jongeren met een licht tot matig mentale handicap. De inhoud wordt vertaald naar de leefwereld van de leden: Samen met anderen allerlei dingen uitproberen, in kleine groepjes. Mee bepalen: de leiding heeft oor en oog voor wat elk kind wil, graag doet, vraagt... Inzet om het hele jaar te komen meedoen, dat verwachten we van de Zonnepinkers en hun ouders. Zelf doen: de leiding stimuleert om zoveel mogelijk zelfstandig te doen. Als scoutsgroep voor leden met een handicap leven we niet op een eilandje. We spelen regelmatig samen met scouts en gidsen of andere jeugdbewegingen uit de buurt.

Praktische informatie:

Voor meer informatie over de Zonnepinkers kan u terecht bij de groepsleiding:

Onze nieuwe lokalen liggen aan de Oorderseweg te Ekeren (zie plannetje) We vergaderen daar van eind september tot begin mei, zaterdagmiddag van 14 tot 17 uur, drie maal per maand. Van 21 tot 31 juli gaan we op kamp.

download het enige echte zonnepinker-bureaublad voor je eigen computer

• formaat 640x480 (mac/pc)
• formaat 800x600 (mac/pc)
• formaat 1024x768 (mac/pc)

Elk scouts- en gidsenjaar in VVKSM heeft z'n eigen thema. Zo'n jaarthema wil één jaar lang een bepaald aspect van scouting in de kijker stellen. Dat kan gaan van typische scouteske dingen zoals natuurbeleving tot thema's uit de leefwereld van jongeren zoals lichamelijkheid. Ook maatschappelijke kwesties, integratie bijvoorbeeld, kunnen door een jaarthema in de schijnwerpers worden gezet. Elk jaar kiest VVKSM hiervoor een leuze, een jaarkenteken, een lied en een specifiek spelaanbod. Dit jaar, 1999-2000 is het jaarthema:

Droom me daar 'ns

Jan wil brandweerman worden, Mieke minister. Ans droomt van de prins van weet-ik-veel, je weet wel, die van dat luchtkasteel. Martin Luther King en John Lennon droomden zichzelf de geschiedenis in.

Dromen mag en moet

Dromen, fantaseren, even weg dobberen van wat moet en is en terechtkomen bij wat mag en zou kunnen, is belangrijk voor een mens. Het heeft een helende functie: je kan alles nog eens over doen, dingen een plaats geven, tot rust komen. Maar je kan er ook al je fantasie in kwijt: verlangen naar, hopen op, mijmeren over een nog mooiere en meer leefbare toekomst. Tijd krijgen en nemen om te dromen is in deze wereld van snelheid, efficiëntie en rationaliteit niet altijd vanzelfsprekend.

Daarom willen we dat iedereen, van kapoen tot groepleid(st)er, binnen scouting wel tijd en ruimte krijgt om te mijmeren, te dromen, te fantaseren. 's Avonds rond het kampvuur, 's middags bij het bosspel, tussen de soep en de patatten. Tijd en ruimte voor Jan die ervan droomt om als Groene ridder de draak te verslaan, voor Mieke die droomt van haar prins op zijn wit paard of voor Bart die denkt aan volgend jaar wanneer hij op kot zal zitten. Tijd en ruimte krijgen is het belangrijkste. Daaruit kan zoveel groeien dat zelfs de stoutste dromen realiteit worden. Als je maar kansen krijgt en er echt in gelooft.

Soms is dromen ook beangstigend, bv. wanneer het lijkt alsof je ver van de wereld wegraakt. Maar zolang je dromen niet leiden tot onverschilligheid voor de realiteit is het goed om te dromen. Want zonder dromen heb je geen doel, geen toekomst meer.

Dromen delen

Niks zo leuk als samen fantaseren over die tocht die je ooit wil maken of ontdekken dat jouw patrouillemaatje ook graag toneel speelt en er uren over doorkletsen. Dromen moet je af en toe delen: door erover te vertellen, ze in een droomboom te hangen of in een fantasiedagboek te noteren. Dromen delen, geeft namelijk verwantschap en het doet goed om iets zo puur van jezelf, zo intiem in volle vertrouwen te kunnen vertellen. Bovendien verhoogt zo de kans dat je de droom ooit kan waarmaken.

Dromen waarmaken

Als mensen zich herkennen in elkaars droom kan er iets groots groeien, kan de droom een beetje waar worden. Want terwijl je ontdekt dat je niet alleen bent met dat ideaal of idee, verhoog je elkaars enthousiasme en ontspruit er een concreet plan voor je je er bewust van bent.

Zo droomde ik ooit van een verre reis naar Taiwan en terwijl ik er mijmerend over sprak, als een onrealistische wens, hoorde een vriend me bezig en werd hij door dezelfde microbe gebeten. Het resultaat was dat we op een dag vliegtuigtickets bestelden en ons paspoort haalden in de Taiwanese ambassade.

Tussen droom en daad liggen kansen

Dromen en scouting: het moet elkaar kunnen aanvullen. Daarom formuleerden we bij het nieuwe jaarthema de volgende doelen:

• Wij willen binnen scouting kinderen en jongeren kansen geven om nog gewoon te dromen, over die dromen te praten en ze dan te realiseren.
• We willen aan alle kinderen en jongeren hoop en een teken geven dat er nog toekomst is.
• We willen kinderen en jongeren een plaats geven waar hun dromen meetellen, waar verlangens, eigenheden en gevoelens ernstig genomen worden.
• We willen tonen dat je dromen zelf in handen kan nemen. Voor jezelf en voor anderen. Eventjes een ster of een koning zijn op het groepsfeest. Na het laatste kampvuur plannen beginnen maken voor het nieuwe kapoenenjaar.
• We willen scouts en gidsen helpen groeien in de realisatie van hun en onze droom: gelukkige mensen in een rechtvaardige wereld.
• Al deze doelstellingen realiseren, kan enkel als we in die droom geloven, als we elke droom als een zeepbel koesteren en elkaar aanmoedigen om voor elke opengespatte bel, een nieuwe te blazen.

Jaarlied 1999 - 2000

Klik hier om het jaarlied te beluisteren. U heeft wel de RealPlayer nodig. Die kan je gratis downloaden. Voor de mp3-versie (1,1 Mb), klik hier. Hiervoor heeft u een mp3-player nodig zoals bv. audion of grayamp (voor macintosh) of winamp (voor pc)

Droom Me Daar 'ns

Iemand zei me ooit
zeg nooit nooit,
je kunt als je probeert.
Dit is wat ik heb geleerd:
het antwoord is een plek.
Misschien klint dat wel een beetje gek
maar het zit al in je hoofd
als je 't maar gelooft!

Refrein:

Sluit je ogen en kom mee
zo dromen wij voor twee
hand in hand naar het land van
Droom me daar 'ns.

Misschien dromen jullie er van
je te verkleden in monsters en draken.
Te weten dat dat kan
is de eerste stap om dromen waar te maken!
Verlang je naar het avontuur
fluister ons je dromen bij het vuur
EIk vloog als een vogel door het bos,
die droom laat ik nooit meer los.

Refrein

Kim, Aïscha, Els en Hans,
ieder met z'n eigen wensen,
maar dromen krijgen pas een kans
door ze te delen met andere mensen.

Speelpleinen in de stad,
Iedereen hoort er bij.
Onze grootste droom is vriendschap
en geen oorlog meer.
Durf toch te dromen
en durf je dromen te tonen
Zing het uit door heel het land:
een betere wereld ligt in ieders hand!

Refrein (2 x)

Zang: Nigel Parrington (U.K.) & Els D'hooge (B/VL)
Guitar: Nigel Parrington
Bas: Theo de Witte
Drums: Eric Engels
Muziek: Nigel Parrington
Tekst: Els D'hooge, Nigel Parrington, Bert M. D'hooge
Opname: Studio Uptide - Ertvelde
Productie: Jan Van Reusel
Mixage: Theo de Witte
V.U.: VVKSM vzw - An Verheyen, Lange Kievitstraat 74, 2018 Antwerpen

Onze groepsleiding:

Leen Van de Ponseele - Kon Astridlaan 47, 2950 Kapellen, 03/664.83.92
Liesbeth Vanhevel - Max Hermanlei 8, 2930 Brasschaat, 03/652.13.25

met reacties, commentaren, ideëen, artikels,... kan u terecht bij jonas.baert@advalvas.be

site was last updated 03-04-2000