Een hele organisatie was het om 21 wielertoeristen van WTC De Eendracht en inderhaast twee in "sneltreinvaart" opgeleide sportbestuurders voor 5 dagen de Franse Alpen in te loodsen. Toch is het onze vereniging gelukt om na uitstappen zoals Vogezen en Eifel over te schakelen naar het grote werk. De meesten van de deelnemers hadden zich dan ook de voorbije winter serieus voorbereid; zouden we al de afgevallen kilootjes verzamelen, er zou nog een volle gast uit te kneden zijn. De uittocht was gepland donderdag 1 juli om 4 uur s' ochtends om via Luik, Luxemburg, Metz, Nancy, Dijon, Lyon en Grenoble de verblijfplaats "Le Bourg d'Oisans" te bereiken. De reis verliep vlekkeloos (150 km/h is dan ook een mooie snelheid !?!?) en om 13 uur arriveerden we aan hotel "L'Oberland". Na enkele "pressions" van 1/2 liter en het verdelen van de kamers stond er al een eerste verkenningsrit op het programma. Met cols als "La Bérardé" en "Les Deux Alpes" en daarbij nog 38° in onze nek viel deze eerste kennismaking niet al te best mee, bovendien was dit nog maar een ritje van ± 70 km! Het moreel van velen zat dan ook al snel in een diep dal en her en der werd gemompeld om af te zien van de deelname aan de wereldbekende "Marmotte" die zaterdag 3 juli zou plaatsvinden, dé klassieker onder de klassiekers wat wielertoeristen aangaat.

Van links naar rechts: Convens Luc, Willems geert, Camps Gaston, Daems François, Ceustermans Theo, Valgaerts Walter, Heuvelmans Luc, Eyckmans Marc, Leeten Willy
Claes Alex, Cuyvers Karel, Ambroos Werner, Vande Look George, Vanderheyden Guido, Niet zichtbaar: Ambroos Hedwig, De Boel Patrick, Pollet Patrick, Nijs Jo, Huysmans Frans en Nys Mario.

Van links naar rechts in aktie op de col D'Ornon: Daems François, Cuyvers Karel, Engelen Raymond, Heuvelmans Luc en Willems Geert.

Na een nachtje rusten en een overgangsritje via col "D'Ornon" werd er verzameld op het terras van het hotel voor een gezamelijke inschrijving. De verbazing was groot toen er nog achttien leden 160 FF veil hadden voor de uitdaging van het jaar. Zaterdagochtend, kwart na zeven 4.000 deelnemers uit alle hoeken van de wereld (met daarbij 18 Eendrachters) begonnen aan een rit van 180 km met 3 cols van "buiten categorie" en 2 van "eerste categorie". De start verliep hectisch en na een tiental vlakke kilometers verscheen de eerste grote jongen van de dag : de "Croix de Fer" (2068 m hoog, top na 31 km klimwerk). De prachtige panorama's konden echter niet beletten dat velen hier reeds een onaangename ontmoeting hadden met "de man met de hamer", erg pijnlijk want de aankomst was nog zo ver en er stond nog zoveel te gebeuren. Na een snelle afdaling kregen we de col "Télégraphe" (1570 m) voor de voeten geschoven, 25 km klimwerk waar je renners bij bosjes zag opgeven, zeker degenen die er van meet af aan "de pees opgelegd hadden". De afdaling van de Télégraphe bracht ons in Valoire met 97 km op de teller. Bij het zien van het bordje "Galibier 2642 m" kregen we wel even de kriebels want deze fase van de wedstrijd kon en zou beslissend zijn. Er moest immers over een afstand van 18 km een niveauverschil van 1212 m overwonnen worden in een temperatuur die haast ondraaglijk was. Hoe dichter bij de top, hoe meer menselijk leed we te zien kregen; de lucht was ijl, de laatste kilometers loodzwaar. Er leek geen einde aan te komen. Een onbeschrijfelijk gevoel overmeesterde ons dan ook toen we bij Benny en Danny (onze trouwe volgers die ons aan de top opwachtten) aankwamen en we de innerlijke mens konden voorzien van spijs en drank.

 

De Galibier halen was een mikpunt nu moest het lukken om gans de rit uit te rijden. Na een duik naar beneden gevolgd door een knikje van de "Col du Lautaret" en een strook "vals plat' ging het richting Bourg d'Oiseaux, waar ons de zwaarste klus te wachten stond : de beklimming van L'Alpes d'Huez (1880 m). Deze knaap, die reeds meerdere malen als scherprechter fungeerde in de Ronde van Frankrijk en bekend staat als 'de col met de 21 haarspeldbochten' moest het orgelpunt van de dag worden. Ook hier weer één gulden regel wilde je de top halen op je fiets in plaats van in de bezemwagen : je krachten doseren. Het werd hoe dan ook lastig en het aftellen van de bochten verliep minder vlot dan we wel zouden gewild hebben. De sfeer was echter prachtig en de talrijke aanwezige toeschouwers, die je als het ware naar boven applaudisseerden, gaven een, zekere heroïsche allure aan de marteling, om nog maar te zwijgen van de extase wanneer de top bereikt werd. Wat onze club betreft mogen we zeker terugblikken op een geslaagde uitstap, met enkele onverwachte wendingen aangezien sommige gerenommeerde clubleden het niet haalden en anderen, die op geen enkele pronostiek voorkwamen, haalden het wel. Het is dan ook een moordende etappe, je ziet drama's onderweg, je moet uithouding hebben en je tanden kunnen stukbijten en de uitslag ervan is onvoorspelbaar. Een speciale vermelding genieten zeker onze twee "wonderboys" Theo Ceustermans en Georges Vande Look, samen reeds 120 jaar oud, maar strijdend tot de laatste snik haalden zij, na 180 km, de top van l' Alpes d'Huez. Nog negen andere clubleden brachten dit huzarenstukje tot een goed einde. Ook een woord van dank aan onze twee sportbestuurders Benny Gielis en Danny Daems, want met hun grenzeloze inzet en opportunisme hebben zij ertoe bijgedragen dat deze vijfdaagse uitstap een succes werd.

De volgende dag kon dan ook met volle teugen genoten worden van de verdiende rust. Op de voorste rij van links naar rechts: Heuvelmans Luc, Eyckmans Marc, Nys Mario, Valgaerts Walter en Engelen Raymond. Op de achtergrond Cuyvers Karel en Willems Geert.

 

CLUBUITSLAG EN PROFIEL VAN LA MARMOTTE

De volledige uitslag van La Marmotte is terug te vinden op www.fiets.nl/marm99.html