WESTHOEKMOUNTAINBIKE
Voorbeschouwing
Etappe 1
Etappe 2
Etappe 3
Etappe 4
Etappe 5
Etappe 6
Etappe 7
Etappe 8
Nabeschouwing
Home

MITTENWALD - REITH IM AMBACHTAL


  • Zaterdag 14 juli
  • Afstand : 84,67 km
  • Aantal hoogtemeters : 2128 hm
  • Max. bereikte hoogte : 1804 hm (Hochalmsattel)
Naar jaarlijkse gewoonte is het startuur van de eerste etappe om 11u. Vanaf 10u begeven de meeste bikers zich naar de startplaats waar het een gezellige drukte is. De organisatoren geven nog eens duidelijke instructies voor de komende week. Aan de startplaats bevinden zich ook enkele stands van gekende fietsmerken zoals Scott, Specialized, Rottwild, Rocky Mountain maar jammer genoeg geen Cannondale. Verder zijn ook Shimano en SRAM aanwezig voor technische assistentie tijdens de ganse week.
Dat we niet onze lange broek en onze overschoenen nodig zullen hebben blijkt al duidelijk juist voor de start. De organisatoren geven mee dat het tot en met woensdag minstens 30°C wordt. Voor wij Belgen, die thuis de laatste weken herfstweer gewoon waren, een serieuse overschakeling. Maar we laten het niet aan ons hart komen en begeven ons naar de start.
Wij hebben startnummer 207 en mogen netjes plaatsnemen in het tweede startvak. We kunnen dus starten in de eerste helft van het peleton. Ik weet uit ervaring dat het resultaat van de eerste dag belangrijk is voor de startpositie van de volgende dagen, dus liefst vandaag niet te veel pech. Ik leg Peter al niet te veel druk op want te vlug van start gaan kan hier serieuse gevolgen hebben.
Om klokslag 11u wordt het startschot gegeven en klinkt het toepasselijk nummer van AC/DC, Highway to Hell !! De meute trekt zich op gang en voert ons via het centrum van Mittenwald naar de voet van de eerste beklimming. De weg loopt over het alomgekende shotter en gaat geleidelijk valsplat omhoog. Ik probeer het tempo er goed in te houden en Peter volgt gemakkelijk.


Start om 11u in Mittenwald

Na een tiental kilometer begint het traject al wat zwaarder te worden en moet ik het gaspedaal wat minderen want Peter moet de rol lossen. Het zal wel de warmte zijn (intussen 32°C) denk ik bij mezelf en wacht hem op. Na 40 km en net voor de eerste bevoorrading komt er een stuk goedlopend asfalt en ik trek het tempo goed de hoogte in om mee te gaan met een groepje die net voor ons rijdt. Het tempo ligt niet al te hoog maar Peter kan gewoon niet mee. Allez jong, thuis kan hij een stuk aan 40km/u vlammen en hier lukt het nog niet om 30km/u te rijden. Aan de bevoorrading wordt duidelijk wat er gaande is. Peter heeft verschrikkelijke pijn in de rug en kan met moeite van de fiets. Een volledige geblokkeerde rug !! Het zal toch niet waar zijn hé, denk ik bij mezelf maar laat Peter rustig bekomen aan de bevoorrading. Na een kwartier terug proberen op de fiets te kruipen en vertrekken voor de tweede klim van de dag naar de top van de Plumsjoch. Maar het lukt niet voor Peter. Hij kan met moeite een degelijk tempo rijden. Ik zeg hem terug te keren en zich te laten onderzoeken door een dokter. Die is er toevallig aanwezig aan de bevoorrading iemand met een sleutelbeenbreuk te behandelen. De dokter laat Peter enkele bewegingen doen. De diagnose is vlug duidelijk : onderste rugspieren zijn volledig verkrampt ! Peter krijgt een pilleke om enigzins te pijn te verzachten en de spieren wat te ontspannen.
Na een half uurke doet Peter terug een poging om op zijn fiets te klauteren wat al een hele opgave is en we proberen terug te vetrekken. Het tempo is van lammentabel niveau maar er zit niet meer in. Peter verbijt de pijn en sleurt zich de berg op. Ik volg in zijn wiel. Het klinkt misschien ongeloofwaardig maar niet tegenstaande dat we zelf rijden aan een kinderachtig tempo, halen we zelfs bikers in. Te vlug gestart of bevangen door de warmte met krampen tot gevolg zijn de voornaamste oorzaken. Ik laat Peter zijn eigen tempo bepalen maar weet nu al dat we een goede startpositie voor de volgende dagen mogen vergeten. Maar aankomen in Riva is belangrijker dus de toestand van Peters zijn rug baart mij meer zorgen. Eénmaal aangekomen op de top van de Plumsjoch laat ik Peter even stoppen om de rug te strekken en vertrekken daarna voor een afdaling richting 2de bevoorrading. Peter kan goed volgen in de afdaling mede doordat ik verkies niet al te veel risico's te nemen en problemen heb met bandengrip in de bochten.
Juist voor de tweede bevoorrading in Maurach blijkt Peter ietwat te beter en we knallen tegen 40km/h vooruit. Ik kan nog net een gevallen drinkbus ontwijken en mijn fiets rechthouden. Ik mag er niet aan denken moest ik daar tegen de grond gegaan zijn. Er ging heel wat Belgisch vel aan het asfalt hangen. Na de tweede en laatste bevoorrading proberen we wat verloren tijd terug te winnen en rijden tegen een redelijk tempo richting Wiesing. In één van de vele bochten gebeurt het dan toch : mijn voorwiel schuif weg en kom met een kwak tegen de grond terecht. Westvlaams gevloek klinkt door de bossen !! Vlug het grind en bloed uit de wonde prutsen en terug vooruit met de geit. Wat een mountainbiker lijden kan.
Net voor de aankomst nog een joekel van een helling overwinnen...pfffff...bovengekomen links het bos in en richting aankomst. De eerste dag was meteen om u tegen te zeggen. Door de pech hebben we natuurlijk heel wat plaatsen verloren. Het zal dus opschuiven worden de volgende dagen.
  • resultaat in categorie "men" : 270 ste
  • resultaat algemeen : 440 ste