WESTHOEKMOUNTAINBIKE
Terug

TILF BASTOGNE TILF 2006

Na de Ronde van Vlaanderen was er een nieuwe uitdaging nodig. Deze keer was de keuze gevallen op Tilf-Bastogne-Tilf of m.a.w. Luik-Bastenaken-Luik voor wielertoeristen. Daar Nol en Luc hun reeks van gereden klassiekers wilden aanvullen moest ik geen 2 maal vragen of ze goesting hadden om mee te gaan. De rit was goed voor 226 km en 3685 hoogtemeters, een ware klimrit dus. Voor mij een ware openbaring bij iedere klim, voor andere een gevloek van hier tot in Tokyo.

We hadden besloten om op zaterdagnamiddag te vetrekken. Luc en ik waren reeds ingeschreven, Nol en onze vierde collega Geert nog niet. Na 2 uur rijden kwamen we aan in Tilf, een klein gehucht nabij Luik maar het was er al redelijk druk. De inschrijving was gemakkelijk te vinden en dus gingen Geert en Nol vlug de nodige administratie gaan doen. Hier herinnerde Geert ons aan het feit dat hij hier vorig jaar zijn fiets gestolen is. Vlug eventjes 5 minuten binnen in de inschrijvingstent (na de rit weliswaar) maar bij het buitenkomen was zijn bolide verdwenen. Je zou voor minder een ongeluk begaan.
Na de inschrijving wist Luc ons te vertellen dat we een hotel gingen zoeken. Hoezo zoeken ?......heb je er geen geboekt ?.....nee......ik heb via internet 28 hotels gevonden in Luik, dus dat moet lukken. Onze zoektocht begon in Tilf maar je kan het al raden, alles volzet natuurlijk. Dus naar Luik. En Luik is groot, heel groot, zo groot zelf dat er een staalfabriek middenin staat. Het lokale IBIS hotel was volzet. In de verloederde wijken van Luik was er geen enkel hotel te vinden maar het was wel een mooie historische rondrit door het industrieel archeologisch erfgoed in Luik. Na dit bezoek had Luc nog een verassing voor ons : misschien zijn er wel hotels in het centrum van Luik ? Gelukkig wist hij dat want wij waren er nooit opgekomen :-). In het centrum had Luc een hotel gevonden maar de prijs viel wat tegen, namelijk 275 euro persoon per nacht ! Hier begon ik het wat op mijn heupen te krijgen ! Morgen moeten wij opstaan om 5u en meneer zit hier nog om 19u30 een hotel te zoeken in een stad dat we nog van geen kanten kennen. Ik stelde voor om naar Remouchamps te rijden een daar een hotel te zoeken. Tijdens het binnenrijden van Remouchamps toonde ik aan Luc de voorlaatste helling voor morgen, namelijk "La Redoute". Bij het zien van dit beest heeft hij veel goesting om rechtomkeer te maken en naar huis te rijden :-))))). Kwestie van de tegenstand wat te imponeren :-))))). En bij het eerste hotel was het prijs : vriendelijke bediening, goed eten aan schappelijke prijs en vooral......gedaan met de zoektocht.

Zondagmorgen stonden we om 6u45 aan de start van wat wel eens een lange lijdensweg zou kunnen worden. Ik had Luc en Nol gewaarschuwd om het in het begin wat rustig aan te doen want de puisten die hier liggen zijn nog wat anders dan de Kemmelberg. Van bij de start konden we meerijden met enkele Nederlanders, wat ook niet moeilijk was want 70% van alle deelnemers waren Nederlanders. En die Nederlanders legden er duchtig de pees op. Ik bleef rustig achteraan de groep pedellen. Nol kon zich weer niet bedwingen en koerste lustig mee met onze noorderburen. Luc was nog moe van het "hotel zoeken" en deed het rustiger :-)))
Na 18km kwam de eerste puist (helling in ABN), de Cte de Oneux. Onze groep Nederlanders was plotseling niet meer te bespeuren en Nol besefte ook plotseling dat het hier wel deftig bergop kan gaan. De tweede helling, de Cte de Werbomont, was eerder een lachertje, het was eerder vals plat. Door de snelheid in het peloton was die zelf gewoon met de grote plateau te nemen. Na de eerste bevoorrading (na 50km) ging het geleidelijk zacht op en neer , niks om ons zorgen over te maken. Enfin.....tot dat Nol ons (ik en Luc) voorbij komt gestormd met een groep laagvliegers. De snelheid blijft constant tegen de 40km/h en dat met de wind schuin op de kop. Voor mij het iets te vlug naar mijn goesting en Luc heeft ook niet te veel goesting, maar in de wind rijden alleen heeft ook geen zin en we rijden mee. Plotseling merk ik op dat we naar links moeten. We roepen nog naar Nol en de laagvliegers (bleken later zelf geen deelnemers te zijn van TBT) maar ze vlammen rechtdoor. Ik en Luc dan maar alleen verder. Een goede 7km verder beseft Nol dat er iets niet klopt en hij moet rechtsomkeer maken.....haha.....:-)).

Intussen zijn ik en Luc begonnen aan de derde helling van de dag en die begint er al meer op te trekken. De Cte de Bonnerue is niet te steil maar die kan je al meer "cte" gaan noemen dan z'n voorganger. Na 100km bereiken we Bastogne, het keerpunt in de rit. Daar is tevens de 2de bevoorrading. Persoonlijk vind ik de bevoorrading wat karig. Je krijgt 1 fles Isostar (die echt niet te drinken is), 1 stukje banaan en 1 koekje. Een volwassen wielertoerist en zo'n vreetmachien zoals ik eet zo'n ganse tafel koekjes !!!! Al morrend vervolg ik samen met Luc de weg.
Vanaf nu staat de wind constant op de kop en het is voortdurend rijden op het randje om uit de wind te zitten. De weg is op sommige plaatsen echt slecht en het is constant op en neer. Je verstand gebruiken is de boodschap. Na 155km komen er 2 hellingen. De eerste, de Mont Le Soie is goed te doen maar de tweede, de gekende Cte de Wanne is een lastiger kereltje om te bedwingen. Hij duurt ook langer dan al z'n voorgangers en de vermoeidheid in de benen begin ik te voelen. ik weet dat Luc op de hellingen niet direct kan volgen maar ik laat mij rustig uitbollen en wacht hem op. Bovenop de Cte de Wanne hebben we 3de bevoorrading. Hier komt ook het parcous van de 127km toe en dus heel wat volk. Ik heb honger en gelukkig krijgen we hier meer te eten dan op de vorige bevoorrading.
Na deze bevoorrading wacht ons een lange afdaling tot in Stavelot. Tijdens deze afdaling worden we er nog eens aan herinnerd waarom een helm dragen zo belangrijk is. Een fietser is lelijk te val gekomen en moet ter plaatse gereanimeerd worden. Dit ziet er niet goed uit en 10 minuten later horen we in de verte de helikopter landen. Met dit voorval in gedachten nemen we de verdere afdaling met alle voorzichtheid. Na 176km komen de volgende 2 hellingen en die beginnen serieus pijn te doen. Met mijn 39/25 op mijn koersfiets lukt het nog net om alles met een redelijk soeplesse te nemen. Maar het gaat niet zo gemakkelijk meer zoals 100km geleden.
Na 208km komen we aan in onze overnachtingsplaats, namelijk Remouchamps. Hier bevindt zich de laatste bevoorrading van de dag. We kunnen nog eens alles goed voltanken. Alhoewel, die Isostar nu wel serieus op m'n maag begint te liggen en ik beslis om water te drinken. Na deze bevoorrading beginnen we direct aan de beklimming van "La redoute". Het is een onregelmatige klim met 2 steil stukken in. En stuk in het midden en n stuk op het einde. En het doet pijn....veel pijn....op de steile stukken moet ik rechtstaan. Langs de weg staan veel mensen te supporteren. Bij de profs komen alleen de besten het eerst boven en ik begin nu ook te beseffen waarom ! Amai , dit doet zeer, zeker als je al bijna 210 km in de benen hebt.
De laatste helling van de dag, de Cte du Hornay, is een lachtertje, gelukkig want na "La Redoute" is het beste eraf. Nog even doorbijten, nog 10km. Tijdens die 10km wordt ik voorbij gevlamd door 3 Duiters. Ik volg ik het wiel, Luc moet de rol lossen. De Duitsers hebben besloten om die Belg er nog eens af te rijden maar als de onzen 2 maal demarreerd aan 50km per uur moeten ze de strijd staken. Tiens....hebben ze dat al niet eens moeten doen in 1945 ?...:-)))...tja...het zijn de Ardennen h...:-)) Na 226km bereik ik moe maar voldoen de aankomst. Luc volgt enkele minuten later. Geert komt een half uurtje later aan en Nol doet er een uurtje langer over, maar die had dan ook 240 km op de teller staan. Hoe zou dat komen ? :-)) De rit wordt tijdens het nuttigen van de nodige "Rochforts" uitbundig besproken. De bedienning mag er ook wezen ;-).... maar dat laat ik aan jullie verbeelding over.

Steven.