WESTHOEKMOUNTAINBIKE
Terug

SALZKAMMERGUT TROPHY 2011

WAT VOORAF GING ?

Tijdens de Herdermarathon dit jaar liep ik een Ironbike-collega tegen het lijf. Die kwam mij te vertellen dat hij dit jaar zou deelnemen aan de salzkammergutthrophy en er nog een plaatsje vrij was in de wagen. Met twee is het plezanter dan alleen dacht ik bij mezelf en een week later was de inschrijving een feit. Tot op die dag hiermee absoluut geen rekening gehouden en moest dus de trainingen serieus wat opdrijven.
De voorbereidingen liepen vlot tot enkele dagen voor de heenreis. Problemen met de rug en tot overmaat van ramp moest mijn metgezel verstek laten wegens een auto-ongeval. Een 1000 kilometer lange heenreis helemaal alleen zag ik maar half zitten maar ik was ingeschreven, dus geen weg terug. Bovendien, niets of niemand geen mij beletten een finisher t-shirt te bemachtigen !
Dus zo gezegd, zo gedaan en donderdagavond vertrokken richting Oostenrijk. Met de nodige tussenstops kwam ik vrijdagmiddag aan op de camping in Bad Goisern. Het was er reeds gezellig druk maar veel van genoten heb ik niet want na het opzetten van de tent viel ik als een blok in slaap. Zo'n een nachtje doorrijden eist ook zijn tol blijkbaar.
Na een tweetal uur toch terug wakker geworden en de namiddag gevuld met afhalen van mijn startnummer en klaarmaken van de fiets. Op de camping heb ik zelfs de eer en het genoegen de hand te schudden met meervoudig Ironbikewinnaar Sibl Radoslav. Tjech en een beest op de fiets. Met mijn vraag of hij dit jaar terug meedoet aan de Ironbike antwoordt hij : "No, I'am on holliday, just have fun". Hij zou derde worden in de einduitslag. On Holliday...amai...mijn frak.
'S avonds nog een bord pasta naar binnen gewerkt en nog een laatste checkup van alle materiaal om daarna terug als een blok in slaap te vallen.


startnummer A189

WEDSTRIJDDAG

Om 4u loopt de wekker af. Ik heb redelijk goed geslapen en zie het volledig zitten. Het kost wat enige moeite om een deftig ontbijt te nemen op dit uur maar starten zonder te eten is geen optie. Om 4u50 neem ik plaats in het startvak. Het is verwonderlijk hoeveel volk er zo vroeg al op de been is. De organisatie heeft nog een laatste uitleg over het te verwachten weer, staat van het parkoers en dat de laatste tijdlimiet 20u15 is. Vooral dit laatste zou later enorm belangrijk worden.
Om exact 5u wordt het peleton in gang geschoten en zijn we vertrokken voor een lange dag. De eersten gaan ervan door alsof het ritje is van 40km en zijn vlug uit het zicht verdwenen. Ik hou het rustig want moet nog een 15-tal uur op de fiets zitten vandaag.


alles behalve vlak

De eerste beklimming van de dag is er direct ééntje van bijna 1000 hoogtemeters over 10 kilometer. Goed te doen maar heb absoluut geen kracht in de benen. Soms heb je van die dagen en ik besef dat dit wel eens een heel lange dag kan worden. De daarop volgende afdaling verloopt vlot en na 20 kilometer komt de eerste bevoorrading. Ik probeer niet te veel tijd te verliezen, neem vlug iets te eten en vertrek voor de tweede klim van de dag richting "Hütteneckalm". Een mooie beklimming met een nog mooiere afdaling doorheen de gekende "Ewige Wand", een uit de rotsen gekapte doorgang.
Na een 35-tal kilometer komen we terug in Bad Goisern om van hieruit de beklimming aan te vatten richting "Blaa Alm". De benen voelen nog steeds niet goed en moet naar mijn gevoel een tempo zoeken die veel te traag is. Veel deelnemers rijden me voorbij maar aanpikken lukt mij niet. Een uur te veel in het rood rijden is hier dodelijk. Niettegenstaande dat het geen meter vooruit gaat geniet ik toch van het landschap. Die is prachtig !


passage door de "Eeuwige Wand"


het landschap is er prachtig

Bij iedere bevoorrading, en die zijn er voldoende, probeer ik wat te eten en te drinken maar de maag protesteert. Nochtans geprobeerd de voeding wat te variëren maar heb absoluut geen goed gevoel. Benen als vodden en een maag als een ballon. Leuk is anders. Dus tempo nog wat laten zakken en is intussen al een goed stuk in namiddag. Ik begin mij stilaan zorgen te maken over het halen van de laatste tijdspoort.
Rond 17u30 en 150km later mag ik mij opmaken voor de beklimming van de "Salzberg". En dat is een killer. Stijgingspercentages van 30%, jawel op asfalt, zijn geen uitzondering. Hier krijg ik spreekwoordelijk een slag van de hamer en moet van de fiets. Naar boven wandelen is de boodschap. Ik ben niet de enige die op zijn tandvlees zit en zie mensen hun schoenen uitdoen en op hun kousen verder wandelen. Zelfs iemand langs de weg zien kotsen van uitputting. Zo erg is het bij mij nog niet gesteld maar besef dat ik enorm veel tijd aan het verliezen ben.
Na de Salzberg komt de RoBalm, niet zo steil maar ook ellendig lang. Het is dan ook precies 19u15 als ik de voorlaatste tijdspoort passeer. Ik heb nog precies 1 uur de tijd om de laatste beklimming en daaropvolgende afdaling te doen.
420 hoogtemeters over 5 kilometers is normaal goed te doen maar na 180 kilometer is dit niet meer zo evident. Ik pers er nog alles uit maar zie de seconden weg tikken. Verdomme...ik haal de laatste tijdpoort juist wel of juist niet denk ik bij mezelf en stort als een kamikaze naar beneden.

8 MINUTEN MAKEN GEEN VERSCHIL

De laatste tijdspoort van 20u15 bevindt zich op 15km van de aankomst. Als een komeet kom ik aan maar word tegengehouden door de organisatie. Meneer, het is 20u23. Chip afgeven aub. Wablief ?...jullie gaan mij toch niet tegenhouden omdat ik 8 minuten over tijd ben ?
Ik probeer de organisatie ervan te overtuigen mij nog door te laten maar het heeft geen zin. Ik kook vanbinnen. Alle die uren op fiets, nachtlijke heenreis met de auto...en dan op 8 minuten stranden. Maar dan kennen ze het "Watje" nog niet. IK ZAL DIT UITRIJDEN, AL MOET IK KRUIPEN OVER DE EINDSTREEP.
Ik vertrek voor een chronorit van 15 kilometer richting finish. Intussen begint het redelijk duister te worden maar kan de bepijling nog goed zien. Hier en daar staan er mensen van de organsatie verwonderlijk te kijken wanneer ik passeer en wijzen mij nog zeer vriendelijk de weg ook. Het duurt dan ook amper 30 minuten wanneer ik aankom aan de finish onder luid applaus. De speaker gaat uit zijn dak. Toch een beetje verwonderd van zoveel aandacht sta ik wat verstomd te kijken. Dit moet indruk gemaakt hebben en krijg prompt een blaadje in mij handen gedrukt om mijn Finisher t-shirt af te halen. De dame in kwestie lacht mij toe en feliciteert mij. Dit had ik niet meer verwacht. Ik laat er geen gras overgroeien en nog geen minuut later haal ik mijn t-shirt af. Doordat ik mijn tijdregistratiechip heb moeten afgeven aan de laatste tijdspoort heb ik geen eindtijd aan de finish. De organsisatie bij het afhalen van het t-shirt snapt het niet goed maar bij het tonen van mijn persoonlijke kilometriek zijn ze overtuigt. Dit is een Finisher !!!


het felbegeerde Finisher t-shirt


de overtuigende kilometriek