WESTHOEKMOUNTAINBIKE
Terug

SALZKAMMERGUT TROPHY 2006

WAT VOORAF GING ?

Na 2004 de transalp gereden te hebben had ik besloten om dit jaar een andere uitdaging aan te gaan.
In Oostenrijk kan je 1 maal per jaar deelnemen aan een uit de kluiten gewassen mountainbikerit van maar liefst 200 km en 6800 hoogtemeters. Niet in 1 week af te leggen maar in 1 dag.
In 2003 had ik al deelgenomen aan de kortere versie (100 km) en had mezelf dan wijsgemaakt dat die 200 km niets voor mij zou zijn. Maar.....als liefhebber van dergelijk ondernemingen kon ik dit jaar toch niet weerstaan aan de uitdaging. De voorbereiding verliep goed, geen noemenswaardige problemen maar enkele weken voor de rit sloeg de twijfel toch toe. De conditie geraakte maar niet op peil, de fiets niet afgesteld naar mijn goesting. Maar ik was ingeschreven, het hotel was geboekt en ik wilde niet voor de rest van mijn dagen als 'watje' beschouwd worden bij de rest van de clubleden :-)
Dus op donderdag 13 juli vertrokken met vrouw en zoon naar Oostenrijk.
Vrijdag 14 juli is eigenlijk een dag om kort over te zijn. De beentjes wat losrijden, met de kleine wat spelen (met mama ook ) In de late namiddag kan je naar de aanmelding om je startnummer af te halen. Daarbij krijg je een stalenpakket van Powerbar (nog wat anders dan Sultana , Bart) en een gratis T-shirt. Het is er druk aan de inschrijving, enkel aan de afdeling 'zotten voor de 200 km' is het kalm. Het is ook niet moeilijk, voor de 100 km zijn er bijna 2000 inschrijvingen, voor de 200 km komen ze op 218 geïnteresseerden.


startnummer 72

Over het parkoers kan ik kort zijn. Geen meter plat.....constant klimmen en dalen. Jammer genoeg duurt het ene wat langer dan het andere. De rit bestaat uit 2 identieke rondes van 101 km met een hoogteverschil van ongeveer 3400 hoogtemeters. Onderstaand hoogteprofiel moet 2 maal afgelegd worden.


hoogteprofiel voor 1 ronde van 100 km

D-DAY !!

Om 4u15 wakker gemaakt door de wekker. Van slapen is niet veel in huis gekomen want je bent er toch mee bezig. Wat gaat er komen? Ga ik het goed verteren ? Hoeveel keer ga ik dood gaan ?. Mama trekt er zich niet veel van aan en blijft liggen, enkel de kleine Thomas is wakker om mij uit te wuiven. Om 4u55 sta ik tussen de andere 217 'zotten' . Tot mijn verbazing blijkt iedereen een chip te hebben voor tijdsregistratie. Shit, ik ben dit gisteren vergeten af te halen !! Ik zal dus niet opgenomen worden in het klassement. Maar....de tijd speelt voor mijn geen rol...uitrijden is belangrijker.
Om 5u wordt het startschot gegeven. De eersten vooraan rijden weg alsof het een tochtje is van 50 km. Ik heb mij achteraan postgevat en hou constant mijn hartslagmeter in het oog. De rit begint direct met een asfaltklim die ik mij nog herinner van in 2003. Mijn hartslag krijg ik maar moeilijk onder controle en moet het tempo drastisch laten zakken. Bovendien is het al redelijk warm. Wat gaat worden in de namiddag ? In Herndl gaat de klim over van asfalt in shotter. Vanaf hier gaat de klim in korte knikken naar omhoog. Ik moet nog altijd aan een 'janettentempo' rijden om die hartslag onder controle te krijgen. Er halen mij niet veel in, ook niet moeilijk want ik rij bijna als laatste. Toch haal ik iemand in en het is verdorie dan nog een Belg ! We maken kennis....aha..nen Belg....oe ist ?.... goed.....We besluiten in elkaars buurt te blijven.....zo gaat de tijd wat vlugger.
Na de eerste bevoorrading komen we aan in Altaussee en we zullen het geweten hebben. Direct volgt een asfaltklim met een percentage dat je hier in de "Floanders" nog niet direct tegenkomt. Ik vertoef nog altijd in het gezelschap van onze Belg en het gaat lekker vooruit. De klim nemen we allebei op ons gemak en er wordt verteld over koetjes en kalfjes....allez het meeste gaat over mountainbiken :-).
In de afdaling naar Blaa-Alm raden ze ons aan om flink in de remmen te gaan. Geen bluf blijkt achteraf...wat volgt is een skipiste die herschapen is in een tapijt van losliggende stenen en keien. De Scalpel krijg ik maar moeilijk onder controle, de vering werkt niet naar mijn goesting. Gelukkig doen de remmen het wel ;-) De afdaling vervolgt zich verder in brede shotterwegen. Hier kan je nog eens goed genieten van de natuur. En die is prachtig ! Daardoor is mountainbiken nu eens het schoonste dat er bestaat !
Al snel volgt een volgende bevoorrading. Vlug een pistoleke en cola naar binnen graaien en de weg vervolgen. De klim naar Tauern is goed te doen....rustig terug aan een janettentempo naar boven rijden. Intussen gaat het gesprek niet meer over fietsen maar over vrouwen en .......kindjes krijgen.....onzen Belg weet sedert enkele dagen dat hij papa gaat worden en ik feliciteer hem dan ook hierbij ;-).
Na de klim volgt terug een afdaling en die is nogal redelijk technisch, niet overdreven maar je moet toch uit je doppen kijken. De stenen liggen er nogal glad bij en ik krijg mijn fiets terug niet controle zoals het moet ! Wat is dat toch met die vering ? Met een Scalpel zou je hier naar beneden moeten vlammen maar nu geraak ik geen poot vooruit. Ik moet zelfs te voet naar beneden gaan. Hierdoor moet ik onze Belg laten gaan.....jammer...maar ik wil geen risico's nemen. Ik ben gelukkig dat ik beneden ben. We zijn intussen in de buurt van Bad Ischl en ongeveer 45 km ver. Ik steek een tandje bij en haal onze Belg terug in juist voor de volgend beklimming en dit is een echt rotstuk..... de helling is te steil , dus van de fiets en de boel naar boven duwen. Het zweet loopt bijna tot in mijn schoenen.... wat gaat dat hier worden in de 2de ronde ?
In Perneck komen we aan bij de volgende bevoorrading. De nodige zoutbroodjes gaan goed naar binnen. Nodig want ik heb al liters zweet verloren en het kan nooit geen kwaad om de zoutvoorraad wat op te krikken. Na de bevoorrading geen afdaling, neen.....maar nog eens voor de verandering een mooie asfaltklim. Man, man.....steil...steil... ....STEIL....hieraan gaat een mens vlug kapot....mijn hartslag zit intussen aan 182 slagen/minuut, de hoogste waarde van de ganse dag.
Onze Belg moet op zijn buurt nu eens een gaatje laten maar ik wacht hem op. Het verdere verloop van de klim is minder steil en zo terug te doen voor de gewone sterveling. We rijden eigenlijk een lus want we komen terug aan de bevoorrading waar we vorige keer gestopt waren. Vanaf hier klimmen we naar het hoogste punt van de rit, namelijk de Hütteneckalm (iets meer dan 1200 m hoog). Hier kun je als toeschouwer per helikopter de bikers de top zien bereiken. Eenmaal over de top is het afdalen tot in Laufen. In deze afdaling zitten er prachtige stukken zoals de passage aan de 'Eeuwige Wand'. Indrukwekkend.


Passage aan de "Eeuwige Wand"

In Laufen aangekomen jagen ze je dan nog van een trap. Ik laat mij hier niet kennen en ga die al rijdend naar beneden tot grote applaus van de toeschouwers. Vervolgens gaan we een brug over en we maken ons klaar voor de laatste 20 km van de eerste ronde. Ik rij nog steeds mee met onze Belg en het gaat goed. De beentjes zijn nog in orde maar mijn fiets baart mij meer zorgen....de vering werkt niet zoals het moet...zowel de voorvering als achtervering hebben een off-day..... verdomme.... Intussen zijn we vertrokken voor de klim naar Hochmuth. Geen extreem zware klim met af en toe een vlak stuk of een kleine afdaling. De afdaling die erop volgt is voor mij te technisch. Mijn vering wil absoluut niet werken zoals het hoort en door mijn grootte heb ik een enorme handicap in deze passage. Ik besluit dan ook deze laatste afdaling te voet af te werken en moet hierdoor mijn kompaan laten gaan.

Ik weet dat de tijdslimiet voor de eerste ronde vast ligt op 12u30. Het is dan ook 12u30 als ik aankom terug in de startplaats Bad Goisern. Ik heb dus geen minuut reserve. Ik neem rustig de tijd om vrouw en kind goede dag te zeggen en wat te eten. De moral is nog goed, ik ben nog nooit zo fris geweest na 100 km fietsen in de bergen :-)...
We maken ons op voor de 2de ronde. Hier en daar zijn er al deelnemers die er de brui aan geven. Ik vervolg mijn weg en begin terug aan de eerste asfaltklim. Hier moet je je verstand toch efkes op nul zetten. Het is er nu een beetje warmer (30°) dan vanmorgen. Gelukkig kan je af en toe genieten van een bergbries als die er al is.
Plotseling komt er een biker in tegengestelde richting....en.....tot mijn grote verbazing is het de Belg waar ik al de ganse dag mee meegereden heb ! Hij zit het niet meer zitten en keert terug naar de start. Djuuuuuu..... ik zal alleen verder moeten. Intussen heb ik het euvel aan mijn voorvering kunnen verhelpen (voor de kenners,de rebound stond niet goed) en het gaat stukken beter in de afdalingen. In afdaling richting Bad Ischl kan ik nu wel op de fiets blijven... je zou het eerder omgekeerd verwachten. De achtervering blijft wel tegenpruttelen. Halfweg de 2 ronde, we zijn dan bijna 160 km ver, wordt ik ingehaald door een biker. Je kan het misschien niet geloven maar het is terug een Belg !! En dan nog een Westvlaming !! Wij rijden samen verder maar in de beklimmingen moet ik hem toch laten gaan. Die kerel rijdt sterk.
Intussen begint de afstand toch wel door te wegen en door het constant drinken van die 'Iso' , begint mijn maag wat te protesteren. Ik moet noodgedwongen overschakelen op water. Een potteke cola zou hier wel deugd doen maar nergens nog een druppel te verkrijgen op de bevoorradingen. Intussen heb ik onze Belg achter moeten laten wegens een lekke band maar juist voor het einde van afdaling in Laufen haalt hij mij terug bij. We besluiten de laatste lus samen af te leggen tot aan de finish....sympathiek... want hij is duidelijk sterker. De laatste technische afdaling doe ik volledig te voet want de concentratie is dat niet meer. Onze Belg wacht mij op beneden en gaan samen de laatste 6 km in. We krijgen talrijke aanmoedigingen van het publiek en we krijgen te horen dat we de laatste deelnemers zijn die de trip van 200 km zullen halen. De tijdslimiet is ingesteld op 21u. Het is reeds 21u15 en het begint al serieus donker te worden. Ik moet mij vastbijten in het wiel van mijn kompaan tot we op 50 m van de aankomst tegengehouden worden door iemand van de wedstrijd jury......t'is geen waar hé.....we zijn op 50 m en ze gaan ons hier nog wat bezighouden. Maar de paniek is niet nodig....ze willen die 2 Belgen een mooie aankomst geven....We zijn de laatste 2 finishers van de 200 km en dat willen ze met veel zwier en zwaar gaan aankondigen aan de aankomst. Er zal een motor voorrijden en we mogen hand in hand over de streep rijden.
Zo gezegd, zo gedaan....en het moet gezegd...een mooie ervaring...ik heb nog nooit zoveel applaus gekregen aan de aankomst als vandaag....maar ik heb het verdient...ik heb het gehaald.......de ontlading is groot........YES YES YES !!!!!!!! Ik heb er 16u 28min over gedaan. Er zijn 218 bikers gestart, 142 reden de rit uit.

THE DAY AFTER !!

Moe ?.....dit is het minste wat je kan zeggen. De benen zijn precies schotelvodden. De trappen op of afgaan lukt mij amper. De kleine vraagt zich af waarom papa weg is en opa in de plaats is terug gekomen....:-)))
In ieder geval ben ik blij dat ik het gehaald heb. Ga ik nog terug ?......mjaa.....om mij dan wel een chip aan te schappen en zo in het klassement te komen......mneeeee......eerst nog andere marathons die nog op mijn lijstje staan afwerken.


resultaat marathon van 200 km

DANKWOORD

Tot slot wil ik vooral mijn vrouw bedanken voor de morele support. Mario De Schrijver en Stefaan Maes voor de gezelschap onderweg...en.....de clubleden....door mij een watje te noemen....heb ik dat kunnen volbrengen........:-)))))