WESTHOEKMOUNTAINBIKE
Terug

We zijn intussen half juni en een goede maand verwijderd van de Transalp. Om de conditie nog wat scherper af te stellen werd het dus dringend tijd om terug eens te proeven van het echte Ardennenwerk. Afgelopen zondag vond er zich in Malmedy een klepper van een marathon plaats. 105 km puur mountainbikeplezier....anders gezegd...veel bos..lange steile beklimmingen...technische afdalingen die zoals later in dit verslag niet altijd even goed verlopen.

Zondagmorgen om kwart voor zes uit bed. Een stutje eten, wat koffie slurpen, alles in de auto laden, Peter oppikken en vlammen richting Malmedy. Het weer zit er voor vandaag goed uit. Frank is in een goede bui (want Sabine heeft een kindje gekocht) en had goed weer voorspeld.
Aangekomen in Malmedy was het niet moeilijk om de inschrijvingen te vinden want die was van ver al aangeduid. Het was er al zeer druk maar op een joekel van een parking was het niet te lang zoeken om een plaatsje. De inschrijving verliep vlot en vriendelijk. We werden zelf aangesproken in het Nederlands.
Ik moest nog vlug een sanitaire kakstop doen terwijl Peter de fietsen klaarmaakte voor wat eens een memorabele rit ging worden. De startplaats voor de marathon bevond zich op een 500-tal meter van de inschrijving. Dat we niet op de eerste rij zouden starten wisten we, dus achteraan aanschuiven. Er werd gestart in 2 groepen om niet al te veel files te hebben tijdens de eerste afdalingen.
Knal, de eerste groep schoot uit de startblokken. Ik en Peter konden netjes vooraan aanschuiven in de tweede groep. Van een meevaller gesproken. De echte koerskonijnen waren vertrokken met de eerste groep zodus ging onze start wat rustiger verlopen. Tijdens het wachten op het startsein kom ik de één en ander tegen die ik ken uit het kleine marathonwereldje. Ik ontmoet er terug mijn compagnon van tijdens de Salzkammergut Throphy in Oosterijk. De herinneringen van het vele afzien werden terug bovengehaald.
Om excact kwart voor tien mogen wij ook vertrekken en het gaat hier direct serieus omhoog (Franky Vanoverbeke zal dat wel kunnen bevestigen ;-) ). Direct een klim van om en bij de 15% en het ging zeker niet de laatste worden vandaag. Mijn turbodiesel schiet niet direct in gang (ik had de turbo waarschijnlijk in de auto laten liggen) en besluit dan ook wijselijk het tempo wat te laten zakken. Ik weet heel goed wat er nog komen gaat dus laat de koerskonijnen maar gaan. Peter heeft blijkbaar betere benen dan vorige keer en kan redelijk goed volgen. Het is ook niet mijn bedoeling om hem knal uit de wielen rijden op de eerste helling. Dat is niet goed voor de teamspirit...hé Peter ;-).
De daaropvolgende afdaling verloopt vlot en brengt ons direct aan de voet van de tweede klim. Het moet hier redelijk wat geregend hebben want de grond is drassig en in het bos is het behoorlijk zwoel. Het zweet loopt van de armen en gezicht dus we gaan in ieder geval genoeg mogen drinken. Tijdens een moeilijke modderpassage begint onze groep de langzamere rijders van de eerste groep in te halen en binnen de kortste keren staat de hele bende stil en moeten we tevoet verder. En dat stappen duurt lang. Ik kijk op mijn fietscomputer en zie dat we de eerste 2 uur slechts 20 kilometer hebben afgelegd. Een goede tijd neerzetten mag ik dan al vergeten besluit er niet meer voor te gaan.


Peter en Steven in actie

De eerste bevoorrading gebruiken we om genoeg drank mee te nemen en vervolgen onze weg. Na 30 km begint het gemakkelijker deel van de tocht, namelijk op het plateau van de Hoge Venen. Maar ze vertellen er niet bij dat ge eerst op die plateau moet geraken. Nog maar eens een knoert van een klim. Sommigen staan hier al te voet. De Scalpel doet voortreffelijk zijn werk tijdens de afdalingen. Man, man...wat een zalige fiets. Terwijl de meeste nog aan het denken zijn hoe ze de afdaling gaan nemen knal ik naar beneden. Peter moet in die afdalingen de rol wat lossen maar hij kan mij terug vervoegen juist voor de 2de bevoorrading.
Intussen is mijn Salzkammer-compagnon met enkele metgezellen ook aangekomen aan de bevoorrading en ik besluit om de rest van de tocht met hen mee te rijden. Een bende toffe gasten die er soms nogal een stevig tempo op nahouden maar ideaal om te volgen. De passage op het plateau van de Hoge Venen verloopt vlot. Een Nederlander wil blijkbaar een maneuver uitvoeren om ons in te halen maar blijft steken met zijn voorwiel in de Belgisch veengrond en valt pardoes met gans zijn voorgevel in de modder. Ik kan mij nog juist recht houden op mijn fiets maar zak op mijn beurt tot bijna aan mijn knie in het veen met schatergelach van de rest als gevolg.
We zijn het plateau van de Hoge Venen opgeraakt, dat wil zeggen dat we nu naar beneden moeten. Terug afdalen geblazen...yes. Het tijdens één van deze afdalingen dat plots het noodlot toeslaat ! Mijn voorganger daalt duidelijk trager en ik probeer hem recht voorbij te gaan. Net als ik wil passeren wijkt hij uit naar rechts en knal... ik val met een doodsmak tegen de grond, raak een paar lokale rotsblokskes en verdwijn in de afgrond. Ik probeer mij aan alles vast klampen wat ik maar kan krijgen en eindig een zestal meter diep tussen de stenen. De rest van de groep is intussen gestopt en kijken bezorgd in mijn richting. Ik moet intussen wat tot mezelf komen. Buiten enkele diepe snijwonden en wat schrammen heb ik geen letsels en besef dat ik enorm veel geluk heb gehad.
De fiets heeft ook gedeeld in de brokken. Barend afgebroken, krassen in frame en slag in voorwiel zijn het resultaat. Maar we kunnen verder en dat is het voornaamste !! We vervolgen onze weg maar het tempo is er wat uit. Juist voor de volgende bevoorrading moeten we nog de beruchte beklimming doen aan het kasteel van Reinhardstein.


beklimming aan het kasteel van Reinhardstein

Mijn rechterknie is intussen hevig beginnen bloeden en probeer hem wat te reinigen met water en ontsmettingsmiddel. Het bloeden blijkt te stoppen en ik kan mijn weg vervoegen. De groep waarmee we meereden is intussen al vertrokken en moeten we dus de achtervolging inzetten. Bij Peter is intussen het beste eraf en wanneer ik het gat probeer toe rijden op onze metgezellen moet hij de rol lossen. Het is nog 30 km dus hij zal het wel redden. Op 15 km, net na de laatste bevoorrading, begint het beste erwel af te raken en moet op één van de laatste klimmen de rol lossen van mij metgezellen. In de afdalingen doe ik het nu heel wat rustiger aan en kan zo het gat niet meer dichten. Peter krijg ik intussen niet meer te zien en vervolg alleen mijn weg. Af en toe wordt ik voorbij gereden door een andere biker en dan weet ik hoelaat het is. De fut is eruit ! Ik voel mij leeglopen en ben dan ook blij om na 7 uur 36 minuten en 36 seconden de finish te bereiken. Geen toptijd maar het kan mij niet bommen.
Na de aankomst laat ik mijn knie deskundig verzorgen door een lokale verpleger (djuu toch, t'was geen verpleegster). Peter komt een 20-tal later over de finish, moe maar voldaan.
  • chronotijd Steven : 7u 36m 29s (311 ste plaats)
  • chronotijd Peter : 7u 51m 59s (340 ste plaats)
Steven.