WESTHOEKMOUNTAINBIKE
Terug

Zaterdag 20 juli : proloog in startplaats Limone Piemonte (2km - 90hm)

De proloog startte in Limone Piemonte. Dit was een criterium in het centrum om de startvolgorde voor de eerste etappe te bepalen. Behalve een steile trappenafdaling, was het een snelle omloop van een kilometer die we twee maal moesten afleggen.

Zondag 21 juli : Limone Piemonte - Vinadio (70km - 3200hm + helikoptervlucht)

Van ’s morgens bij de start was het warm. Rustig meedrijven met het peleton over de eerste berg tot kilometer 50 was het motto. Daar begon de P.S. (= Prove Speciale) en omdat daar meer strafpunten toegekend worden, bleef het peleton samen.
In de klim, die tot de top 30 kilometer en 1.800 hoogtemeters (hm) betrof, viel de groep uit elkaar. Ik peddelde op eigen tempo de losse stenen omhoog. Met één bedoeling: de rug de eerste twee dagen niet te overbelasten. Boven was het even genieten om verder door de sneeuw af te zakken. Aan het meer (Lago Malinvern op 2.122 m) stopte de P.S.
Daar volgden we de rij voor de helicoptervlucht. Dit duurde wel even als volgt (anderhalf à twee uur): per 6 personen in de helicopter, per 15 fietsen in de mand onder de helicopter, even weg-en-weer vliegen om brandstof, … Het was evenwel een onvergetelijke ervaring en hoed-af voor de vliegkunsten van de piloot om ons af te zetten op een pietluttig klein stukje vlakke grond op de Cima Rimà (2.506 m).
Als P.S. kregen we dan de afdaling naar Vinadio (854 m) voorgeschoteld. Even hebben we misreden omdat we aan de verkeerde kant van de bergkam zaten. Maar na wat zoeken geraakten we terug op de juiste track en zijn zonder kleerscheuren de eerste dag doorgekomen.

Maandag 22 juli : Vinadio - Pontechianale (90km - 5000hm)

Hier begon het echte werk: om 5u opstaan, 5u30 ontbijt (Nutella-boterham of pasta), en om 7u de start van een etappe met drie bergen, waaronder de Monte Bellino op 3.000 meter.
De eerste tien kilometer verliep in stijgende lijn tot aan de start van de P.S. (rest van de etappe was P.S.) Samen met twee Tsjechen houden we er een goed tempo op na. De Garmin geeft in het dal na de eerste berg (Colle di Salsas Blancias), al 30° celsius aan. Drinken is de boodschap en bij iedere bevoorrading vul ik mijn Camelbak. In de tweede klim van de dag moet een Tsjech afhaken. Het tempo ligt wat te hoog voor hem, en deze klim van 20 kilometer over 1.800 hoogtemeters is toch gemiddeld 9% stijgen over losse ondergrond.
Na 55 km, en 600 hm voor de top, begint het lichtjes te druppelen. Dit vergaat al snel in regen en algauw in een hagelvlaag. Samen met de Tsjech heb ik geschuild tegen een rotsblok en ons “Survival blanket” kwam van pas: ons regenvest aan, zijn overlevingsdeken over ons hoofd en mijn deken over onze knieën. De temperatuur was intussen gezakt naar 8° en dan besef je dat het een lange dag zal worden.
Na 1 uur oponthoud stappen we terug de fiets op. Het laatste stuk naar de top van de Bellino is portage. Met mijn Survival blanket nog over mijn regenvest, begon het lopen/wandelen met de fiets op de rug. Het eerste stuk afdaling, met hier en daar door een stuk sneeuw, was ook portage. Aan de voet bereik ik samen met de Tsjech de geneutraliseerde bevoorrading, (= de tijd wordt 15 minuten stopgezet), en kan ik mijn handen warmen aan warme thee. De laatste klim was slechts 700 hm, maar het venijn zat hier ook in de staart. In de mist laveren tussen de koeien. (en die blijven gewoon stilstaan op je route). De technische afdaling was er soms over. Na een 12-tal uren was ik moe en voldaan om het Base Camp terug te zien.

Dinsdag 23 juli : Pontechianale - Cavour (75km - 1400hm)

Oei, het roadbook geeft bijna gans de dag downhill aan, maar de maximum time staat op 11 uur. Dan weet je na twee edities waar de klepel hangt. Inderdaad: een skilift brengt ons naar de start van de P.S. op 2.335 meter. Stenen en rotsblokken tot twee meter diameter waarover geklauterd moet worden: dit is Monte Viso. Te voet bergop, te voet bergaf, met nu en dan een steen of pedaal tegen je enkels. Het miezert wat en na 6 uur heb ik aan de tweede bevoorrading en einde van de P.S., 25 kilometer afgelegd.
Dan kunnen we kilometers maken. Met eerst een stuk afdaling over de openbare weg, gevolgd door een schotter stuk. Door de jammerlijke regen kan ik niet vol in de bochten gaan. Een glimlach verschijnt als ik in het dal het dorpje “Barge” nader, want eindelijk kan ik in het droge de grote plateau ronddraaien. Snel bereik ik het Base Camp in Cavour maar daar wacht me nog vuurwerk (letterlijk en figuurlijk): een P.S. van twee ronden over de Rocca di Cavour. Per ronde heb je 150 hm en twee trappen bergop, twee trappen bergaf. De eerste ronde krijg ik vleugels als ik twee anderen passeer. In de tweede ronde moest ik mijn overmoed bekopen. Tekort aan adem + geradbraakte benen van de Monte Viso maakten dat ik content was de finishboog te passeren.
’s Avonds was er door het dorp Cavour een feest gepland met knallend vuurwerk en een muziekoptreden tot 1 uur. De organisatie was inschikkelijk. De volgende dag moesten we pas om 7u opstaan.

Woensdag 24 juli : Cavour - Torre Pellice (90km - 4000hm)

Start direct met P.S. : ‘The Rock’ van Cavour een derde maal bedwingen. Ik vond dat ik snel reed en na de P.S. ben ik dan blijven tempo rijden tot de top van de eerste beklimming. Dit was grotendeels over de baan en hier was de temperatuur van ’s morgens vroeg al aan het flirten met de 30°. Hier was geen P.S., dus reed ik de tweede beklimming op rustiger tempo.
De afdaling was andere koek. Smalle singletrack met 180 graden bochten en grote trappen. Opnieuw klimmen geblazen tot 2.300 meter. 1.700 hm op 13 km voel je: gans de tijd in het zadel, op losse schotter in de warmte. Tot je de pedalen niet meer rondkrijgt en dan begint de portage tot de top. Portage naar beneden en dan terug schotter naar de berghut waar het einde van de P.S. was.
Na de P.S. volgt een 20 kilometer downhill. De P.S. is voorbij, ik zit binnen de tijdslimieten. Hier telt maar 1 ding: in één stuk aankomen. ( en na de finish zo snel mogelijk je bordje pasta in je handen klemmen)

Donderdag 25 juli : Torre Pellice - Pramollo (80km - 3500hm + skilift)

Om acht uur vertrek onder een loden hitte. Dit in combinatie met de klim op de baan naar Rifugio Barbara op 1.756 meter maakten de slogan “The steepest road in the world” tot werkelijkheid. D.w.z. zes kilometer met 800 meter hoogteverschil en pieken boven de 25% lieten het zweet rijkelijk vloeien.
Aan de Rifugio begon de P.S.: een militair pad leidde ons tot de top op 2.400 meter. De afdaling die volgde was SUPER. In het spoor van een Italiaan zoefde ik naar beneden. Sommige bochten nemen zonder remmen, sommige bochten nemen al driftend. Super!
In de volgende klim moest ik mijn fietsgezel laten gaan. Zo tof als de eerste afdaling was, zo frustrerend was de tweede. In de laatste meters voor de top, begon het stapstuk en een groot deel van de afdaling bleef dit duren. Aan de bevoorrading nam ik de skilift naar 2.520 meter. Met een klim tot 2.700 meter, gevolgd door de afdaling naar het Base Camp, althans volgens het roadbook.
In werkelijkheid een nachtmerrie: boomwortels, rotsen, trappen, … voor mij onmogelijk om meer dan 10 meter na één in het zadel te blijven zitten. Het roadbook ging hier compleet de mist in. De moed zonk in de schoenen. 20% meer kilometers dan aangegeven en een afdaling die eigenlijk geen afdaling is. Ferm geambeteerd kom ik aan in Pramollo. Tomorrow is another day! (Maar hopelijk terug met een afdaling zoals de eerste van de dag.)

Vrijdag 26 juli : Pramollo - Rifugio Sellieres (90km - 4100hm)

Om zeven uur vertrokken we met als warming-up een 500 hoogtemeters klimmen. Gevolgd door een snelle afdaling die ik samen met Elias rij. De woorden van organisator Fabrizio op de briefing: “ alone + alone is tricky if both think they’re alone” indachtig, laat ik wat ruimte tussen Elias en mij. In de volgende klim worden we vergezeld van Dieter. Een Vlaamse zangstonde gedurende 10 kilometer klimmen, bracht ons naar de start van een klassieke P.S.: 2 kilometer tegen tijd door een mijntunnel sjezen. Ik probeer een redelijk tempo te rijden, maar wordt tweemaal verschrikkelijk hard voorbij gesjeesd. Sommige rijders nemen hier toch ferme risico’s of zijn hier al komen trainen. Integenstelling tot voorgaande jaren moesten we nog een berg over voor de P.S. stopte. Dit viel al bij al goed mee.
Maar dan begon de volgende P.S. met een beest van een berg en met een serieus stapstuk naar de top. Ook stappen geblazen in de afdaling. Met een stenen trappenafdaling was het dubbel opletten. Eénmaal missen en je belandde wat lager in de netels. Beneden stopte de P.S. Zo kan je de laatste klim van een 25 kilometer naar Rifugio Selleries in de mist op je eigen tempo afwerken. (Let wel: binnen de maximum tijdslimiet van 12 uren blijven.) Je probeert snel de tent in te duiken, want morgen is de koninginnerit.

Zaterdag 27 juli : Rifugio Sellieres - Sestrière (95km - 4300hm + 2à3 skiliften)

Je tentje openmaken bij zonsopgang op 2.000 meter hoogte, is en blijft iets unieks! Vandaag is ook een klassieker: de 4.000 trappen van Fort Fenestrelle afdalen en de fameuze Chaberton beklimmen.
Nog half slapend fiets ik de eerste tienkilometer afdaling tot aan het Fort. Daar start en eindigt de P.S. nadat we 4.000 trappen en 600 hoogtemeters lager staan.
Na de P.S. is het een lange geleidelijke klim naar de eerste skilift. Ook dit is IRONBIKE. Bij de lift weet men ons simpel te vertellen dat vandaag het jaarlijks onderhoud uitgevoerd wordt. Een 300 hoogtemeters extra dus tot aan de tweede lift. De afdaling is een mooie beloning. Samen met een Ier rijd ik de steile helling in snelle skipiste overgaand naar singletrack af tot beneden in Fenils. (1.200 meter)
Daar start de P.S. De beklimming naar het verdedigingsfort op de top van de Chaberton (3.110 meter) is tot over halfweg te fietsen. Dan krijg je te grote rotsblokken + te steile hellingen + sneeuw, waardoor je sowieso van de fiets moet. Het is een heerlijk moment als je de top haalt (ook einde P.S.) en je van de IRONBIKE medewerkers en dokter Stefano (Medical Racing Team) te horen krijgt dat je nu een finisher bent. Ik neem de tijd om het panorama in me op te nemen en rustig doe ik de afdaling. De eerste vijf kilometer tot aan de Colle Chaberton kan ik volledig rijden, vanaf dan start een stapstuk. Enkele rotsblokken over om aan de rechterkant het pad verder af te dalen tot in Claviere. Aan de derde skilift moet ik van de organisatie stoppen. Het is 18 uur en de lift wordt dan stil gelegd.
De laatste acht kilometer moet ik mee in het busje samen met nog 17 andere gestranden. Ligt dit aan het oponthoud doordat de eerste skilift in onderhoud was? Kon men op de top van de Chaberton ons niet verwittigen om ons te haasten i.p.v. een half uur bevoorrading en rondkijken? Wie zal het zeggen. Dit is IRONBIKE, de laatste acht kilometer heb ik niet gereden, maar van de staff krijg ik te horen finisher te zijn.

Zaterdag 28 juli : Sestrière - Sauze d'Oulx (62km - 2800hm)

Opstaan in het Olympisch dorp Sestrière. De skilift nemen naar 2.700 meter en daar start de P.S. Downhill afdaling van de zwarte piste en opletten dat je voorwiel niet blijft steken in een diepe afwateringsgeul. Halfweg de berg gaat dit over in spectaculaire kombochten, gevolgd door singletrack. Na 1.100 hoogtemeters afdaling over negen kilometer bereik ik het einde van de P.S. Ik merk op dat de achterrem niet meer reageert op het toeknijpen van de remhendel. Gelukkig staat er een technische hulppost aan het einde van de P.S. Daar worden de remolie en de remblokjes van mijn achterrem vervangen. Een wachttijd van een drie kwartier, maar in de twee volgende afdalingen van de dag heeft dit zich dubbel en dik terugbetaalt.
Dan klim ik een schotterklim naar de Cima Bosco. (2.376 meter) Dit was een tempoklim en ik verschoot bij de gedachte dat we eindelijk eens een offroad-klim deden waar ik nog vier tandwieltjes achteraan over had. Een vloeiende afdaling in een ietwat Ardennen parcours volgde om via Cesana tot aan de voet van de laatste berg te komen.
De laatste P.S. en dan pers je nog de laatste energie uit je benen: alles geven bergop. In de afdaling waren de benen verzuurd zodat de gevaarlijke afdaling te voet naar beneden moest genomen worden. Een kilometer lange geul vol stenen verder, bereikte je het einde van de P.S.
Dan wordt je mentaal nog eens getest. Je denkt nu kunnen we Champagne drinken op de Champs-Elysées, zoals de beelden van de Tour de France ons tonen. Maar dit is IRONBIKE. Via een stukje Ardennen parcours en een doorgang door een bos met levensgrote beelden, bereik je nog een klim naar de finish. Offroad naar boven over losse stenen. Na iedere bocht denk je nu ben ik er, maar dit blijft duren, en duren, en duren,… Uiteindelijk kom je uit het bos en stopt de klim. Je fietst over de boordsteen en ziet je auto staan die je tien dagen geleden op deze parking achtergelaten hebt. Einde van de P.S.
Dan volgt nog een toeristisch traject door Sauze D’Oulx, waarop je met een glimlach de finishboog onderdoor rijdt. Yes, we hebben het eens te meer gehaald!

Nabeschouwing

Wat ik na mijn vorige twee deelnames al schreef, blijft identiek. IRONBIKE is en blijft loodzwaar. (Zowel fysiek, technisch, als mentaal) In het algemeen klassement ben ik na negen dagen wedstrijd geëindigd op een 58ste plaats. Hiermee ben ik supercontent!
Dank aan de staff voor het vele werk, zodat we de “Legend 2013” konden meemaken. Ook een woord van dank voor de deelnemers en dan vooral voor de kameraadschappelijke sfeer tussen de Belgen.