WESTHOEKMOUNTAINBIKE
Terug

Zaterdag 24 juli : proloog in startplaats Entracque

Ik en Peter zijn donderdag reeds afgereisd naar het skioord Sauze d'oulx, tevens de aankomstplaats van de Ironbike dit jaar. Zaterdag zou de organisatie ons samen met een pak andere deelnemers afhalen met de bus en brengen naar de startplaats Entracque. Tijdens het wachten op de bus konden we reeds kennismaken met enkele andere Belgen. Voor de meeste was deze Ironbike een eerste deelname en stonden we dus met vele vraagtekens. Deze vraagtekens werden snel de kop ingedrukt door Dieter (2de deelname) met de woorden zwaar, zeer zwaar, strafpunten, wandelen, lopen en niet veel slapen. We wisten direct : dit wordt geen vakantie.
Na aankomst van de bus direct hillariteit want er blijkt niet genoeg plaats voor alle passagiers en hun bagage. Met wat trek- en duwwerk en een deel van de bagage op de vrachtwagen met de fietsen te kieperen geraakt iedereen op de bus. Dit blijkt een trendsetter van de Italiaanse organisatie voor de rest van de week. Dit wordt lachen.
Na 3 uur op de bus kunnen we eindelijk de rest van de groep vervoegen in Entracque. Bagage opzoeken en tentje opzetten wordt een ritueel voor de rest van de week. Het afhalen van stuurnummer en roadboek verloopt vlot. Dan is er plots stress...blijkt dat ik en Peter binnen een half uur moeten beginnen aan de proloog. Een koersje van 8km met een extra lusje doorheen het historisch stadscentrum van Entracque. De eerste helft van de 130 deelnemers was reeds gestart. Ik en Peter moesten starten in de tweede reeks.
De proloog op zich was een aaneenschakeling van korte hellingen en afdalingen. Peter en ik werden respectievelijk 29ste en 30ste in onze reeks. De beste van de beide reeksen mochten het dan opnemen tegen elkaar in een finale. Daarin werd Bjorn Rondelez eerste Belg op een 5de plaats. Knap !
Na de proloog konden we een douche nemen in het plaatselijk zwembad om daarna aan te schuiven voor het avondeten. Daarbij opnieuw hillariteit. Blijkt dat je eigen bestek moest meehebben. Stond in het regelement. De organisatie kon er niet mee lachen. Vanavond krijgen jullie nog een bestek. Morgen geen bestek betekent geen eten.
Na het avondeten volgt de briefing : een uur uitleg in het Italiaans en daarna de vertaling in het Engels : "Tomorrow will be an easy start".

Zondag 25 juli : Entracque - San Damiano Macra

Vandaag een opwarmingsritje van 60 kilometer en 3500 hoogtemeters. De rit vertrekt vanuit Entracque via een asfaltweg achter de neutrale wagen. Ik moet zeggen dat de neutrale wagen er wel een serieus tempo oplegt. Direct ligt het peloton aan flarden en wordt het je eigen tempo zoeken. Peter en Ik blijven ongeveer in elkaars buurt. Plots verlaten we de weg en mogen we de eerste klim aanvatten. Meteen levert de organisatie hun visitiekaartje af want een 5-tal kilometer verder wordt het te steil en moeten we te voet.
Peter heeft duidelijk betere benen en verdwijnt uit het zicht. Ik moet mijn eigen tempo houden. De afdalingen zijn ook niet van de poes maar naar mijn gevoel nog net te doen. Peter heeft het duidelijk lastiger in de afdalingen.
Tijdens de rit leer ik een sympathieke Pool Sebastian kennen. Een afgetrainde kerel moet een goed gevoel voor humor en enkel de woorden "Shit" en "Fuck" in het Engels kent. Oja, de combinatie "Fucking shit" kent hij ook. Voor de rest van de week zal hij mij vergezellen.
Met kramp tot achter mij oren kom ik aan in San Damiano. Peter is iets vroeger aangekomen en heeft de bagage al op zijn plaats gezet. Vlug douchen en de zoektocht naar een bestek voor het avondeten kan beginnen.

Maandag 26 juli : San Damiano Macra - Barge

Vandaag het serieuze werk : 120 kilometer en 4000 hoogtemeters. 'S morgens worden we om 4u gewekt door Fabricio (chef organisatie) met zijn vuvuzela. Om 4u30 is er ontbijt. Stokbrood met choco of confituur en pasta als krachtvoer.
Met de bus worden we naar de start gebracht om van daaruit de eerste klim van de dag aan te vatten. Direct een joekel van een col en goed voor 1700 hoogtemeters. Peter heeft vandaag terug goede klimmersbenen. Bij mij draait het van geen kanten. Geen kracht in de benen. Als dat hier niet vlug gaat veranderen zullen het lange dagen worden denk ik bij mezelf. De klim op zich is goed te doen enkel juist voor de top moet er gewandeld worden. We zitten op de top tegen de 3000 meter hoogte. Dus van fietsen op moeilijk terrein komt niet veel terecht.
Juist voor de top wordt ik ingehaald door de eersten uit het klassement. Die mogen later starten en dus ook wat langer slapen. Van de hoogte hebben ze blijkbaar geen last. Die gasten wandelen niet maar lopen met de fiets in de nek naar boven. Onvoorstelbaar. Ik dacht een beetje te kunnen dalen maar je wordt hier direct met de voetjes op de grond gezet bij het zien wat de Spanjolen, Tjechen en Italianen uit hun mouw schudden.
Op het eind van de eerste afdaling is er de eerste bevoorrading. Hier maak ik kennis met 3 andere Belgen waarvan 2 Raketmannen. Samen vertrekken we voor de 2de klim van dag. In tegenstelling tot de eerste klim is dit veel stappen. Ook de de daaropvolgende afdaling is te technisch voor mij en moet lange stukken wandelen. Niettegenstaande dat dit zware kost is kan ik toch nog genieten van de omgeving. Het is er werkelijk prachtig.
Blijkbaar ben ik iets teveel aan het wegdromen wannneer ik plots op de grond lig met de fiets op mij. Gelukkig niet erg en kan ik verder. Wat ben ik blij dat ik wandelschoen aan heb want mtb-schoenen met carbon zooltjes zijn hier direct voor de vuilbak na een weekje Ironbike.
Tijdens de beklimming van de derde col krijg nog gezelschap van 3 andere Belgen. Niettegenstaande we allemaal choco zijn wordt er deftig wat afgelachen. We weten dan al dat het halen van de tijdslimiet moeilijk wordt maar laten het niet aan ons hart komen. We nemen zelf tijd om enkele foto's te nemen. Danny Landschoot (Danny Bottini tijdens de Ironbike) krijgt plots problemen met de remmen en ik besluit hem te helpen. Een twintigtal minuten staan we aan de kant van de weg te sleutelen aan de schijfremmen. Hierdoor mag ik het vergeten de rit volledig uit te rijden maar ik laat zeker geen landgenoot met pech aan de kant staan. Aan de derde bevoorrading ben ik verplicht van de stoppen. Verder rijden heeft geen zin en levert toch meer strafpunten op. Peter heeft tijdens de afdalingen zijn beide knieen serieus bezeerd en moet hierdoor eveneens veel stappen. Ook hij besluit de rit te stoppen aan de laatste bevoorrading. Met de wagen van de organisatie worden we naar de aankomst gebracht.

Dinsdag 27 juli : Barge - Torre Pellice

Vanbij de start een chrono over 2 identieke ronden van 7km. Direct pokkesteil, niet echt mij ding maar het gaat beter dan gisteren want ik heb betere benen. Peter blijkbaar ook en knalt naar boven met de beteren. De afdaling is er terug één om vingers af te likken en ik vlieg naar beneden. Ik haal Peter telkens in. Hij is blijkbaar terug zwaar tegen de grond gegaan en kiest terug voor het stappen. Na de eerste bevoorrading volgt een lange beklimming waaronder een passage door een steengroeve. Peter rijdt iets voor en ik moet terug harken om mee te kunnen. De tweede bevoorrading volgt op de top. De daaropvolgende afdaling is eigenlijk een aaneenschakeling van steile klimmetjes en afdalingen maar goed te doen. Niettegenstaande dat ik vandaag veel kan fietsen zit het tempo er toch niet in. Ik wordt ingehaald door de 2 Raketmannen en besluit samen met hen om na de derde bevoorrading richting finish te fietsen langs de weg. Peter daarentegen rijdt de volledige rit uit en komt om 20u 's avonds en 8200 calorieën armer over de finish. Proficiat.

Woensdag 28 juli : Torre Pellice - Pramollo

Vandaag maak ik mij op voor wat één van mijn zwaarste ritten uit mijn leven zou worden. De rit begint via een traagoplopende asfaltbaan. De benen zijn goed. De moral nog ok. Plots een bocht naar links en we kunnen er terug aan beginnen. De eerste klim van de dag is er eentje om in te kaderen. Steil, veel losliggende stenen en warm. In het eerste gedeelte kan ik Peter bijhouden maar moet op een gegeven moment eventjes te voet en moet afhaken. Maar geen paniek, wat later in de afdaling kom ik er terug bij. De afdaling loopt tot aan de eerste bevoorrading. Goed eten en drinken en terug vetrekken. Peter is inmiddels vertrokken. De tweede beklimming van de dag is voor mij een ware foltering. De goede benen van vanmorgen moet ik ergens laten liggen hebben aan de eerste bevoorrading want het draait terug van geen kanten. Ik moet al vlug van de fiets om te stappen. De moral zakt steeds verder weg en twijfel even om terug te keren naar de laatste controlepost. Als je weet dat de beklimming meer dan 10 kilometer is en en wandelt aan 4 km/u, dan heb je de rekening vlug gemaakt.
Toch zet ik door en bereik na bijna 3u slenteren de top. De daaropvolgende afdaling is een waar trailparcours met als gevolg terug een 2-tal uren naar beneden wandelen. Ik voel mijn benen niet meer wanneer ik begin aan de laatste beklimming van de dag. Gelukkig krijg ik halfweg de klim het gezelschap van een andere Belg en kunnen zou elkaar oppeppen. De afdaling naar de finish is naar Ironbikenormen een makkie maar ik ben te vermoeid om nog maar een simpel trapje af te rijden. Gevolg : terug veel stappen. Totaal choco bereik ik de aankomst. De bijkomende chrono hoef ik niet meer te doen. Ik moet er wel zeer slecht uitgezien hebben. Peter heeft terug de ganse rit gereden. Hij heeft blijkbaar op het juiste moment de form te pakken. Doch blijk ik voor hem te staan in het klassement. Italiaanse logica noemen ze dat.
Die avond zit ik eventjes in een mentale dip. Daarenboven komt nog dat de organisator tijdens de breefing doodleuk verteld om de dag nadien op te staan om 4u30.“Tomorrow will be up & down and very difficult” zijn de woorden. Om 23u kruip in mijn tent en ga slapen.

Donderdag 29 juli : Pramollo - Pragelato

Tijd voor mij om wat dingen op een rijtje te zetten. De rit van vandaag beloofde terug ééntje te worden van veel stappen en daar had ik echt geen goesting in. Daarbij komt nog dat ik absoluut rust nodig heb en besluit dan die dag niet te starten. Met nog 2 andere Belgen en onze Pool besluit ik met de fiets langs de weg naar de aankomstplaats te rijden. Een verbindingsritje van 65km valsplat bergop en wind op kop. Tegen de middag kan ik mijn tentje opzetten , wat rusten en mijn kleren wassen.'s Avond heb ik zelfs nog energie over om Peter zijn fiets te kuisen. Daar ik niet gereden heb hier het verhaal van Peter :
Vandaag een rit van 100 km, waarvan 2 km door een mijn, zéker 10 km te voet met de fiets in de nek klimmen en dalen, en dan 4.000 ! trappen naar beneden in Fort Fenestrelle. Om 4 uur werden we gewekt. Ik start en zie wel waar ik uitkom, maar de kans om ondergronds door een mijn te rijden en Fort Fenestrelle wou ik grijpen. Na twee klimmen, 6 & 10 km – 500 & 600 hm, start de chrono aan de ingang van de mijn. Lichtje op de fiets en verlichting op de helm en rijden maar op 30 cm breedte tussen twee sporen. Nu en dan moet je een wissel oversteken. Eventjes paniek als het licht op mijn helm uitdooft. Gelukkig heb ik nog het lichtje op de fiets. Enige nadeel: dit lichtje schijnt naar beneden om de sporen en de wissels te zien, waardoor ik mijn hoofd stoot. Deze mijntunnel is niet gemaakt voor lange mensen! Eens uit de tunnel een steile afdaling, gevolgd door een klim die me wel ligt. Tot 2 km voor de top. Dan begint de wandelpassage, gevolgd door 4 km te voet naar beneden. De volgende 10 km afdaling was een afwisseling van rijden en te voet. Was ik content dat we opnieuw 10 km mochten klimmen, van 900 tot 2.100 meter! Na 5 km rijden aan 14% viel het wel tegen: te voet met fiets op de rug naar de Rifugio wegens te steil en te veel steenbrokken. Zo bereikten we Fort Fenestrelle, éénmalig opengesteld voor … mountainbikers. Een trap van 4.000 treden naar beneden. De eerste binnen in het Fort doe ik al rijdend. Het middenstuk is voor mij onberijdbaar en tenslotte rij ik de laatste trappen af. Als apotheose nog wat vuurwerk: een klim van 20 km over 500 hm. Moe maar voldaan bereik ik de finish."

Vrijdag 30 juli : Pragelato - Sestrière

Vandaag een ritje van 75km en trekken naar het dak van deze Ironbike, namelijk de Chaberton met zijn 3120 hoogtemeters. Na mijn rustdag van gisteren heb ik er terug zin in en start met een "over mijn lijk" mentaliteit. Ik zou en moest op de top van de Chaberton geraken. Terwijl ik aan de start sta te wachten tot het mijn beurt is om te vertrekken is Peter nog volop aan het stressen om bagage en tent netjes op te bergen. Grappig zicht.
Ik vertrek samen met 4 Italianen maar kom al gauw bij 2 andere Belgen. We besluiten om de rit samen (proberen) uit te rijden. Tijdens de 1ste chronorit van de dag moeten we een zetellift nemen. Alle verloopt rustig tot iedereen iets verder moet stoppen. Blijkbaar hebben enkelen uit de top van het klassement wat teveel vals gespeeld tijdens het aanschuiven aan de zetellift dat de chrono geneutraliseerd wordt. Er wordt besloten een nieuwe start te geven voor de chrono.
De rit verloopt verder goed. De benen voelen veel beter dan de afgelopen dagen. Intussen nog altijd geen spoor van Peter. Die is na mij gestart maar met zijn superbenen had ik hem al lang verwacht om mij in te halen. Ik rij samen met de 2 andere Belgen aan een rustig tempo tot aan de 2de bevoorrading, tevens de start van de klim naar de top van de Chaberton. Nog eens goed tanken en we vertrekken voor een klim van 16 kilometer naar een hoogte van 3120 meter. De eerste 8 kilometer zijn te rijden, daarna wordt het 8 kilometer wandelen. Als je aan 4 km/h wandelt weet je direct hoe laat het is. Dit wordt 2 uur sleuren met de fiets tot aan de top. Met z'n drieën kunnen we elkaar wat oppeppen en de tijd gaat vlug voorbij. We krijgen ook veel aanmoedingen van de enkele aanwezige wandeltoeristen.
Als we bijna de top bereikt hebben, zie ik Peter in de diepte ook zijn fiets naar boven sleuren. Oef, hij is nog in de race.
Eenmaal op de top kan mijn Ironbike al eigelijk niet meer stuk. Het uitzicht is fenomenaal en ik geniet met volle teugen. Eén van de Belgen voelt zich niet zo lekker, waarschijnlijk door de inspanning in combinatie met de hoogte. Ik raad hem aan te gaan zitten en wat cola te drinken. Heeft blijkbaar goed gewerkt want in de afdaling van de Chaberton is hij niet te houden. Intussen is er onze Pool Sebastien nog altijd bij. Vanmorgen moest ik er nog serieus op inpraten om toch te starten. Hij is dan ook blij dat hij naar mij geluisterd heeft.
De daaropvolgende afdaling is in het begin nog te rijden maar wat verder moet er terug gestapt worden. Het zegt mij allemaal precies niks vandaag. Ik vlieg naar beneden, naar de voet van de laatste klim richting het skioord Sestrière. Peter heeft blijkbaar een superafdaling gereden en is intussen bij ons gekomen. Het eerste deel van de klim moeten we terug afleggen in een zetellift om daarna nog 300 hoogte meters te klimmen naar Sestrière. Wat ze er niet bij vertellen is dat dit eigenlijk 500 hoogtemeters klimmen is en 200 hoogtemetes dalen. Het beste is bij mij af en moet Peter voor de zoveelste keer deze week laten gaan.
Moe maar voldaan bereik ik de finish. De rusdag gisteren heeft blijkbaar goed gedaan.

Zaterdag 31 juli : Sestrière - Salz d'oulx

Vandaag eindelijk de laatste rit van de Ironbike. Vannacht heel slecht geslapen. Ik ben absoluut nog niet uitgeslapen en berg op automatische piloot mijn bagage en tent op om vervolgens naar de startplaats te rijden. Peter levert voor de zoveelste maal een gevecht met zijn bagage om op tijd aan de start te zijn.
We worden met een zetellift naar een hoogte van 2700 meter gebracht. Daar begint de start van de eerste chrono, een downhill over een skipiste. Ik rij naar beneden maar ga niet voluit want kan op ieder moment in slaap vallen. Man, man, man...wat ben ik moe. Zonder kleerscheuren kom ik beneden aan de eerste bevoorrading. Vlug iets eten en vetrekken voor de eerste klim van de dag. En dat gaat niet goed. Gelukkig is de beklimming in vergelijking met de vorige dagen niet te steil. Ik kan dus op de fiets blijven rijden maar dit is ook alles. De daaropvolgende afdaling is de mooiste van de hele Ironbike. We mogen afdalen doorheen een canyon langs een rotswand. Trapjes zonder leuning met je fiets op de rug. Niet evident maar de omgeving en het uitzicht is fenomenaal.
De tweede bevoorrading bevindt zich aan de voet van de tweede en tevens de voorlaatste klim van deze Ironbike. Deze beklimming gaat goed en kan zelf enkele bikers inhalen. De eerte keer deze week. Amai, ik ben wakker denk ik bij mezelf en geef een tandje bij. Door mijn kwakkelstart deze morgen is Peter al lang een stuk voor. De afdaling die volgt is kinderspel en al gauw volgt de laatst klim richting aankomst. Niet al te moeilijk maar de laaste kilometer gaat over asfalt en is steil. Samen met een Tjech bereik ik de aankomst. De organisator komt je persoonlijk feliciteren. Peter is een kwartiertje eerder aangekomen. Samen met nog enkele andere Belgen gaan we eten en maken we de balans op van deze week.
'S avonds belanden ik en Peter in een lokale pub met nog enkele Itlaianen en Spanjaarden en feesten tot een gat in de nacht. We hebben het verdiend.

Nabeschouwing

De Ironbike is loodzwaar, zowel fysiek, technisch als mentaal. Ik en Peter bleven gelukkig gespaard van materiële en lichaamlijke pech maar er komt echter meer bij kijken, het vele stappen bergop en bergaf maken het hard. Aan de ene kant begon het vroege opstaan met ‘basisontbijt’ te wegen, evenals het afgemeten avondmaal. Dan weer vormde het gebrek aan duidelijke info van de organisatie samen met het stressen bij de tijdslimieten een serieuze ergernis.
De Ironbike wordt één van de zwaarste mtb-wedstrijden ter wereld genoemd en de organisatie doet er alles aan om die naam in ere te houden.
Niettegenstaande het vele afzien hebben ik en Peter ook vele mooi herinneringen overgehouden aan deze Ironbike. De groepsfeer onder de verschillende deelnemers is prachtig. Niemand is tegenstander maar iedereen is lotgenoot voor 1 week. Daarbij komt nog de schitterende omgeving om in te mountainbiken.
Na het rijden van de Ironbike heb je een gevoel van "ik keer er nooit nog terug" of "ik ga er zeker nog terug". Bij ik en Peter wordt het dit laatste, wij gaan er zeker nog terug.