WESTHOEKMOUNTAINBIKE
Terug

AMSTEL GOLDRACE 2007

De Amstel Goldrace, de enige klassieker op Nederlandse bodem heeft net als de Ronde van Vlaanderen de dag voordien een toerversie voor wielertoeristen.
Na Milaan-Sanremo, Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen was het u ook tijd deze rit achter de kiezen de werken.
Een slordige 230 km op en rond het prachtig Nederlands Limburg moesten er afgehaspeld worden.
Clubleden van dienst waren deze keer :

  • Luc Couplillie : Flandrien 2006 en hoopt volgend jaar op zijn pensioen bij de Polderbloem
  • NoŽl Derycke : absoluut kanshebber voor Flandrien 2007 en denkt ook al aan zijn pensioen bij de Polderbloem
  • Steven Depoorter : absoluut geen kanshebber op de Flandrien 2007 want kan niet genoeg drinken
  • Stijn Stanssen : jong geweld maar moet dringend eens naar de dokter voor zijn darmflora
  • Geert Ferryn : wil wel clublid worden maar mountainbiked niet graag...tja...;-)
Vrijdagmiddag stonden we alle vijf paraat om te vertrekken. Geert moest nog even terug naar Diksmuide want hij had zijn schoenen vergeten. Geen gejammer, wij hadden dan nog even de tijd om wat Grimbergskes naar binnen te werken.
De heenreis verliep zonder problemen en in de vroege avond stonden we aan ons hotel "De Admiraal" in Lanaken. De ontvangst was op zijn Limbuuuuurgssss...maar was vriendelijk en hartelijk.
Vlug de nodige administratie in orde brengen, fietsen opbergen, kamers in orde maken en we konden afzakken naar Valkenbrug.
Wij waren allemaal voordien ingeschreven dus het afhalen van de nodige papieren verliep zeer vlot. Daarbij konden we niet langs het standje van de hoofdsponsor "Amstel" en kapten nog een pintje achterover.


afhaling startnummer

Intussen was het al bijna 20u en moesten we wat eten. In Valkenburg centrum zat het afgeladen vol met gezellige cafťs en kleine restaurantjes. Er was enorm veel keuze : Italiaans, Grieks...
Om ietwat kloek te staan voor de komende dag kozen we voor een barbeque en volentť. Voor een 16 eurokes konden we eten zoveel we wilden en dat hebben we gedaan. Veel zullen ze in ieder geval niet verdiend hebben aan ons.


barbeque...de perfecte sportvoeding

Daarna nog een kleine wandeling voor de spijsvertering en we vertrokken terug richting ons hotel. Intussen waren er al een tal van andere gasten toegekomen waarvan veel met een fiets bij zich...tiens..tiens...
Luc wilde nog voor het slapengaan een trappist drinken. Dat wilden wij ook wel doen maar er was geen te krijgen. Dan maar een noodoplossing en een paar Leffe Triples binnenkappen. Man, man...dat kan smaken.


nog een teugje drinken en dan dodo doen

Zaterdagmorgen, om 5u45 loopt de wekker van Stijn zijn GSM af. Pfffff....zo vroeg...
Ik (lees Steven) heb al niet veel kunnen slapen. Luc heeft deze nacht bijna een half bos omgezaagd met zijn gesnurk. Stijn zit intussen al spaghetti te eten terwijl de anderen een belegd broodje naar binnen proberen te werken. De temperatuur buiten zit nabij het vriespunt, dat wordt dus zeker niet vertrekken in korte mouwen !
Stijn moet er niet van weten en trekt toch zijn volledig zomertunueke aan maar ja...die is gewoon om in een frigo te werken. Wij laden alles in de auto en vertrekken naar de start in Valkenburg. Daar is het al een gezellige Hollandse drukte.
Wij moeten wat aanschuiven aan de parking, komt er daar plots een Nederlander vertellen dat het 5 euro is om te parkeren. Vriendelijk zoals we zijn vergeten we dit te doen en staan we iets later ter plaatse klaar voor de strijd.


klaar om er een lap op te geven (let op de geschoren benen van Stijn)

Iedereen heeft een chip gekregen die aan de fiets bevestigd moet worden. Daarmee wordt start-en finischtijd opgenomen.
Rond 8u kunnen we vertrekken vanuit Valkenburg. De verschillende parcours zijn perfect aangeduid in verschillende kleuren. Wij moeten de oranje pijlen volgen. Eerst moet er een lus gereden worden van om en bij de 80 km vooraleer terug aan te komen Valkenburg. Van daaruit vertrekken we dan voor een tweede lus van 150 km.
Het is koud...steenkoud...het gaat moeilijk om te schakelen want mijn vingers zijn bijna bevroren. Gelukkig moet er niet veel geschakeld worden want het loopt vrij rustig op en af. De eerste helling van de dag is de Geulhemmerberg maar die is vrij goed te doen. Intussen is er een Nederlander bij ons gekomen en het is een prima koptrekker.
De Maasberg, Adsteeg , Lange Raarberg, Wachelderberg en Fromberg worden allemaal vlot verteerd. Geert en NoŽl hebben intussen wat gas terug moeten nemen. En ik geef ze geen ongelijk. Het tempo ligt op het einde van de eerste lus bovende 30 km/u gemiddeld. Ik heb intussen al gevoeld dat ik geen superbenen heb en ik heb alle geluk : Luc en Stijn hebben die wel ! Ik zal er dus een flinke dosis kakrakter tegenaan moeten gooien om het deze twee lastig te maken vandaag.
De temperatuur is intussen al iets menselijker geworden als we na 82 km terug aankomen in Valkenburg. Daar staat reeds een tweede bevoorrading en die zijn allemaal perfect ! Enkel de sportdrank valt wat tegen maar dat is een persoonlijk smaak. Van NoŽl en Geert intussen nog geen nieuws en wij vertrekken voor de tweede lus. Deze loopt via de Voerstreek over het Drielandenpunt en zo terug naar Valkenburg. Ik weet dat vanaf nu enkel maar de hellingen zwaarder gaan worden en de benen dus ook...
Het tempo verminderd er niet op integendeel....tegen de 35km/h worden de kilometers afgehaspeld. Op de Bemelerberg krijg ik plots NoŽl en Geert in het vizier. Tiens...die waren toch achter ? Zij hebben blijkbaar 5km minder dan wij. Ik probeer er hen op te wijzen om niet de voorzittertactiek te gaan toepassen...;)
Zoals verwacht beginnen die hellingen nu serieus te wegen. Stijn en Luc vliegen werkelijk naar boven. Jawadde...wat ging dat worden indien we wel enkele trapisten konden drinken ? Boven op iedere helling moet ik telkens een klein gat toerijden. Niet evident met daartussen tragere fietsers en tegenkomend autoverkeer. Maar we plooien niet. Op de Schweiberg krijgt Stijn af te rekenen met kettingproblemen. Luc en ik wachten op de top maar dat duurt te lang. Wetend dat NoŽl en Geert achter komen, rijden we verder. Op de laatste bevoorrading kan hij ons terug vervoegen.
Nu volgen enkele kuitenbuiters met de Kruisberg, Eyserbosweg en de befaamde Keutenberg. Hellingpercentages tegen de 20% (jawel, in Nederland).
En ze doen pijn ! ...ook voor de fiets...Stijn vliegt wat te enthousiast de Keutenberg op en draait zijn derrailleur in het achterwiel. En dat op 10km van de finish. Ik had het nog gezegd : dat jong geweld... De fiets is niet meer te herstellen en hij moet dus de pechdienst opzoeken.
Intussen zijn ik en Luc in een gevecht geraakt om al eerste boven op de Cauberg aan te komen. Daar ligt trouwens de finisch. Ik heb vandaag absoluut geen klimmersbenen en moet het dus in de afdalingen proberen. In de laatste afdaling neem ik een 50-tal meter maar een lieve Nederlandse agent doet mij stoppen om wat auto's door te laten. Gevolg, bijna vanuit stilstand de Cauberg opstormen. Luc zit intussen terug in mij wiel. Ik zit niet meer fris maar hij ook niet meer...ha..ha...allebei redelijk choco moeten we van de fiets om aan te schuiven tot aan de finisch. Te veel volk.
Moe maar voldaan bereiken we de finisch. De gemiddelde snelheid ligt op 28.5 km/u. Helemaal niet slecht.
Iets later komt Stijn ook aan. Die heeft wat aan de brommer kunnen hangen en heeft de Cauberg te voet naar boven gelopen. NoŽl en Geert volgen later en zijn nog juist op tijd om wat Amstels te helpen drinken.

Tot slot enkele opmerkingen :
  • De bepijling was perfect ! Geen enkele keer hebben we verkeerd gereden
  • De bevoorradingen waren perfect ! Alles te verkrijgen zoveel je wilde
  • Niet de grote drukte zoals in de Ronde. Het aantal inschrijvingen was hier dan ook beperkt (15000 deelnemers)
  • De aankomstplaats was niet ideaal. Naar het schijnt was dit een experiment van de organsatie dus geen erg.
Steven.