"Ik zal hem altijd blijven missen"

Snuif kon z'n suikerziekte niet meer aan

P> We haalden Snuif uit het dierenasiel in 1989, toen hij 4 maanden oud was. Zijn precieze leeftijd was niet zeker. Hij was een echte deugniet die alles stuk maakte wat hij tegenkwam en we besloten dat jaar dat hij op vrijdag 13 mei was geboren. We hadden al 2 katers, Pluis en Muis, en Muis was de 1e maand doodsbang voor Snuif. We hadden al bijna het plan opgevat om Snuif toch maar terug te brengen toen Muis bijdraaide en gelukkig werden ze alle 3 dikke vrienden. Omdat Snuif nogal vernielzuchtig was, hebben we ons hele huis aangepast zodat hij niets meer kapot kon maken. En er kwamen nog 2 broertjes en zusjes bij. Het zusje kreeg 5 kittens en Snuif was een fantastische oom voor hen. Ze hadden het heel gezellig met z'n allen.

Naar de dierenarts

Snuif was 8 jaar oud toen we te horen kregen dat hij suikerziekte had. De dierenarts zei dat het geen ramp was want met dagelijkse insuline-injecties zou hij nog jaren mee kunnen. Snuif moest nu 2 maal per dag eten waarna hij z'n insulinespuitje kreeg. Hij was vrij snel ingesteld op 8 eenheden per dag en dat bleef ruim een jaar zo. Maar toen vonden we hem, bewusteloos. Bij de dierenarts bleek dat z'n bloedsuiker veel te laag was en hij kreeg gelijk glucose toegediend. De dag daarna gaven we hem minder insuline maar dat bleek toch nog te veel want hij was slap en moe. We gaven hem steeds minder insuline. Uiteindelijk kwam hij uit op 1 eenheid insuline per dag, wat 9 maanden goed ging. Na die 9 maanden bleek zijn bloedsuiker opeens weer te hoog en moest hij steeds meer insuline krijgen. In 6 maanden ging Snuif van 1 eenheid per dag terug naar 10 eenheden en ik voelde dat het niet goed zat. De dierenarts wist het ook niet.

Snuif kon niet meer

Toen las ik een artikel over Stichting Dier en Daad, waar ze onder andere katten met suikerziekte verzorgen. Ik belde hen en werd geadviseerd om Snuif thuis te gaan testen want het was helemaal niet goed als hij zoveel verandering in z'n insulinetoevoer kreeg. Ik kocht een testmetertje en leerde bloed prikken. Maar ondertussen was Snuif erg achteruit gegaan. Hij kon niet meer op z'n achterpoten steunen en traplopen of springen was er niet meer bij. Pijnstillers leken maar even te helpen. 4 dagen later liet hij z'n urine lopen en bleef hij er gewoon in liggen. De dag daarna hebben we hem laten inslapen omdat bleek dat zijn lever niet meer functioneerde, hij erge bloedarmoede had en het dier uitgedroogd was. Dit in combinatie met z'n slechte nieren en de suikerziekte maakt duidelijk dat hij niet meer te redden was. Achteraf hoorde ik dat zijn lever kapot was gegaan door de toenemende hoeveelheid insuline die hij in de laatste 6 maanden toegediend kreeg. Als mijn dierenarts meer had geweten over Snuif's suikerziekte dan was dit niet gebeurd. Suikerziekte lijkt helaas makkelijk te behandelen maar dat is niet zo. Ik heb een advies voor alle mensen die een kat hebben met suikerziekte : ook al lijkt het beestje het goed te doen, neem contact op met Stichting Dier en Daad (nederland 0031 297 53 37 30). Hun hulp is waardevol en zo is Snuif niet voor niets gestorven. Ik zal hem altijd blijven missen.