Maandag 17 december, Pilgrim's Rest.

Pilgrim's Rest, een oude mijnstad en nu historisch openluchtmuseum, spreekt tot de verbeelding. In 1873 werd hier goud ontdekt en de komende tien jaar overspoelde de regio met gravers. In 1880 werd Pilgrim's Rest een compagnie-stad en wanneer de opgravingen ten einde liepen in 1972, verkocht de compagnie de stad aan de regering als 'ready-made historical village'. Het informatiebureau stelt oude foto's tentoon met hun bijhorende verhalen. Een goudsklomp van 3 ton graafde men op in deze contreien. De 'goldrush' lokte ook heel wat nieuwe generaties Europeanen naar Zuid-Afrika. In een wijnkelder herkennen we voor het eerst de Belgische Leffe en Kriek opnieuw. De vraagprijs is maar liefst 24 Rand of 96 Bef voor amper 25 cl. De flessen laten we schoon in hun strooien kistje liggen.
Terug aan Daffy blijkt die zowaar gewassen te zijn. Een man komt naar ons toe gerend en vraagt dan ook wat geld voor zijn werk. Omdat we oorspronkelijk er helemaal niet voor te vinden zijn dat vreemdelingen aan de auto komen, besluiten we hem niet te belonen. Ronald expliceert hem duidelijk waarom. Er is ook zo'n massa volk op deze toeristische trekpleister dat de meeste auto-eigenaars net het tegenovergestelde zullen doen en dus wel betalen.

Dinsdag 25 december, eten zoveel als je maar op kunt.

Kaapstad bruist van de activiteiten met deze feestdagen. Onze goedkoopste kampplaats is het Zandvlei Karavaanpark in Muizenberg, een surfersparadijs aan 'False Bay'. De 100 Rand (of 400 Bef) per nacht vinden we veel te veel geld, maar tot nog toe vonden we niets beter. Via een wandelpad over de rotsen wandelen we de kustlijn af tot Kalkbay, een vissersdorpje enkele kilometers verderop.
Dure auto's vullen de parkeerplaatsen en de twee populairste resto's zijn volboekt. In het havendok zien we voor het eerst twee spelende zeehonden. De wolken trekken samen en de wind komt opzetten. Zal het vandaag nog regenen ?
Tegen 13.00h belanden we 'In the George and Dragon', een Britse pub die een Backpackers Hostel afhuurde voor hun Kerstmis-lunch. Voor 90 Rand per persoon schuiven we bij aan hun buffet tafel. Kippeleverpastei, gevulde kalkoen, paella, Kerstmis pudding, ijs en 'trifle' sieren de tafel ….en later ons bord. Ook de confetti, de plofdoosjes en het speelgoed-geschenkje houden ons de hele namiddag bezig. En dit alles met zicht op de boten in het klotsende water …
Tegen vier uur kunnen we geen pap meer zeggen en slenteren we over het wandelpad terug naar Zandvlei Karavaanpark. Al bij al heeft het geen druppel geregend en genieten we nu van een Afrikaanse zonsondergang !
Zaligen Hoogdag.

Zaterdag 29 december, opzet geslaagd !

Mike en Angela volgden met hun Landrover 109 (ex-army ambulance vehicle) ongeveer dezelfde route uit Nederland tot Zuid-Afrika als wij. We hebben elkaar onderweg nooit eerder ontmoet, ook niet via internet.
Later zullen we samen Namibie verkennen. Nu we beiden Kaapstad bereikt hebben, willen we onze foto met Daffy op Kaap De Goede Hoop….en op deze zaterdag trekken we dus met z'n allen naar dit natuurpark.
Voor 25 Rand per persoon kan je hier een hele dag spenderen maar ons interesseert bovenal het bord met het drietalige opschrift en de gps-coördinaten. Spijtig genoeg zijn we niet alleen : bussen vol Duitse en Japanse toeristen stromen toe….en één ieder wil een fotootje aan dit bord.
Mike en Ronald bekijken hoe ze met de auto over de keien zo dicht mogelijk kunnen geraken. Na een half uurtje geduld met de busreizigers, drummen we Daffy toch op z'n plekje. Angela staat al in de aanslag en kiekt er meteen op los. Snel nog een fris pintje uit onze Electrolux frigo halen en éénmaal we deze open spuiten, rennen de overige bezoekers verbazend snel weg. Zo lukt het ook natuurlijk. Goed, onze foto-sessie zit erop en Mike brengt zijn Landrover op hetzelfde plekje. Nu arriveert net een bus Japanners en ja hoor, deze nemen niet enkel een fotootje aan het bord, maar tevens voor de schoon-geprepareerde overland-landrover !
Wij mijmeren nog even na bij onze transafrika trip. We schatten 25.000 km en deden er 55.000 km, we schatten 8 maand en deden er 15 maand over. Maar onze opzet is geslaagd. Kaap de Goede Hoop bereikt ! Afrika doorkruist !

Maandag 31 december, Kaapstad op z'n kop.
Oudejaarsavond belooft een beestachtig feestje te worden. Hier zijn we dan, verzameld met zeven overlanders ! Onze dierbare auto's laten we veilig achter op 'The Lighthouse Farm Lodge' in Pinelands, een voorstadje van Kaapstad. Zelf trekken we er op uit met de metro en de bus. In het 'Victoria and Alfred Waterfront', een aanlegsteiger die volledig omgebouwd werd tot shoppingcomplex en uitgaandersbuurt, zullen we de overgang van oud naar nieuw vieren.
Hier boekten we aan 150 Rand/pp een tafel in 'Tequila', een Mexicaans restaurant.
Pablo&Anna samen met Jorick&Winnie, zullen ons vóór middernacht vergezellen. Vooreerst luisteren we in het amfitheater naar een optreden van een alhier bekende jazz-zanger. Ik vind de muziek zeer aanstekelijk, terwijl de jongens zich amuseren met de zanger en zijn verwijfde doeningen.
Ons tafeltje in 'Tequila' is er eentje op het buitenterras, van waar we straks live het vuurwerk zullen keuren. Rudi, een overlander die net zijn LandCruiser van de boot haalde en nu overland naar Duitsland rijdt, trakteert ons meteen met een 4 liter cocktail-bowl.
Het buffet voorziet in een drietal vleesgerechten, één vegetarische schotel en allerlei pikante sausjes. Tussenin spelen we met confetti en plofdoosjes. Het concert van de jazz-zanger loopt ten einde en de deejee van 'Tequila' laat nu zijn beste deuntjes horen. Een 'entertainment' cow-girl mét hoed, laarzen, en gewapend met twee flessen drank in plaats van revolvers, doet haar ronde.
Haar slachtoffers slaan hun hoofd achterover in haar goedgevulde boezem, krijgen van beide flessen een scheutje in de mond, worden vervolgens hun hoofd wild door elkaar geschud en mogen na een korte massage de mix inslikken. Ronald, Mike en Rudi kunnen er niet genoeg van krijgen. Ik verslik me en spuug alles uit…tot hilariteit van de bende, natuurlijk. Dankzij Mike, een ijsjes-liefhebber, krijgt onze tafel als eerste het nagerecht. Je raadt het al : vanille-ijs met chocolade-saus. De sfeer is opperbest !
Twaalf uur nadert en Winnie komt aangelopen. De buitenwipper laat hen niet door zonder te betalen. Ze helpt ons en met z'n zevenen ledigen we de laatste liter cocktail. Onze favoriete ober steekt ons nog elk een champagne flesje in de hand en de jongens krijgen er nog een strooien hoedje bovenop.
Net buiten de hekkens van 'Tequila' groeten we onze vrienden en 'bang' daar schieten de eerste vuurwerkpijlen de lucht in. Zo'n 10-tal ronden worden we getrakteerd op een gekleurd spektakel.
En dan kunnen Ronald en Mike zich niet meer inhouden. Als verrassing kochten zij nog 2 flessen champagne van 1.5l die ze in de frigo van het restaurant koel hielden. Heftig schudden ze elk hun magnum fles en de massa maakt vanzelf plaats. 'Bang' en de champagne spuit in het rond. Ik kan jullie verzekeren dat onze eindejaars-kussen best plakten. We slenteren nog een half uurtje rond en overal worden we tegengehouden door de buitenwipper die entrée-geld eist. Uiteindelijk belanden we weer in 'Tequila' waar we onze tweede en hik drerdde 4 liter cocktail-bowl meesteren en de dansvloer innemen.
Ook het cowgirl meisje herkent ons en doet haar tweede ronde. Maar niet meer met mij ! Beste wensen voor 2002….en tussen haakjes (wij besloten terug te rijden naar Belgie, overland).

Maandag 8 januari 2002, de Tafelberg op…en af.

Acht uur 's morgens en we kiezen voor het Platteklipkloof-pad. Rudi laat zijn Landcruiser bewaakt achter aan de kabelbaan.
De Tafelberg doemt voor ons op in een heldere hemel. Vaak is de top omhuld door wolken, maar vandaag lijkt een ideale foto-dag. Onze beklimming duurt zo'n twee uur met enkele foto-pauzes en een ontmoeting met twee Belgische meisjes. Met AFS doen ze het zesde secundair over in Zuid-Afrika ; meer een culturele uitwisseling dan een studiejaar. Eentje ervan blijkt van Lochristi te zijn en een zeer goeie vriendin van de zoon van Mark Floré…inkoopverantwoordelijke bij Floréac.
Onze waterflessen zijn zo goed als leeg wanneer we de top bereiken. Ronald test ons nieuw Canon EOS 300 foto-toestel en de verschillende functies uit op dit topje van de Tafelberg. Onze sandwiches zijn een welgekomen lunch…met zicht op Kaapstad.
Na een siesta van een halfuurtje, lopen we langs de steile rand van deze berg terug richting kabelbaan. Vreemd genoeg, loopt Rudi hier een Duitse vriend tegen het lijf. De kabelbaan is van Zwitserse makelij en verrast alle bezoekers met zijn 360°rotatie-rondje op de weg naar beneden. De beklimming is gratis, de kabelbaan in hoog seizoen kost 45 Rand/pp (180 Bef).

Vrijdag 18 januari 2002, ruzie met de VAT refund administrator.

Zuid-Afrika is een land waar toeristen geen taks hoeven te betalen. Bijgevolg stelden we allerlei aankopen uit tot hier. Toen we op 15 december Zuid-Afrika binnenreden kon de douane ons geen 'VAT-refund'- document geven. Dit hadden ze niet in huis. Met dit document rekenen de handelaars ons geen taks aan.
Telkens we aankopen deden (4 nieuwe banden, 2 nieuwe batterijen, luchtfilters, olie/diesel filters, voltmeter, autoradio, foto-toestel, etc.) konden we de handelaars bijgevolg niet overtuigen om ons geen taks aan te rekenen.
Hun antwoord luidde dat we dit maar met de VAT refund administrator aan de grensovergang moesten regelen. Hetzelfde antwoord kregen we op het SARS hoofdkantoor (takskantoor) in Pretoria. Dus, op vrijdag 18 januari arriveren we rond 11.00h aan de grens met onze taksbewijsjes in de hand.
Van onze 2.000 Rand taks kunnen we slechts 900 Rand terug-eisen. Waarom ? Omdat gemonteerde goederen aanschouwd worden als zijnde gebruikt, dus niet nieuw, dus geen taks terug. Omdat de faktuur niet letterlijk 'VAT' vermeldt, maar 'TAX'. Omdat de voltmeter niet in een doos verkocht werd en de administrator dus niet overtuigd is. Hoe kunnen wij, als bezoekers, de reglementen naleven om onze taks terug te eisen, wanneer niemand ons hier ooit op wees ? ? Niemand in het Beitbridge douane-kantoor (de grens Zimbabwe-Zuidafrika), niemand in het SARS hoofdkantoor, niemand in het VAT refund kantoortje in Kaapstad (waar toeristen met vliegtuigticket meteen hun taks terugbetaald krijgen).
Vier uur lange hitte houden we vol dat we recht hebben op deze teruggave. Twee bazen bel ik op, maar 'klantvriendelijkheid' is er niet te bespeuren. Zelfs op m'n vraag om toeristen toch info te verschaffen wanneer ze het land binnen komen, wordt er gelachen. " Je kan toch niet aan elkeen een foldertje geven ? " Dat kan wel ! En één poster per douane kantoor is al voldoende ! Zelfs al zouden we de banden eraf halen en deze over de grens rollen….dan nog is de teruggave uitgesloten. 'Omdat ze reeds op de velgen zitten'. Verbitterd en boos rijden we Namibie in. Ronald mocht niet eens ons 900 Rand (toch zo'n 3.600 frankskes oftewel 90 Euro) aangifte formuliertje ondertekenen. Dus, dat geld zien we waarschijnlijk ook nooit !
Uiteindelijk hoorden we van een andere Belg dat die nooit taks betaalt met zijn afgestempelde 'carnet de passage' als argument. Hij laat iedere handelaar, die dit betwist, opbellen naar een SARS manager die dit verhaal bevestigt. Zijn telefoonnummer zal hij ons later doorspelen.
In Zuid-Afrika waanden wij ons als klant zelden koning ! Toch een teleurstelling. Ook de kwaliteit van de eigengemaakte producten valt dikwijls tegen. De meeste kleinhandelaars doen enkel business met "standaard-producten" ; afwijken daarvan doen ze niet.