Half zes en met z'n tweetjes liggen we de Zambezi oever af te speuren. Twee meter van onze daktent trap graast een buffel.
We overnachten op het hoofdkamp van Mana Pools Nationaal Park, een paradijs voor dierenliefhebbers. Samen met het Argentijns-Spaans koppel Pablo & Anna en onze Belgische vrienden Jorick & Winnie ontbijten we op een exclusief oeverkamp.
We spotten olifanten, waterbuks, impala's, everzwijnen en een eland. Op onze ochtendwandeling herkennen we een familie nijlpaarden. De jongen omringd door hun moeder en oudere broers of zussen. Effe staan we te dicht een eentje maakt dit duidelijk door zich uit het water te heffen en op ons af te stevenen. Het geeft je toch steeds een kick.
's Middags staan we op een nieuw schaduwrijk plekje aan de Zambezi oever. Jorick vervangt een gebroken bladveer, Winnie kruipt met malariakoorts in bed, de hangmat wordt uitgehangen en het backgammon spel bovengehaald. Ieder spendeert de namiddag op zijn relaxerende manier. Winnie zweet het uit.
Tegen lunchtijd krijgen we reeds bezoek. Terwijl ik de tafel zet, steekt een mannetjes olifant boven de Mitsubishi uit… op slechts drie meter afstand. Eenieder trekt zich langzaam terug van onze gluiperd en deze stapt rustig door. Later in de namiddag zien we hoe een jonge olifant zich een weg graast op de oevervlakte.
Pablo en ikzelf zitten in de rivierbedding wanneer deze toch behoorlijk snel nadert. "Langzaam opstappen en achteruit", beveelt Pablo. Onze eerste stap nog maar pas gezet of deze jonge olifant flappert zijn oren en komt op ons af. Nu slaat mijn hart toch haast uit mijn vel. "Niet lopen," hist Pablo, die volgens mij toch ook snellere passen neemt. Het jong mindert vaart en verscholen achter Daffy beef ik nog een half uur lang tot het jong bezoek krijgt van de ouder en ze samen doortrekken.
't Is ondertussen half vijf en we kramen ons boeltje op om het hoofdkamp terug op te zoeken. Deze keer spotten we een kudde kudu's. De jongens steken de barbecue aan en grillen vlees met grazende olifanten, nijlpaarden en buffels voor hun neus. Een tafereel dat wij tot nog toe enkel in Mana Pools zagen. De avond valt en Anna strooit restjes slecht vlees rond als lokmiddel voor hyena's.
Een olifant klimt het talud op en slentert langsheen de tenten. Hoe is dit mogelijk ?! Wanneer ik de ladder op klim om ons nest in te duikelen, loopt een beest de bedding in. Inderdaad, de eerste hyena is gearriveerd.
Diegene die nog wakker zijn verzamelen aan de Mitsubishi. Ronald gewapend met zijn Xenon lamp. Ieder stukje worst en T-bone steak speelt hij naar binnen. Deze 'spotted hyena' is zo dicht dat we hem zelfs horen slikken. Later in de nacht zien Ronald en ikzelf nog een nijlpaard het talud op klimmen, zit een andere nijlpaard achter een hyena aan en strijden twee mannetjes buffels om een wijfje. Ook niet alledaags, zou ik zeggen.

Woensdag 14 november, bungeeeeeeee.

Binnen één uurtje springen Ronald en Winnie van de 111 meter hoge Victoria Falls brug boven de Zambezi. De vingertoppen voelen reeds koud aan; de stress komt.
In het registratiekantoor lezen we dat mensen met hoge bloeddruk en rug- of knieklachten beter niet springen. Ronald tekent toch 'his life away' en wordt in het harnas gestoken. Een broekpak als eerste beveiliging en de enkelbanden als tweede veiligheid. Met de elastieken kunnen 1200 sprongen gedaan worden. Deze bunji firma doet er 300 mee…en Ronalds sprong wordt de 299ste. Het mannen team roept gezamenlijk 1,2,3,4,5 BUNGEEEEEE en daar springt hij…armen gespreid de diepte in…tot 20 meter van het waterniveau. En dan 'biezebijzen', op en neer en op en neer. Een man zakt per rappel af en houdt Ronald vast. Hier kan hij dus voor het eerst weer het hoofd boven houden. Hij ziet er gelukkig uit.
En dan Winnie… die springt zonder enige blijk van emotie. De foto's zijn schoon maar aan 10 USD/stuk niet te verteren. Gelukkig nam Jorick foto's. We boekten de sprong bij 'Shearwater' aan 81 USD/pp mits betaling per reischeque.