Maandag 25 maart 2002 : Diversity in Praia do Tofo.
Denny rijdt de oude Landrover op het strand en de boot wordt van de trailer getrokken. Alle 9 man samen draaien we hem met de neus in het water en klaar is kees. De 16 km tot het Manta Rif duurt 30' volle vaart op de 2x85 PK. Een 'joyride' waar Ronald zeeziek van wordt. Niet zozeer tijdens de tocht, maar veeleer wanneer we stil liggen te dobberen boven de dive-spot. Dan moeten we namelijk opkitten en zelfs ik voel de eerste symptomen van misselijkheid. Jo, onze instructrice, overloopt de gezamelijke 'buddy-check' en op de tel van drie moeten we achterover in het water rollen. Ronald kijkt echter nog een ogenblik naar zijn buddy en volgt één seconde te laat.
En dan een pijnlijke stoot tegen zijn achterhoofd op de gascylinder van Jo. In eenzelfde beweging draait ook Jo's octopus (reserve be-ademingsslang) rond zijn nek. Ronald had bovendien vergeten wat lucht in zijn duikpak te laten lopen en geraakt dan ook maar met een zeven kilo zware loodgordel met moeite weer boven water 't Is echter snel verholpen en met een pijnlijk hoofd én misselijkheid gaat mijn duikpartner onder. We dalen af tot 24 meter en daar blijven we voor maximum 30 minuten.
Het is er ronduit fantastisch. Oceaanvissen van allerlei vormen en kleuren zwemmen geinteresseerd rond ons heen : potatoe grouper, yellow fin grouper, african grouper, starry morrays, geometric morrays, spanish dancer, scorpionfish (kijken mag maar aankomen niet), clown triggerfish, trumpetfish en dan uit het niets een tweetal meter boven ons hoofd…een Manta rog ! Zo'n 7 meter breed. Sierlijk vliegt hij als het ware voorbij, maakt een grote cirkel want ook hij is best nieuwsgierig en keert tot 3 maal toe terug. Hoe indrukwekkend. Ronald zijn gascylinder bevat na 25 minuten emotie slechts 50 bar meer en zoals afgesproken stijgen wij als partners tot 5 meter, waar we onze drie minuten veiligheidsstop houden. Eénmaal we boven water zijn, signaleren we de bootman dat alles ok is. Hij start de motor en komt ons oppikken.
De zee blijft woelig en we blijven allebei liever in het water in plaats van op het wiebelende bootje. De anderen komen wat later ook boven en we springen erin om hen op te pikken. Halverwege doemt echter een walvishaai op en gewapend met masker, snorkel en vinnen springen we weer overboord. Het is een kleintje….van slechts zo'n 12 meter lang ! Je moet weten dat ze niet voor niets 'walvis'haaien worden genoemd. Aanraken is verboden, want met het zuur op een menselijke hand kan dergelijk dier worden geinfecteerd en sterven. Eénmaal iedereen terug aan boord is, deelt Denny menthol snoepjes uit. Op de terugweg steelt een hele school dolfijnen de show. We volgen hen zolang als mogelijk. En Ronald en ikzelf hangen van tijd tot tijd overboord van misselijkheid.
Zo'n half uurtje later draaien we de rustiger baai in en houden ons goed vast wanneer Denny de boot het strand opjaagt. Alle spullen spoelen we af in zoet water, nemen zelf een douche en vullen ons duikboekje in met de vissen-encyclopedie bij de hand. Ronald ziet tegenop tegen zo'n woelige boottocht en we beslissen het bij deze ene duik te houden. We zagen tenslotte alles waar we voor kwamen : Manta rog, walvishaai én dolfijnen en dit voor 29 USD/pp bij duikclub Diversity in Praia do Tofo.