Togo
Vrijdag 29 december, run for kids.
Na de grensformaliteiten van Togo rijden we samen met de Globerouleurs Jean-Claude en Myriam direct zuidwaarts richting kust.De douanier zei ons nog wel dat er een 'vreemde' kerel een paar uur vóór ons dezelfde kant uitging. Genietend van hetsteeds bergachtiger wordende landschap stellen we de uitstekende staat van deze weg op prijs. Het wordt langzaam donkerder en dus tijd om een bivakplaatsje op te zoeken.
Opeens zie ik rechts van de weg, zo'n 100 m in het veld een blanke man rondlopen. Een paar seconden later zie ik zijn wederhelft, op een 125cc brommerke (met trailerke zowaar) langs de weg geparkeerd staan. Ze geniet blijkbaar van een iets te sappige watermeloen.
Wij twijfelen of we zouden stoppen, maar JC maakt de beslissing voor ons. We maken kennis met Serge Roethelli en zijn vrouw Nicole, een zwitsers koppel dat van geen kleintje vervaard is. Serge is 50 jaar jong, voormalig bokskampioen, gediplomeerd berggids en skileraar.
Met een lijf van een topatletieker en loopschoenen van Nike, vermoeden we dat dit de 'vreemde' kerel wel eens zou kunnen zijn. En inderdaad : Serge loopt de wereld rond ! Zijn doel wil hij bereiken in vijf jaar. Elke dag een 50 km, weer of geen weer. Mauretanië doorkruiste hij notabene in juni : 47° in de schaduw, maar er is geen schaduw in Mauretanië.
Een paar jaar geleden voltooiden Serge en Nicole een andere stunt : in 3 jaar liep hij van vuurland tot Alaska. Dit zorgde voor de nodige publiciteit en sponsors. Zwitserland maakte van hen « Ambassadeurs voor de rechten van het Kind », en volgt hen op de voet (krant, website, interviews, conferenties, ...). En Nicole is de volgzame begeleidster, de back-up, de watervoorraad, de verzorging, zijn vrouw, noem maar op...
We besluiten, na de aangename kennismaking, om samen het bivak op te zetten, niet ver van de weg, verscholen achter een paar hoge struiken en lage bomen. Het valt ons op hoe ervaren en snel Serge is.
In een mum van tijd staat zijn fluitketeltje te pruttelen op het houtvuurtje. Pasta en liters bouillon staan dagelijks op z'n menu, je moet het maar volhouden... We genieten van een douche (gemonteerd op JC z'n LC) en filosoferen de hele avond over het nut van ontwikkelingshulp in Afrika en luisteren geboeid naar Serges reiservaringen.
Tot we plots een enorme knal horen op de weg. Een klapband voor een grote oplegger die als eerste in een konvooi van tien tot stilstand komt, rechttegenover onze slaapplaats. Serge gebaart direct om zich stil te houden en alle vuur te doven. En als er twee meerijdende jongeren ons toch vinden, maakt Serge er korte metten mee : «nous sommes très fatigués, va't en s'il vous plaît.» En het werkt zowaar ... wij staan versteld en leren alle dagen bij.
Een uur later is de band vervangen of hersteld en vertrekt de groep opnieuw. We besluiten om ook in ons bed te kruipen. 's Anderendaags nemen we voorbijstekend afscheid van dit speciale koppel, dat toch veel respect afdwingt.
Zaterdag 30 december, in audiëntie bij de bisschop.
Op weg naar Akaba worden we overstoken door een witte Toyota Corolla. Te midden een recht stuk baan pinkt die plots naar rechts. Vreemd. We steken voorbij en nog geen minuut later komt die naast ons rijden : ze doen teken of we willen stoppen ?! Wat gaan we nu krijgen, een undercover politiecontrole ? Ronald parkeert Daffy aan de rand van de weg en wacht.
Uit de witte Corolla verschijnt een paars hoedje, dan een paarse pij en hagelwitte schoenen. Een bisschop die ons doet stoppen ? We gaan samen de man tegemoet en luisteren naar zijn verhaal : of Daffy niet te koop is ? Zijn bisdom zou een Landcruiser best kunnen gebruiken.
Vrijdag 5 januari, voor de klas in Lomé.
Amadou, de meestergast in de Toyota garage van Lomé, nodigt ons uit om bij hem thuis te lunchen. Z'n dochters bieden ons eerst een glaasje water aan, de welkomstdrank voor iedere bezoeker. Vervolgens brengen ze een bord spaghetti aan, gevolgd door een rijkelijk gekruide kom rijst met geroosterde vis.
Amadou ontkurkt zelfs één van zijn Spaanse wijnflessen. Heerlijk. Na de maaltijd vergezellen we onze Franse vrienden 'Les Globerouleurs' naar de middelbare school van het dorp, Amadou's 9-jarige zoontje voorop. Wanneer Ronald een foto neemt van één klasgroep, schreeuwen de leraars om er ook eentje te nemen van hun klasgroep. 
Zoals afgesproken halen Les Globerouleurs hier hun diaprojector en generator boven, om hun voorstelling van Frankrijk te kunnen staven. De kinderen kijken hun ogen uit en lachen hun tanden bloot. Zo'n cinema voorstelling zagen ze nog nooit van hun leven. Beelden worden warempel op de witte muur gegooid en die blijven daar zomaar hangen !