Mauretanie
Woensdag 22 november, Daffy - redder in nood - tijdens doortocht van Westelijke Sahara.
Op woensdagmorgen verliet het konvooi de laatste Marokkaanse controlepost, Fort Guerguerat, om vrij gelaten te worden in niemandsland. Een trajekt van zes km over zandpiste en Spanish Road (afgebrokkelde tarmac) in een mijnenveld. Dan komt de rij weer tot stilstand aan de Mauretaanse controlepost Drie uur later werden onze paspoorten vrijgegeven en konden we de douane en politie formaliteiten voldoen. Samen met drie Peugeot breaks, één Mercedes, één Mitsubishi Colt vormden we een groepje om onder leiding van gids Maloum tot Nouakchott door te steken. De groepssfeer werd intenser naarmate we meer wagens moesten uitgraven, uitduwen en uittrekken. Hierin bewees Daffy uitstekend dienst ! Die eerste avond kampeerden we in de duinen rond een gezellig kampvuur. 's Anderendaags deden we op dezelfde manier verder tot één van de Peugeots oververhit raakte en alle verdere dienst weigerde. 
Onder de leuze 'samen uit, samen thuis' trok Daffy onze bevriende Peugeot 230 kms : door zandduinen, zandvlaktes en de kuststrook. Drie trekkabels sneuvelden en met een touw van slechts 5 m bereikten we 't strand van Nouakchott. Hier stelde zich onze laatste uitdaging : in tandem de strandduin oversteken naar de verharde zeedijk. Op aanraden van de gids, stoof Ronald met volle snelheid de duin op. Daffy bleef steken en de Peugeot vloog tegen de trekhaak : een ingedeukte motorkap en de radiator doorboord. Een trieste afloop van een zware onderneming.
Donderdag 23 november, het blijde weerzien met de 'Globerouleurs'.
Op het dramastrand van Nouakchott herontmoetten we Myriam en Jean-Claude, geestesverwanten uit Auxerre - Frankrijk. We zagen deze 'globerouleurs' voor het eerst te Dakhla in het konvooi van vrijdag. Leeftijdsgenoten met hetzelfde doel voor ogen, met dezelfde wagen op pad, dezelfde voorbereiding achter de rug. Toen wij uitgesloten werden uit het konvooi van vrijdag, hoopten we elkaar later ooit terug te zien. Alhier dus de re-unie en plannen om samen door Burkina Faso te reizen.
Zondag 26 november, Route de l'Espoir : hopelozer kan het niet.
Na een bourgondisch maal bij onze gids Maloum, zetten we onze tocht verder richting Kiffa via de fameuze Route de l'Espoir. Wat ooit een degelijke tarmac was, is nu een hopeloze opeenvolging van putten, barsten en instortingen. We boekten meer vooruitgang via de pistes links en rechts van het wegdek, dan de uitdaging aan te gaan om de putten te vermijden. Is er nog hoop ? Na 200 km ge-erodeerde tarmac en pistes ernaast, moesten we toch een ironische "Deviation" aanduiding volgen voor een hoopje aarde op de route.
Maandag 27 november, de rijkdom van Mauretanië.
Waar Marokko landrover-minded is, vinden we in Mauretanië bovenal Toyota's. We blijven ons afvragen waar ze het geld vandaan halen om met deze duurdere terreinwagens te rijden ?