Marokko

Zaterdag 28 oktober, onze woelige start.

Vier maanden voorbereiding bleken niet voldoende om met een gerust gemoed te vertrekken. Last-minute aankopen en schikkingen zorgden toch voor enige spanning. Zo vergaat het de beste reizigers ? !Familie en buren wuifden ons uit en we zoefden door de regendruppeltjes richting avontuur.

Zaterdag 4 november, met 'Al Mansour' de straat van Gibraltar over.

Zowel langs de Franse westkust als de Spaanse oostkust hielden we de dreigende onweerswolken achter ons. In Algeciras betaalden we 17.750 Pts (3.500 Pts/pp,10.750 Pts/-1.8m) voor de overtocht naar Marokko. Reeds km's voor Algeciras zijn ticketverkoopscentra te bespeuren. Allen bieden een zelfde prijs aan. Op weekenddagen is toch iedere 2h een overzet voorzien. Om 9:00h scheepten we Daffy in op de 'Al Mansour', een schip van de rederij Gomanov. Terwijl Ronald en Sofie samen met de stuurman Ahmed alle besturingsapparatuur keurden, werden de paspoorten van de overige passagiers afgestempeld. U raadt het al ! Twee uren en een half later meert 'Al Mansour' aan in Tangier en mag Daffy, de eerste in de rij voor de poort, het schip niet verlaten : paspoorten niet afgestempeld ! Nog geen voet aan wal en reeds geconfronteerd met de Afrikaanse paperassenwinkel. Dit belooft…

Zaterdagavond 4 november, kruistocht in Meknès.

De eerste dagen Marokko bleven de massa 'wachtenden' ons verwonderen. Langs nationale wegen, langs pistes, in het veld en in de dorpen zitten, hangen, staan mannen, vrouwen, kinderen te wachten. Wachten op een lift huiswaarts, een taxi naar de markt, een werkgever, een fooi ? Vonden we een picknickplaats een eindje van de weg, dan aten we onze broodjes steeds in compagnie. Alleen zijn, bestaat hier niet. De climax van alle drukte werd toch wel : Meknès binnenrijden tegen 17:00 h. Op zoek naar camping Agdal, dat zich binnenin de dubbele stadsmuur bevindt… daar hebben we gezweet. In het oude stadsgedeelte, op een uur dat iedereen leek rond te zwerven, baande Ronald zich een weg in de massa. Niet zonder ongelukken. Bij het drummen geven Marokkanen harde stoten tegen de autobumpers ! Pech voor hen, want Daffy is vooraan voorzien van bullbar en achteraan van een dubbele trekhaak. Na drie toertjes in de Medina zijn we veilig geland in de camping, wat zich vreemd genoeg ontpopte tot een oase van rust.

Dinsdag 7 november, vier gangenmenu in een bergengte van 300 m.

Onze route verliep verder als volgt : Fès - Azrou - Midelt - Gorges du Ziz - Errachidia. Tegen valavond bereikten we de Gorges du Thodra. We volgden deze bergengte tot het einde van de tarmac. Een meertje tegen de steile rotswand leek voor ons een natuurlijke grens. We genoten nog even van dit prachtfenomeen, draaiden Daffy om één van de voorbij geraasde campings aan te doen …. Toen een bestelwagen ons pad kruiste en het meertje inreed. Enkele meters verder hobbelde die over platte keien de bergengte in. Aha, dat zagen wij ook wel zitten ! De verrassing was enorm. Even voorbij de bocht, doemden twee hotels/restaurants op tussen steile rotswanden van 300 m hoogte. Het beeld van tientallen lampjes in die donkere kloof blijft ons bij. We vierden deze avond met een vier gangenmenu in resto Yasmine : overheerlijke tajine, couscous en gegrilde lamsbrochetjes met een glaasje rode wijn uit Meknès. Nota : deze hotels staan wel degelijk vermeld in de LP "Africa on a Shoestring"

Vrijdag 10 november : "my Toyota is fantastic" - ontmoeting met een Belgische LandCruiser delegatie.

Alvorens de Westelijke Sahara door te steken, wilden we toch Daffy uittesten op de pistes van de Midden, Hoge en Anti-Atlas. Eén van die pistes in de Hoge Atlas start aan de kasbah van Aït-Benhaddou, de filmlocatie van "Lawrence of Arabia", "The Gladiator", ea. Vervolgens loopt die via Télouet nog zuidelijker over de Tizi n'Tichka pas.
Met de ervaring die we opdeden in de Midden Atlas, verliep deze piste behoorlijk vlot. In de verte merkten we drie glimmende terreinwagens op een heuveltop. De chauffeurs en passagiers stapten uit en keurden onze manoeuvers minutenlang. Naarmate we naderden, daalden drie Toyota LandCruisers af tot de nauwe pas waar onze wegen kruisten.
't Bleken ook belgen te zijn, allen breed glimlachende mannen. Het gespreksonderwerp werd Daffy, zijn capaciteiten en herkomst. Terwijl Ronald opgewonden ons verhaal deed, daalden er nog tien LandCruisers de helling af. Een prachtig zicht en een heerlijk gevoel ! Onze ontmoeting met de Belgische delegatie van Toyota dealers, mekaniekers en vertegenwoordigers. Wie weet worden we ook in hun reisverslag vermeld ? !

Maandag 13 november, aanvraag visum Mauretanië in Rabat.

Met vertellingskes in ons achterhoofd dat Belgische toeristen Nouâdhibou door geraken zonder visum, lieten we Rabat links liggen bij aankomst in Marokko.
Tien dagen later en veel vertellingskes en telefoontjes naar Belgie verder, maakten we rechtsomkeer in Guelmin om voor alle zekerheid toch maar die waardevolle Mauretaanse visa op te pikken. Een tol van 1400 km omrijden en het konvooi van vrijdag missen.
Gevuld met onrust stapten we vier uur rond in Rabat en arriveerden om 14 :00h aan de ambassade. Te laat ! Aanvragen moeten ingediend worden voor 10 :00h ; de ophaling is mogelijk vanaf 14 :00h. De volgende ochtend reden we om 8 :00h richting de camping-uitgang in Salé ; toen twee vers-uit-bed Duitsers een half uur respijt vroegen om ons te volgen.
't Vervolg beterde niet : file-praktijken, één-richtingsverkeer en hopeloos verloren rijden. In konvooi achter de gidsende petit-taxi bereikten we de ambassade om 9:59 h. Timing ! We dienden de aanvraag in met twee pasfoto's, betaalden 100 dh/pp en ontvingen de visa om 14:00 h. Er was geen sprake meer van het verplichte 'return-air-ticket'.

Vrijdag 17 november, vieren we Sofies verjaardag in niemandsland ?

Het konvooi Marokko-Mauretanie vertrekt tweemaal per week nl. op dinsdag en op vrijdag.Reisgidsen (LP en Sahara Overland) raden aan de konvooi-formaliteiten de dag voor vertrek te regelen. Wij arriveerden pas donderdag rond 23:00 h in Dakhla en regelden de formaliteiten bij politie, douane en de militairen op vrijdagochtend.
We voegden ons bij het konvooi rond 9:45 h en ondergingen de controle van paspoort en 't gele boekje. Om 15:00 h organiseerden Marokkaanse militairen de optocht en worden wij eruit gefilterd : "niet vermeld op de lijst".
Samen met zes andere lotgenoten zoeven we naar het provinciehuis om de ontbrekende lijst op te halen. Een half uur later staan we terug aan de vertrekplaats met één afgevaardigde van het provinciehuis en één van de douane.
Het konvooi is vertrokken en een groepje van vier militairen weigerden ons nog te begeleiden. Gestrand in Dakhla voor vijf dagen !
Onze tweede kennismaking met Afrika's paperassenwinkel en de clash tussen verschillende autoriteiten. Mijn verjaardag vierden we tussen de plaatselijke vissers Omar, Mohammed en Abdelhak die ons de knepen van hun vak aanleerden.

Terug