Benin
Maandag 8 januari, "Les Cocotiers".
Opnieuw een grensovergang. Ditmaal steken we langs de kustlijn Benin binnen. Het papierwerk duurt vrij lang en irriteert ons een beetje. Maar vooral de vochtige warmte en de helse drukte spelen ons parten. Eens we in Cotonou aankomen, zoeken we meteen maar een van de weinige campings ter plaatse.
Na lang zoeken, de naam en de plaats werd onlangs gewijzigd..., installeren we ons. Het is nog vrij vroeg in de namiddag, dus besluiten we de broodnodige was even grondig onder handen te nemen. Letterlijk weliswaar. Om halfzeven 's avonds stoppen we : het is donker, de muggen steken, ik heb honger en onze rug is kapot. Na een lekkere maaltijd kruipen we moe maar voldaan in ons nest.
's Anderendaags kan ik geen kant meer op. De bomen en huizen draaien als bezetenen rond mijn kop. Terwijl ik naar het pieshoekje strompel, besluit mijn lichaam om ineens in zwijm te vallen.
Een paar ogenblikken later lig ik te zweten in het tentje van JC en Myriam, en toch heb ik het koud. De koorts stijgt naar 39°C... dat zou wel eens malaria kunnen zijn... en hup 's namiddags "stappen" we het kabinet van Dr. Mongbo binnen.
Alhoewel dit de verzorgde Polykliniek "Les Cocotiers" is, komt hij toch eerlijkgezegd niet zo professioneel over. Na een eerste oppervlakkig onderzoek, stelt hij toch voor om drie dagen gehospitaliseerd te blijven. Wablief? Van het verschot val ik gelijk weer half in zwijm.
Ze nemen snel een priktest (voor malaria) en ik krijg kamer nr 9 voor mij alleen toegewezen. Een iets te klein bed van vóór de oorlog, geen muskietennet maar wel een zotgedraaid ventilateurke aan 't plafond. Enfin, kwestie van de inkomsten hoog te houden nietwaar. 
Het eerste wat ze trouwens vroegen, was of we genoeg geld hadden of als we verzekerd waren....
De dag nadien : niet veel soeps. Sofie regelt geldzaken, verzekering en visa voor Niger. Ikzelf slaap, eet (lekker!) en doe vooral veel kaka. De koorts zakt traag, te traag voor de Franse hoofdokteres Dr. Assani. Zij stelt voor om morgen een staal van de diarree en het bloed te onderzoeken, om duidelijkheid in dit alles te brengen.
Weer een dag later volgt het verdict: amoebendysenterie (vandaar de diarree), tyfoid en een paar restjes Plasmodium (malaria). Oplossing voor dit probleem is een hele doos vol medicatie, die Sofie zelf mag kopen in de dichtstbijzijnde apotheek. Alles via het infuus naar binnen.
We spreken over zo'n 15 maal een halve liter (glucose afgewisseld met lactaat, ...) waarbij de zwarte zusterkes dan stelselmatig de medicatie aan toevoegen.
De vijfde dag in het hospitaal. Ik voel me al heel wat beter, de koorts is weg, de diarree nog niet. En de medicamenten nog lang niet ! Ik vraag aan elk zusterke of ze dat graag doet en of ze daar al lang werkt en of ze al getrouwd is en of ze al kindjes heeft. Alle zusterkes antwoorden op alles met een ongeloofwaardige "oui monsieur", behalve die ene lange, dunne, op mijn vraag of ik da hospitaal niet mag verlaten...
Na veel zeuren besluit ze toch om er alle hoofddokters de dag nadien bij te halen. Het was precies een kruisverhoor, allemaal op een rijtje aan het voeteinde van mijn bed. En maar vragen stellen over mijn gezondheidstoestand. En ik maar zeggen hoe goed ik mij voelde... na enige bedenktijd werd ik uiteindelijk ontslagen.
Van contentement zijn we, na betalen, gelijk naar de zee gereden en heel den achternoen blijven zwemmen in den Atlantique. De rest van de doos medicamenten heb ik met een goed hart "geschonken" aan "Les Cocotiers".