Zaterdag 6 april 2002 : laatste kaart.
Op onze transit trip door Tanzania zijn we in Korogwe aanbeland. De zon gaat onder en geen kampplaats te bespeuren. Ronald informeert bij een tankstation waar we kunnen kamperen. De eigenares roept haar pompbediende toe om ons op hun terrein een hoekje aan te wijzen. Dit nemen we met plezier aan tot jolijt van de omwonende kinderen die ons tot zonsondergang aanstaren.
De zoon van de eigenaar komt ons in het engels gerust stellen dat de nachtwaker een oogje in het zeil zal houden. Na ons avondmaal krijgen we nieuwe bezoekers. De tweede zoon van de eigenaar, Akbar, brengt een goede vriend, Andrew, mee. Een spelletje kaarten wordt bovengehaald en ze leren ons 'last card'. Twee kleine jongetjes komen op onze armleuningen zitten en zijn ijverig om ons te helpen. Af en toe zendt Akbar eentje uit om een sigaretje te kopen. Andrew betaalt de jongetjes en ze rennen er vandoor. De zon gaat onder en de toeschouwers schuifelen huiswaarts. Akbar voelt zich in zijn element en haalt z'n liederenboek boven.
Hij is de eerste swahili-rapper die we ontmoeten. We verstaan er dan ook niks van maar het klinkt echt niet verkeerd. Het eerste is een liefdeslied voor zijn meisje. Hij waarschuwt haar om niet naar anderen te gaan want zij dragen 'ziektes'. Dus blijf bij mij.
Het tweede lied is een algemene boodschap van 'kies niet voor geld en luxe, kies voor de familie'. Dit demonstreert hij met het leven van een mijnwerker. Door hard labeur verdient die veel geld en spendeert dit aan een luxe leventje met meiden en bier. De man betrapt aids en komt op zijn lijdensweg weer bij zijn ouders terecht…de enigen die hem nog bijstaan. Op z'n sterfbed maakt hij iedereen duidelijk dat zijn keuze fout was ... Tegen 21.00h spelen we nog een laatste ronde 'laatste kaart' en bedanken onze vrienden met een kopje koffie en een engels tijdschrift.