Tien uur in de morgen en we stappen samen met een koppel vrienden en hun zoontje de dhow in. Deze boot werd uit een boomstam gehold en is uiterst smal. Je kan erin rechtstaan en je poep op de rand laten rusten. Dat is alles. Het ene bemanningslid stuurt, de tweede houdt het zijspan in balans en de derde schept insijpelend water uit. De vaart zit erin en we doorkruisen ruwe golven. Claudia die wel eens zeeziek durft te worden, begint iets te voelen. Christopher, hun driejarig zoontje heeft er zin in.
Eenmaal we de witte stranden van het eiland opvaren, droppen de drie ons razendsnel af en varen meteen de woelige golven weer in. Dat is snel…en nu zitten we hier. Claudia trekt haar duikerspak aan en verkent al snorkelend de koraalriffen. Door het opkomende tij wordt er heel wat vuil meegesleurd. Op onze eerste plaats is de zichtbaarheid nihil. Dan vinden Ronald, Claudia en David een betere en rustiger baai waar we naartoe verhuizen. Blue Lagoon taferelen spelen zich af. Tot drie maal toe gaat elkeen snorkelen vooraleer onze dhow opnieuw aanmeert. Ditmaal met ons middagmaal: kip en vis met rijst, Kilimanjaro bier en cola. En of het smaakt. Het tijdstip van de gedeeltelijke zonsverduistering (14:50h) nadert. Gewapend met onze kartonnen box kijken we vol spanning naar de hemel. De tijd verstrijkt en slechts één enkel wolkje sluiert de zon. Na anderhalf uur leggen we'r ons bij neer: we zullen buiten de gedeeltelijke zonsverduisteringszone zitten. En besluiten terug te varen. Op de terugweg wordt het opvallend kouder en lijkt het donkerder, alsof de zon volledig in de wolken verscholen zit. Ronald werpt een blik op de hemel en wat ziet hij ! De maan voor de zon ! Claudia tracht het te bespeuren, maar ziet enkel wolken. David en Sofie zitten volledig achter het zeil en dus vescholen van het gebeuren. Hoe is't mogelijk…de gedeeltelijke zonsverduistering vanop de Indische Oceaan en slechts één man zag het. D'n tsju d'n tsju.