Maandag 13 mei 2002, Fathi - een Sudanese legende.
Het is snikheet in Khartoum. Temperaturen lopen op tot 45 graden in de schaduw. We verblijven in de Blue Nile Sailing Club en lopen om het uur naar het drankenshopje om een verfrissing. Angela en Mike regelen vanuit deze hoofdstad een interview met BNN, Nederlandse omroep die vakantiegangers op unieke plaatsen in de wereld opbelt. Bij een touroperator hopen ze via collect call het thuisfront op te bellen… maar het draait anders uit.
Fathi Mohammed, eigenaar van deze zaak, verrast ons iedere minuut. Vooreerst heeft Sudan geen collect call akkoorden met Nederland. Geen zorgen, we mogen op zijn prive telefoon internationaal bellen. Daarvoor nodigt hij ons uit in zijn appartement op het dertiende verdiep. Nog geen twee minuten later is Mike met zijn broer Marco aan de lijn. Ondertussen snoepen Angela, Ronald en ikzelf van de 'baklava' of Turkse zoetigheid. Fathi is een geleerd man. Hij stelt gerichte vragen en ontdekt in een mum van tijd onze passies. Paardrijden en duiken. Op z'n ranch lopen 15 raspaarden. Een van de kopers is de koning van Jordanie. Tientallen foto-finish beelden worden bovengehaald. Telkens zijn zijn paarden eerst over de streep: Soul Power, Soul King, Soul Baby, etc. Fathi zelf is ook gekend als Soul Man. Hebben we zin dan komen we maar eens paardrijden. Angela's ogen fonkelen. Europese duikscholen komen deze week in Port Sudan duiken. Fathi regelt alle duikapparatuur, verplaatsing en accommodatie. Hebben we zin dan kunnen we drie dagen duiken met overnachting op een cruiseschip. Voor een speciaal prijsje. Vanavond toont hij ons een video van het gekende Italiaanse scheepswrak de 'Umbria'. Een must-see. De dertiende verdieping is de top en bijgevolg ook het enige verdiep met een terras. Van hieruit hebben we een panoramisch zicht op de samenloop van Blauwe en Witte Nijl, en het oude Khartoum. Geordend en rustig.
Tegen 19:00h zetelen we weer in Fathi's ruime sofa's. Met een kopje thee genieten we van de duikvideo. Om 20:00h lopen Mike en Angela terug naar de zeilclub voor een gepland telefoontje met de familie. Fathi is in een opperbeste stemming. Johnny Walker (was alcohol niet verboden in moslimlanden ?) wordt uitgeschonken en we kletsen over politiek en cultuur. Zijn vader was gouverneur van Khartoum, zijn oom was president van Sudan. Hijzelf verliet op 16-jarige leeftijd zijn familie om in Duitsland te studeren. Zijn zakgeld verdiende hij met het promotie filmpje van Pepsi Cola, waarin hij acteerde en zong. Na 7 jaar studeerde hij af als tandarts. Overland reed hij twee Mercedessen vol disco lichten, muziekboxen en coiffeuse droogkappen naar Khartoum. De eerste disco, de eerste striptease bar en het eerste kapsalon kreeg zijn naam. Wanneer onze Nederlandse vrienden er weer bij zijn, voelen ze gauw aan dat dit een gezellige avond wordt. Leba, Fathi's jeugdvriend, stuikt toe met alcohol gedistilleerd uit dadels. Ook hij studeerde in Europa, meer bepaald in London. En vanaf dit moment kan de avond niet meer stuk. De twee vrienden samen zijn als de commentators van de Muppet Show: speels en hilarisch. Fathi bespeelt achtereenvolgens een mondharmonica, bamboe fluiten, spaanse gitaren en een drum. Duitse schlagers, Egyptische pop en Rock uit de jaren '70. Leba vult aan. Eenmaal 'Aquarius' uit de musical 'Hair' ingezet wordt, ontpopt Mike zich tot een zangtalent. De sfeer is op en top. Fathi's ontmoeting is er eentje die ons zal bijblijven….
Maandag 20 mei 2002, Wadi Halfa - Aswan
Het noorden van Sudan wordt gekenmerkt door twee zaken: de woestijn en de Nijl. Het contrast tussen de twee is zeer groot. Als we door de dorpjes langs de stroom passeren, is een brede strook groen. Velden vol munt, mais, aardappelen,… Alles wordt bevloeid met behulp van eenvoudige doch degelijke pompen. Maar eens je verder dan 1 km verwijderd raakt, dan is er niets meer. Geen sprietje gras, alleen maar rotsen en zand. De piste tot Dongola is te doen, alhoewel er nu en dan in 4x4 gezocht moet worden naar de juiste track, maar de machtige Nijl blijft onze leidraad. In Dongola nemen we de overzetboot naar de rechteroever van de Nijl en volgen we de steeds slechter wordende piste tot Wadi Halfa. Soms raken we ver verwijderd van de stroom. Dan heb je de mogelijkheid om van de corrugatie-piste af te rijden en een eigen track in het soms zachte zand te creeren. De kilometers vorderen traag en 's avonds laat komen we, na twee dagen zwoegen, aan in Wadi Halfa. Dit havendorpje is de grenspost tussen Sudan en Egypte. Hier neem je het ponton naar Aswan. Het is op dit moment de enige manier om de grens legaal over te steken. We weten niet zoveel over het ponton zelf, maar krijgen 's anderendaags een hoop info bij van Adriaan. Inderdaad, de ene helft van Marc en Adriaan, een Belgisch overland-duo waar we al een paar keer van gehoord hadden, maar nog nooit gezien. Zij rijden in een Toyota Landcruiser BJ75 van Zuid-Afrika naar Belgie. Marc moest echter in juni terug thuis zijn voor zijn werk, dus rijdt Adriaan maar in z'n eentje verder. Hij kwam een weekje geleden toe in Wadi Halfa en heeft al het een en ander kunnen uitzoeken. En wat blijkt, het ponton is net aangekomen (met drie Zwitserse overlanders op trouwens) en vertrekt over twee dagen weer richting Aswan. We maken ook kennis met Majdi die ons zowaar helemaal gratis zal helpen met de formaliteiten. Als neef van Midhat Mahir neemt hij de gidstaak op zijn schouders sinds Midhat in Khartoum werkt.
Wadi Halfa moet vroeger een grote stad zijn geweest. Maar na het bouwen van de Aswan-dam is het Nasser meer ontstaan (dus eigenlijk een overgelopen stuk van de Nijl) waardoor het grootste deel van Wadi Halfa onder water kwam te staan.
Twee dagen later zijn de douane formaliteiten (800 SD/carnet afstempelen) afgehandeld, is het ticket voor het ponton gekocht (75.000 SD/auto en 6.300/chauffeur) en het ticket voor de passagiersboot geregeld (7.100 SD/passagier). De haventaks bedraagt 3.250 SD/2 ton. En immigratie rekent 1.550 SD/pp om ons paspoort af te stempelen. Naar aanleiding van een accidentje een paar maand geleden werd beslist dat enkel de chauffeur van de wagen mee mag op het ponton. Alle anderen moeten verplicht met het passagiersschip mee. Dat betekent dat Adriaan, Mike en ikzelf bij onze voertuigen blijven en voor drie dagen onze plan gaan moeten trekken zonder de vrouwkes… De boottocht verloopt vlekkeloos. We vertrekken rond een uur of 11:00h en rond 14:00h stoppen we efkes voor de paspoort controle van de Egyptische immigratie dienst. Tegen 18:00h passeren we Abu Simbel met zijn fenomenale beelden van Ramses II. Normaliter legt de kapitein ietsje verder aan, maar om de een of andere ongekende reden beslist hij toch door te varen gedurende de hele nacht. Het water is kalm. Ik slaap lekker in de wagen. De daktent kan toch niet open.
's Anderendaags spannen we wat zeilen om schaduw te creëren. Ik besluit om het lek in de dieselpomp te bekijken. Samen met de deskundige hulp van Mike is het euvel in een uurtje opgelost. De rubberen ring die de kop van de pomp dieseldicht moet houden, blijkt wat te lekken. We smeren de ring in met vloeibare pakking, monteren het deksel terug en controleren een uurtje later of er nog diesel lekt: geen probleem, alles weer zoals het hoort! Tegen 18:00h leggen we aan, net voor de haven van Aswan. De officiële instanties zijn toch al gesloten. De dag erna meren we aan. Een uur of twee later arriveert ook de passagiersboot. Met zijn allen kunnen we de grensformaliteiten voor Egypte aanvatten. Ahmed Saoui, een luidruchtige douanier, helpt ons met de carnet, met de wegentaks (234 USD), met de paspoorten, met de verzekering (28.5 EL), met de Arabische nummerplaten (22.5 EL),etc…
We maken hier ook kennis met Frank en Christina, een Duits overlandkoppel dat met de moto (BMW) door Afrika reist. Een paar dagen relaxen in Aswan is genoeg: de soek afslenteren, waterpijpen kopen, de ondergaande zon bewonderen met de Nijl op de voorgrond. Aswan is een levendig havenstadje waar we ook de eerste ladingen toeristen weer zien. Bussenvol komen ze toe, bekijken de dam en rijden weer weg. Dit is toch weer even wennen. Net als de 100 Bef voor een biertje dat hier,tussen haakjes, ook Stella heet…