We verblijven opnieuw in Fishermen's Camp aan het Naivasha meer. Aan 500 Ksh huren we elk een mountainbike voor de dag. Het zijn 'special suspension frames' met dikke banden voor en achter. Na een halfuurtje trappen arriveren we aan Hell's Gate Nationaal Park. Aan de Elsa Gate rekent het meisje 27 USD/pp toegang. We kopen nog een plannetje van het park, 6 cakejes voor onze lunch en fietsen het park in. Aan de Fisher's Tower draaien we linksaf de Twiga-loop op. Het eerste deel is een klimpartij in mul zand.
Zonder 4x4 rijden we ons vast en moeten we regelmatig afstappen en wandelen. Het eerste 'viewpoint' kijkt neer op het volledige NP ter hoogte van Fisher's Tower top ! We spotten kuddes Burchell's Zebra's, Thomson's Gazelles, één hartebeest en vijf andere fietsers. De afdaling gaat razendsnel, de banden zweven door de lucht en dankzij die speciale suspensie is de landing zacht. Terug aan Fisher's Tower hangen er reeds twee bergbeklimmers aan. Een buslading Kenyanen staren naar de beklimming. We trappen door en checken twee hooggelegen kampeerplaatsen uit. Bezweet en zwaar hijgend komen we aan op de eerste. Baboons halen melk-bricks uit de vuilbakken.
Op de andere kampplaats eten we geraspte wortels en speuren de kliffen af op zoek naar roofvogels. Opnieuw razen we naar beneden tot de centrale vlakte.
Nu rijden we tussen giraffen, everzwijnen, zebra's en gazelles. Tien kilometer verderop zijn we aan het andere uiteinde van het park waar we een bergengte kunnen afdalen. Bij de bron van het doorstromende riviertje kruipen we nauwe engten door. In de zij-engte nemen we enkele foto's en verzamelen obsidiaan steentjes.
Terug in de hoofd-engte komt er wat klim en klauterwerk aan te pas. Druppeltjes warm water van de warmwaterbronnen pletsen neer. Waar de engte opnieuw verbreedt, staan twee Masai-gasten ons op te wachten. Ze verzamelen geld in voor een zieke collega die haar ziekenhuiskosten niet kan betalen. Eén van hen reist op 26 juni naar Han-Sur-Lesse af voor een Masai-tentoonstelling. In 'Sheena, queen of the jungle' filmde men Sheena's beklimming uit de engte gevolgd door haar olifant. Geen idee hoe dat beest hierin slaagde !? Sofie klom stukken op handen en voeten. Op de terugtocht spotten we "Verraux Eagles" en "Cliff Eagles".
Even verderop staat een Toyota Hilux met Kenyaanse nummerplaat en een piepklein Belgisch vlaggetje naast gekleefd. Alerte Ronald spreekt de drie meiden aan: 'ook Vlamingen?' Het is inderdaad zo en na drie minuten babbelen, herkent hij het meisje aan 't stuur als boerekot studente uit zijn jaar. Een kleine wereld?

Maandag 21 mei, valse tickets in het noorden van Masai Mara National Reserve.

Vijf uur: in 't pikkedonker plooien we de daktent dicht en ontbijten. Deze keer zijn we'r bij als de zon haar eerste stralen werpt. Peter en Michael, twee park rangers, komen toegang-ticketjes verkopen. Wij kamperen hier buiten de parkgrenzen en zullen de ticketjes wel aan de Musiara poort kopen. 'Oh, maar daar is niemand !' De campinguitbater en co komen zich ook moeien: 'Don't worry, deze rangers komen van de poort en verblijven in Mara-River camp'. 's Morgens vroeg reeds zo'n herrie… hatelijk. De tijd vliegt voorbij. Tegen 6:30h kunnen we niet meer aan de ingang staan. Goed, we betalen 2 x 2.000 Ksh/pp en 500 Ksh/wagen en ontvangen officiële tickets met officiële stempels. Wanneer we de rangers een lift aanbieden tot de ingang… moeten ze daar niet heen. We schudden handen met de campingcompagnie. Ze mogen ons vanavond terug verwachten. De askari (nachtwaker) rijdt een stukje met ons mee tot we één spoor vinden waar we niet moeten vanaf gaan. Steeds rechtdoor en je komt aan 'Musiara'. Vreemd genoeg komen we toch een vork tegen en kiezen wij het foute spoor. Moet weer lukken. Uiteindelijk toch aan de Musiara-poort staat toch een ticketverkoper. We tonen hem onze exemplaren en we mogen door. Masai Mara is een Nationaal Reservaat en is niet omheind door enige afzetting. Je kan dus makkelijk uit het reservaat rijden zonder dit te beseffen. Simon, 'the chief guide' liet ons op zijn kaart zien waar het meeste wild vertoeft. Wij draaien drie uur lang toerkes in dit gebied. Iedere hoofdpiste of track berijden we heen en terug. Buffels, olifanten, bustards, zebra's, gazelles, topi's, wildebeest, hyena, struisvogels tikken we af. Even verderop staat een safariwagen stil van "Intrepids Lodge". We rijden er heen en zien warempel vijf leeuwejongen spelen. Zo schoon! Nu willen we wel eens zuidwaarts rijden … en volgen de hoofdtrack tot de Telek-poort. Vreemd genoeg komen we in het dorpje Talek uit en moeten we door de poort heen terug het reservaat in. Slechts een formaliteit, dachten we. In principe is dat ook zo… enkel kochten wij 'Park Rangersgroup'-tickets en deze zijn niet langer geldig. Enkel de 'City Council'-tickets (die je aan de poort koopt) geven je de vrijheid om door het reservaat te cruisen. Hadden wij deze morgen deze nattigheid niet aangevoeld… Nu eist men natuurlijk dat we de volle pot opnieuw betalen !
Ronald discussieert hevig…de poort manager toont ons de rondzendbrief waarin de 'chief warrand' van de Mara aanmaant om deze 'Park Rangersgroup'-tickets niet meer te aanvaarden. De bezoekers moeten maar een tweede keer 27 USD/pp betalen. Dit is te gek. Een intern probleem dient intern opgelost te worden; maak aub de bezoekers geen dupe.
De man keert zich naar Sofie toe. Zij geeft haar luisterend oor. Hij zal ons doorlaten maar we moeten beseffen dat dit fout is. We danken hem en zoeven er vandoor. Het loopt reeds tegen 14:00h aan en we wilden zo graag het park doorkruisen. Hier in het noorden worden pistes niet aangeduid, zijn hoofdpistes in slechte staat, draaien we Daffy vele keren… Na een tijdje hebben we er genoeg van. Vanavond verlaten we het park aan de hoofdingang. We gunnen de 'Impala Campsite' geen 600 Ksh kampeergeld meer en willen de terugtocht door beide poorten vermijden. In de 'hippo-pool' herkennen we drie rustende nijlpaarden, bemerken een olifant, kuddes topi's en giraffen, drie vossen en Masai-struisvogels. De wolken trekken samen en het druppelt zowaar. Vlakbij de 'wardens headquarters' slipt Daffy en moet Ronald hard zwoegen om ons op het rechte pad te houden. Op de piste naar de hoofdingang trakteren ze ons nog eens op een olifant, waterbuffels, een hyena en gazelles. Van de Big Five spotten we geen neushoorn en geen luipaard.
Ook aan deze poort krijgen we te horen dat ons ticket niet geldig is. Sofie repliceert en de verantwoordelijke laat ons buiten. Bah, geen leuke dag … met al die discussies, wel een mooi park en aanrader om veel wild te zien.

Dinsdag 22 mei, Daffy op hogere voet.

Rob's Magic… eerste werk in de morgen. Tegen 8:30h zijn we al bij Eddy, manager van dit ophangingscentrum. Na twee uur onderhandelen, begint zijn team eraan: twee nieuwe bladveerpakketten vooraan, twee nieuwe bladveerpaketten achteraan, twee nieuwe Rob's Magic schokdempers vooraan, vier nieuwe Rob's Magic schokdempers achteraan, nieuwe bushes rondom, langere shackles vooraan, nieuwe, langere U-bouten en nieuwe remblokken vooraan. De mannen werken met goed en degelijk materiaal. Telkens Eddy hen nieuwe instructies geeft, kunnen ze weer aan de slag. Wij volgen al hun handelingen. Uiteindelijk spendeerden we drie dagen in deze garage tot alles van ons verlanglijstje werd afgehandeld. Daffy verhoogde maar liefst 8 cm. Met deze investering kan Daffy nogmaals de wereld rond.

Zaterdag 9 juni, Mombassa…een zwarte dag.

Mombasa geeft ons een vuile en hectische indruk. We voelen ons niet op 't gemak. We parkeren Daffy op Moi Avenue voor de Kenya Commercial Bank. Met drie askari's (security-agenten) aan de poort, vinden wij dit best een veilige plaats. Even verderop genieten we van een deugddoende lunch in het 'mzungu' Casablanca Resto. Op de terugweg kijken we onze hotmail nog even na aan 1 Ksh/minuut. Een 1.5h later staan we weer aan Daffy. De deur van de passagier en de achterdeur zijn ontgrendeld, handschoenenkastje leeggehaald, radio uitgenomen. Verdomme ! Gestolen : Belgische papieren zoals paspoort, rijbewijs, bankkaarten, twee portefeuilles, pioneer autoradio en cash geld ter waarde van 1.500 USD. Toch een klein drama ! De askari's zagen natuurlijk niets, de curio verkopers aan de overkant ook niet. "Had je het me gevraagd, dan hield ik de wagen extra in de gaten", pruilt een askari. Sofie belt 999 en vraagt de politie terplaatse. Een eerste team wordt uitgestuurd en neemt een interview af. Ze roepen een tweede team op die de zaak overneemt (of eerder overdoet).
We rijden de twee jonge agenten naar het politiekantoor, afdeling toerisme. Onze aangifte wordt een derde maal genoteerd. Een officieel document kunnen we niet krijgen. Dat kantoor is gesloten. "Haal er dan iemand bij, want wij wensen de aangifte nu."
De jonge agenten roepen hun baas op via hun zender. Deze is veraf, maar komt speciaal met zijn firmawagen naar het bureau. De jongen agenten stappen weer op, de straat in, gaan patrouilleren.
Een Somalische tiener troont Sofie mee door smalle stegen naar een vriend van hem die internationaal kan bellen. Voor zes minuten betaalt ze 200 Ksh. Nu zijn tenminste alle drie de bankkaarten geblokkeerd.
Terug in het politiekantoor, arriveert de baas net. In zijn kantoortje vult hij de officiele aangifte in. Dank je. De cash dollars hadden we pas één dag op zak. We regelden een 'moneyswift' in Nairobi en zien ons nu genoodzaakt opnieuw een dergelijke geldtransfer te organiseren in Mombasa. Deze keer zijn we gestraft voor onze nonchalance. We hadden het cash geld nog niet weggestopt in Daffy's geheime vakjes…