"Wat sta je daar rond te lummelen?" De schelle stem van de conciërge, mevrouw De Klepper, deed haar opschrikken. Ze had alle naamplaatjes naast de belletjes geteld. Het waren er 85. Een oneven getal. Het klopte dus niet. Elke verdieping bestond uit vier appartementen. En er waren 21 etages. Samen moesten dat dus 84 appartementen zijn, en geen 85. Daarna had ze de plaatjes één voor één gelezen en zich verkneukeld om de soms gekke namen: De Schutter, Nasser, Ezzidine, Peeters, Zoutsatski, nog een keer Peeters, Smamakous, Zilver. Hé, Zilver.. Dat was een vreemde naam. Een mooie naam, vond ze. 'Dhr. N. Zilver', stond er. N voor Napoleon, Nico, Niels ... ? Allemaal namen die niet pasten bij Zilver. Ze kende nog niemand in het gebouw. Alleen dat Kleppermens. Dat mens dat altijd op de loer lag, op de meest onverwachte momenten achter haar opdook en haar het gevoel gaf dat ze betrapt werd, ook al had ze niks uitgespookt. "Hoe heet je ook al weer?" vroeg het mens, dat haar nu met vernauwde ogen argwanend stond te beloeren. "Nena," antwoordde ze. "Lena?" kraakte de gier. "Nena," zei ze nadrukkelijk. "N, E, N, A." "Brutaal ben je ook nog. Hebben je ouders je niet geleerd met twee woorden te spreken?" "Ja, ja, mevrouw, mevrouw," gekscheerde Nena. Sekreet, kon ze haar niet met rust laten? De conciërge mompelde nog wat over de jeugd van tegenwoordig en slofte hoofdschuddend weg in de richting van de parkeergarage. Nena drukte op de rode knop van de lift. De deuren zoemden onmiddellijk open. De graffiti op de spiegel waren vernieuwd. Vanmorgen had ze mevrouw De Klepper er nog mopperend de zwarte, vunzige tekeningen zien afschuren, gewapend met een afwasborsteltje en een naar rotte eieren ruikend goedje uit een verroeste spuitbus. Nu was de hele lift opnieuw besmeurd, dit keer met groene verf. 'Legalise drugs, now!'stond er. De woorden waren vervormd door de uitdruipende lak. De geur van urine en koude tabak die altijd in de cabine hing, was nu vermengd met een scherpe terpentijngeur. Nena aarzelde bij de rij knopjes. Zou ze al naar huis gaan? Els zou haar waarschijnlijk weer uithoren over school. En papa en mama waren toch nog niet thuis. Vastberaden duwde ze op het bovenste knopje. Als de lift nou eens als een pijl uit een boog de hemel inschoot, naar de sterren, naar de maan... Haperend en stotend werd Nena naar de bovenste etage gebracht. Door het raam op de overloop keek ze neer op de stad in miniatuur. Het werd al donker. Op het pad naar het flatgebouw brandden roze, bolvormige lampen. In de verte zag ze de fonkelende lichtjes van de schepen op de Schelde. Aan de overkant het robuuste Steen, de kerktorens, allemaal helder verlicht. Daartussen lagen de smalle straten van de binnenstad, gevuld met piepkleine, wriemelende mensen. Antwerpen leek best wel een gezellige stad, van hieruit gezien. Heel anders dan toen ze met haar moeder door de grauwe straten had gewandeld, op zoek naar de winkel waar ze haar nieuwe schooluniform moesten halen. School... Ze had gedacht, of gewoon gehoopt, dat het in de grote stad anders zou zijn. Boeiender, interessanter dan op die rotschool waar ze vandaan kwam. Daar hadden ze geprobeerd haar vol te pompen met dingen die ze al wist, of die zo saai waren dat ze haar aandacht erbij verloor. En datgene waarover ze echt iets wilde weten, daar zwegen ze natuurlijk over, alsof het niet bestond. Hoe vaak had ze al niet de vragen gesteld die door haar hoofd spookten, die haar intrigeerden? En nooit kreeg ze een antwoord. De leerstof van dit jaar, die was belangrijk. De rest zou ze nog wel leren, later... Later.. Wat was dat, later? Nena zuchtte weer. Met haar nieuwe klasgenoten zou het weer niks worden. Stuk voor stuk stomme, kinderachtige idioten. Ze voelde zich alsof ze in een glazen stolp leefde. Ze sprak wel, maar het leek alsof niemand haar begreep. Ze hadden haar natuurlijk weer vanaf de eerste dag uitgelachen, met haar bril en haar magere lichaam, en gemeesmuild om de vragen die ze aan de leraren stelde. "Probeer je het lieverdje te worden? Waarom geef je zelf geen les?" Als reactie had ze schoensmeer op de toiletbrillen gesmeerd. Nu zouden ze wel niet meer lachen. Ze grinnikte. Ze had ontdekt dat er beneden, waar de vuilniskokers van de 84 flats uitmondden in de kelder, muizen hokten. Misschien kon ze er wel een paar vangen en meenemen naar school...

"Ben jij nieuw hier?" De zachte basstem en de hand op haar schouder deden haar opschrikken. Ze draaide zich om. De man was groot en breedgeschouderd. Zijn witte haar stond recht overeind. Net Einstein, dacht ze. Zijn ogen waren staalblauw. Er fonkelden pretlichtjes in. Ze keken vriendelijk op haar neer. Hij stak zijn hand uit. "Mijn naam is Zilver," sprak hij. "Nemo Zilver. Ik woon in het dakappartement." "Helena," stamelde ze en vergat in haar beduusdheid dat ze Nena genoemd wilde worden. "Mooi uitzicht, hè," zei hij. Ze knikte. "Heel mooi." Ze glimlachte naar hem.