Kermis: fototentoonstelling |
|
Kermistentoonstelling van de Heem- en Oudheidkundige Kring van Berlare BERLARE, van de BEVRIJDING tot 2000 Onze voorzitter, Cyriel De Bruyne, leidde de aanwezigen in gedachten door de voorbije halve eeuw... De geschiedenis die we in deze tentoonstelling tonen, hoeven we u niet te vertellen. De meeste aanwezigen hebben die samen met ons beleefd. Toch vergeten we vlug. Sta mij toe even uw geheugen op te frissen en u mee te voeren naar de jaren '40 en begin '50. Thuis brandde nog de Leuvense stoof, waarop je je voeten kon warmen tot er bloempjes op je benen verschenen. De koffie kwam nog uit de "kaffeebuzze". Kort na de oorlog was het soms nog geen koffie, maar gebrande gerst. De elektrische installatie beperkte zich tot een paar lampen en één stopcontact voor de radio, later met een T-stekker erbij voor het strijkijzer. We herinneren ons nog afgelegen huizen waar men nog verlichtte met de olielamp, de "quinquet" en de "lampe belge". In onze wieg deden we niet in pampers, maar we bezorgden onze moeders dagelijks een waslijn doeken. Persil waste toen ook al witter dan wit! Toen we iets groter werden, gingen we achter een deur waaruit een hartje was gezaagd naar "'t huisken", op een plank met een gat erin. Het papier was nog niet extrazacht met lavendelgeur, maar was wel leesbaar! Ik zie nog groepjes kinderen, die per wijk al spelend te voet van school kwamen. Meisjes en jongens meestal gescheiden, behalve om ruzie te maken. 's Avonds werd er op straat gespeeld. Nu wil de jeugd alleen nog voetbal of computergames, maar wij kenden een massa spelletjes: katjen doen, loeken doen (voor mensen die geen Berlaars dialect kennen, "loeken doen" was veel onschuldiger dan het woord laat vermoeden = verstoppertje spelen), met de "marrebollen" (knikkers) konden we "veimen", "in d' O" spelen, of stuiken, we speelden met een "tjodden" (draaitol) en een "djak", met de "katrol", we speelden "baren". Kinderen van de Vliet en het Sluis speelden iets als jagersbal dat we "assasseur" noemden. Kaarten deden we voor "bielekes" (prentjes), we duwden een velg van een oud fietswiel voort met een stuk ijzerdraad. Dat was onze fiets vóór we een echte kregen, we vingen salamanders en stekelbaarsjes. Meisjes speelden met de kaatsballen, de kurdedans (springtouw) of hinkelspel... en ik vergeet zeker heel wat zaken. Herinnert ge u nog de gazetjes van de Ronde van Frankrijk, door een vliegtuigje in de Van Tieghemstraat gedropt, en die dan door wakkere jongens werden verkocht? Weet u nog in welke cafés de eerste televisietoestellen stonden? We gingen er naar de reportages van grote wielerwedstrijden kijken terwijl heel 't café maar commentaar gaf, zodat niemand nog de reporter verstond. Herinnert ge u nog het geratel van de boerenkarren op de kasseien en de mensen die gauw de paardenvijgen kwamen opruimen als mest voor hun tuin? Weet u nog dat circus Johnny bleef overwinteren op de Briel? Jongens die iets ouder waren, liepen achter de knappe circusdochters. In de jaren zestig kwam de welvaart. We kunnen rustig stellen dat onze generatie de wereld sterker heeft zien veranderen dan de voorbije duizend jaren. Ons huis en onze tuin zit boordevol zaken die wij hebben zien verschijnen en veralgemenen: de auto, de televisie, de koffiezet, de wasautomaat, het scheerapparaat, de muziekinstallatie, de koelkast, de diepvriezer, de microgolfoven, de pil, de computer, de gsm, de gazonmaaier en nog zoveel andere dingen. Maar ook de beton- en asfaltwegen, de grote verkavelingen van de nieuwe wijken, de autosnelwegen, het toerisme, de containerparken, de robotten, de ruimtevaart hebben onze omgeving grondig veranderd... Meer lees je in ons tijdschrift van november 2006, p. 2-4 |
