hoegaardenbier
de gilde
borghers
alpaidis
bierweetjes
bierkrant
hoegaardendorp
riddervieringen
agenda
poll
contact
home
 

 

 

Pierre Celis

 

Het borstbeeld van Pierre Celis, dé peetvader van het Hoegaards Bier

17/12/05

Burgemeester Frans Huon (CD&V) van Hoegaarden heeft zaterdagavond het ereburgerschap van zijn gemeente uitgereikt aan de 80-jarige Pierre Celis, de man die in 1965 het aloude Hoegaarse witbier opnieuw begon te brouwen.

In diverse toespraken werd fel geprotesteerd tegen de beslissing van InBev om de brouwerij van Hoegaarden te sluiten en over te brengen naar Jupille. De 80-jarige Celis krijgt het ereburgerschap omdat hij de meer dan 400 jaar ouder brouwerstraditie in Hoegaarden opnieuw herstelde en met het witbier Hoegaarden op de wereldkaart zette.



Celis Brewery


Celis brouwde het bier tot 1979 zelf op beperkte schaal en bracht de brouwerij dat jaar onder in de huidige panden van De Kluis in Hoegaarden. Hij verkocht de brouwerij in 1985 aan Interbrew (thans InBev) en trok vervolgens naar Austin (VS) waar hij in 1990 de Celis Brewery oprichtte die eveneens witbier brouwde.

Celis werd door een ganse pleiade van sprekers gehuldigd. Theo Vervliet, voorzitter van de Confederatie van Belgische Brouwers, stelde dat de honderden brouwmeesters over de hele wereld die thans witbier brouwen erfgenamen zijn van Pierre Celis. Wat de InBev-beslissing betreft wees hij erop dat Hoegaarden op de grens van het hertogdom Brabannt en het prinsbisdom Luik al eeuwen geleden een twistappel was tussen beide gebieden als aan de ene meer bier geleverd werd dan aan de andere.

Streekbieren in eigen streek


Om het brouwen van de Hoegaarden in de eigen gemeente houden eiste Wim Loozen in een toespraak dat Vlaanderen onmiddellijk werk maakt van een decreet dat oplegt dat streekbieren verplicht in de eigen streek gebrouwen worden. Wat voor de Franse wijnen mogelijk was moet ook voor de Vlaamse bieren kunnen. Hij bestempelde de InBev-beslissing als een verraad aan 5 eeuwen brouwerstraditie in Hoegaarden.

"Vlaanderen laat zijn beste producten zomaar niet wegdragen", aldus Loozen. Burgemeester Huon stelde te hopen dat Inbev alsnog buigt voor het protest van de massa. Hoegaarden ontving de afgelopen weken al meer dan tienduizend steunbetuigingen.
 Johnny Thijs, baas van de Post en van 1991 tot 1999 topman bij Interbrew, wees erop dat de brouwerij in 1993 omwille van het tekort aan capaciteit om witbier te brouwen besliste om nieuwe brouwzalen te bouwen in Jupille.
 
Kwaliteit


"Een jaar nadien hadden we een tijdlang problemen bij het brouwen waardoor de kwaliteit van het witbier niet zo goed was en er een einde kwam aan de toename van de consumptie. Hierdoor ontstond er een overcapaciteit wat het brouwen betreft. Ik wil de vakbonden suggesties geven voor de onderhandelingen maar er is meer nodig om InBev van dit besluit te doen afzien".

Naar aanleiding van het ereburgerschap voor Celis presenteerde de Hoegaarden wijngilde zaterdagavond een eigen witbier dat zelf gebrouwen werd. Het is echter geenszins de bedoeling om dit product te gaan commercialiseren. (belga)

17/12/05 19u19

Pierre Celis wordt ereburger van Hoegaarden

Temidden van het aanhoudende protest tegen de beslissing van InBev om de brouwerij van Hoegaarden te verhuizen naar Jupille, gaat het gemeentebestuur van Hoegaarden zaterdag het ereburgerschap uitreiken aan de 80-jarige Pierre Celis, de man die in 1965 het Hoegaarse witbier opnieuw begon te brouwen. De beslissing om het ereburgerschap toe te kennen, dateert al van juli.

Witbier op de wereldkaart
Celis krijgt het ereburgerschap omdat hij met het brouwen van het witbier Hoegaarden op de wereldkaart gezet heeft. Celis verkocht in 1985 zijn brouwerij van Hoegaarden aan het toenmalige Interbrew (thans InBev) en trok vervolgens naar Austin (Texas), waar hij de Celis Brewery oprichtte. Celis trok de afgelopen dagen heftig van leer tegen de InBev-verhuisbeslissing en waarschuwde ervoor dat hierdoor de smaak van het witbier zal veranderen.

 

Krantenartikel Gazet Van Antwerpen van vrijdag 16 juni 1989

Pierre Celis ruilde melkkan voor brouwketel

1989 wordt onmiskenbaar een witte zomer.Niet dat wij U willen teisteren met enkele fikse sneeuwstormen en hagelbuien.Tijdens een wandelingetje langs zwoele zomerse terrasjes hebt U zeker al opgemerkt hoeveel glazen witbier er geledigd worden.Ruim twintig jaar nadat Pieter Celis de Hoegaardse Witte opnieuw lanceerde, lijkt nu wel iedereen verlekkerd op een stevige, frisse, zurig-zoetige pint, al dan niet met een schijfje citroen.

Toen in 1957 de laatste Hoegaardse brouwerij Tomsin haar deuren sloot, verdween ook het typisch witbier.Negen jaar later ruilde melkventer Pieter Celis de melkkan voor een brouwketel.Als kleine jongen ging hij al regelmatig een kijkje nemen bij buurman Tomsin.Hij stak toen dikwijls een handje toe en droomde ervan Hoegaarden opnieuw zijn bier te geven. Samen met een vriend kocht hij een oude portopijp die hij doormidden zaagde in een roer- en filterkuip.

 

Jongeren leren ouderen drinken

 Na het lukken van enkele proefbrouwsels van 250 hl werd op 6 maart 1966 de éénmansbrouwerij van Pieter Celis geopend door de accijnzen. Bleef de productie eerst nog kleinschalig, dan kwam daarin verandering toen in 1978 de brouwerij De Kluis werd opgericht.De vraag naar het fris zurig-zoetige witbier steeg razendsnel zodat zelfs de hudige productie van 200.000 hl niet alle dorstigen kan laven.

"Toen ik het witbier terug begon te brouwen, dacht ik dat de oudere bierdrinkers zouden teruggrijpen naar hun vertrouwd bier.Merkwaardig genoeg hielden zij het bij pils en waren de jongeren de trekpaarden om mijn bier te promoten bij de oudere bierdrinkers. Hierop zijn handelaars en herbergiers Hoegaarden als een "bij-bier" in hun assortiment gaan opnemen. Ondertussen zijn we we op vele plaatsen nummer één geworden, zonder dat hiervoor enige publiciteit gevoerd werd" vertelt Pieter Celis, de vader van de hedendaagse witbieren.

Ook kan aan Pieter Celis het peterschap van de jonge brouwers toegeschreven worden en heeft hij er ook toe bijgedragen dat herbergiers en het grote publiek door het Hoegaards bier het uitgebreide Belgisch assortiment hebben ontdekt.

Dat Hoegaarden een schot in de roos was - en nog steeds is - getuigen de imitaties die uitgebracht werden, onder meer kort na de brand die in 1985 de bottellijn van De Kluis vernielde. Tien maanden na het onheil stond de Hoegaardse witte er weer, wellicht meer vastberaden dan voordien.

In de smaak

Na de tweede Wereldoorlog waren achtereenvolgens Dortmunders, ales, spéciales en Deense bieren in de mode. Nu lijkt evenwel het decenium van de witbieren aangebroken.

Pieter Celis schrijft het succes van dit bietype toe aan de algemene smaakvervlakking van de amberkleurige bieren (spéciales en ales) en de pilsners.

Ook wijst hij erop dat de brouwers vroeger meestal gelijkaardige bietypes maakten. Omwille van de soms weinig hygiënische omstandigheden waarin gebrouwen werd, was de kans erg groot dat het spoedig zuur werd.

"De brouwer had er meestal wel een verklaring voor; kriekentijd, hondsdagen en hevige onweders. Mijn buurman Tomsin was zelfs in alle staten als hij vernam dat er een vrouw in de brouwerij was geweest want dan zou zijn bier zeker zuur worden."
"Een meer steriele en hygiënische werking in de hedendaagse brouwerij heeft alvast geleid tot een kwalitatief beter bier. Als men mij vraagt of het Hoegaards witbier nog hetzelfde is dan vroeger, antwoord ik dat het beter is geworden, omdat de werksituaties aanzienlijk verbeterd is." vertelt Pieter Celis.

Pierre Celis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Pierre Celis (Hoegaarden, 1925) is een Vlaamse bierbrouwer.
In 1966 stichtte hij in dit dorp de brouwerij De Kluis, en produceerde onder meer het witbier van Hoegaarden.

Celis was melkman van beroep maar had het brouwersstiel geleerd bij zijn buurman Tomsin, de laatste ambachtelijke brouwer uit Hoegaarden. In 1965, enkele jaren nadat Tomsin sloot, begon Celis op zijn hooizolder met een testbrouwsel. In 1966 stichtte hij de brouwerij De Kluis. Jaar na jaar groeide de productie, mede dankzij de ruggesteun van de burgemeester van het dorp, Frans Huon.

In de jaren tachtig investeerde Celis in de aankoop van Hougardia, een oude limonadefabriek en vormde deze om tot brouwerij. In 1985 werd deze vestiging vernietigd door een brand. Dit ongeluk was de aanleiding voor de overname van de brouwerij door Interbrew, het huidige InBev. Met kapitaal van de Leuvense brouwer werden een aantal belendende panden aangekocht en werden de huidige gebouwen opgetrokken. Naast het Hoegaards Witbier brouwde De Kluis ook nog De Verboden Vrucht, Grand Cru, Julius en Das. In de winter kwam daar nog de Hoegaarden Speciale bij. Al deze bieren zijn ongefilterde witbieren. Tijdens de jaren zeventig brouwde men ook nog Bénédict, een bruin abdijbier.

Na de overname door Interbrew week Pierre Celis uit naar de Verenigde Staten, waar hij in 1991 in Austin, Texas met een nieuwe brouwerij begon. Daar commercialiseerde hij onder andere de Celis White, die ook op de Belgische markt werd verdeeld. Na enige jaren was hij om gezondheidsredenen genoopt ook deze brouwerij aan een groot concern te verkopen, Miller. De tot dan toe stijgende omzetcijfers veranderden onmiddellijk van richting. Het ging van kwaad naar erger en uiteindelijk sloot Miller de brouwerij. Celis keerde hierna terug naar België. Hier liet hij bij een andere brouwerij het Grottenbier brouwen, een bier dat rijpt in de grotten van Kanne.

Op 17 december 2005 werd hij ereburger van Hoegaarden. In maart 2006 kondigde hij aan terug te zullen keren naar Texas om daar in het stadje Blanco een nieuwe brouwerij te beginnen.

 

top van pagina