| Twijfelaar
Na lang zoeken vind ik zo'n ouderwets familiebedrijf waar ze nog weten wat een twijfelaar is, en schaf me een lattenbodem aan. Hij wordt bezorgd door een bejaard echtpaar, vermoedelijk de stichters van het beddenimperium. Ze gaan zwaar gebukt onder hun last: ik wist niet dat een bodem met zoveel niets tussen de latten, zo zwaar kon zijn. De vrouw neemt de leiding van de operatie, want haar man is net geopereerd aan een liesbreuk. Ze manoevreren het gevaarte door de bocht van de trap en laten het plechtig neer waar het hoort. Het zweet parelt op hun respectievelijke voorhoofden. De bodem past niet. Een kwestie van een half centimetertje, maar toch: het is onmogelijk hem op zijn plaats te krijgen. Mijn fout, zegt de vrouw, ik heb slecht gemeten. Schuldbewust, want de zweetdruppels rollen inmiddels in hun respectievelijke kragen, wijs ik op het flinterdunne richeltje in de hoek van het bed. Dat is de boosdoener die ik over het hoofd had gezien. Er ontbrandt een felle ruzie tussen het bedden-echtpaar. Over klanten die niet kunnen meten en vooral over over hun zoon, die eigenlijk de bodembezorger is maar die het heeft laten afweten. "Bij onzen Herman had het wel gepast, hij zou er wel 'ne klop' op gegeven hebben," zegt de vrouw furieus. Een verdrongen generatieconflict, vermoed ik! Ik stel voor er onzen Herman alsnog 'ne klop' op te laten geven, maar ik krijg mijn lattenbodem al niet meer. Ze nemen hem gewoon weer mee. In de bocht van de trap gaat de gsm van de man, ter hoogte van zijn liesbreuk. We negeren het vrolijke deuntje alledrie, als bij afspraak. |
Archief 4 februari 11 februari 18 febuari 25 februari |