Liggen en lopen was de therapie na mijn rugoperatie. Vooral geen verhuisdozen uitpakken of sjouwen. Dus besloot ik naar de stadsbibliotheek te lopen en daarna liggend wat nieuw leesvoer tot me te nemen. Twee verantwoorde vliegen in één klap. Bij iedere kaarsrechte, pijnloze stap richting Lange Nieuwstraat dankte ik God en al zijn engelen nog maar eens voor mijn wederopstanding. Op de 'jeugdafdeling' vergewiste ik me er eerst van of mijn eigen verzamelde werken op de plank stonden. Zoals ik dat ook altijd in boekwinkels doe. Ja dus. Vervolgens vroeg ik aan de infobalie of ik me kon inschrijven. Ja of nee zei de vermoeid ogende juffrouw niet. Wel sprak ze de toverformule uit: 'uwe pas'. Ik bevond me in fase drie bij het verkrijgen van mijn identiteitskaart, en was in het bezit van een papier waarop in officiële termen stond dat ik meedraaide in de ambtelijke molens. Ik overhandigde het haar plechtig. 'Dattéltni,' zei ze. Mijn paspoort, door het Bel­gische consulaat in Breda uitgereikt, telde ook niet. Noch mijn rijbewijs, noch al mijn andere kaarten en pasjes. Niets telde, zelfs ik niet. 'Omdat uw adres er niet opstaat,' lichtte ze mij zuchtend toe. 'En als u mijn adres dan eens gewoon vraagt,'stelde ik voor. 'Zie ik er uit alsof ik u een vals adres zou opgeven?' Ze was niet te vermurwen. Ik kreeg geen biblootheekpas, laat staan een roman. Gelukkig is het hoofd van de jeugdafdeling een vriendin van me. Van haar kreeg ik wel een boek, drie zelfs. Liggend en lekker illegaal las ik ze in mijn tuintje in de zomerzon.

Archief

4 februari
Verdiend

11 februari
Gezinshereniging

18 febuari
Bibliotheek

25 februari
Twijfelaar