Het Eisacktal is een hooggelegen Alpendal dat vanaf de Brennerpas in zuidwestelijke richting loopt tot in Bozen. We bevinden ons in Zuid-Tirol, Italiaans grondgebied. Aangezien het klimaat hier ruwer is dan in de lagergelegen gebieden, worden hier van oudsher meer robuuste noordelijke druivensoorten gecultiveerd: de Silvaner (hier Sylvaner gespeld), de Riesling, de Grüner Veltliner, de Kerner en de Gewürztraminer. Krachtige en aromatische witte wijnen zijn het visitekaartje van deze streek. Het Taschlerhof is gelegen in het gehucht Mahr, enkele kilometers ten zuiden van de stad Brixen. Op een terroir van oergesteenten en schieffer (leisteen), in wijngaarden die gezien de steile hellingsgraad in terrassen zijn aangelegd, produceert Peter Wachtler wijnen die je in een mum van tijd inpalmen met hun overdonderende persoonlijkheid.

De silvaner is een van oorsprong Oostenrijkse druif die in Duitsland een tweede heimat heeft gevonden. Bij hoge rendementen levert de druif weinig begeesterende wijnen op, maar wanneer de bodem meewil en de snoeischaar op de juiste manier gehanteerd wordt, kan de Silvaner karaktervolle aromatische wijnen voortbrengen. Aan deze twee voorwaarden wordt voldaan in het Taschlerhof. In de arme bodems van het Eisacktal vindt men vooral kwarts en mica terug die in de steile wijngaarden van het Taschlerhof worden aangevuld met schieffer (of leisteen). Rendementen worden beperkt tot een goeie 60 hectoliter per hectare. De Sylvaner is voor 30% gerijpt op vaten van acaciahout, wat de structuur ten goede komt zonder aan frisheid te verliezen. Een honinggele kleur. Een complexe, kruidige neus die blijft evolueren bij het walsen: witte rozen, engelwortel, gekonfijt, lychee. In de mond krachtig en rond fruit als witte meloen, ananas, mango en limoen. Een lange afdronk met een klein kruidig bittertje. Een wijn met veel materie die het goed doet bij allerhande kaasgerechten.

Kerner is een kruising van Riesling en Trollinger. Deze laatste is in Zuid-Tirol beter bekend onder de naam Vernatsch. Deze combinatie is niet alleen op papier verrassend, want de Kerner blijkt in het glas een aromatische bom. Bleekgeel. Een overweldigende, wolkige neus van muskaat, ananas, passievrucht en citroenmelisse. In de mond zeer fris met opnieuw passievrucht, citrus ook (pompelmoes), zeer vive zuren. Enkel het pepertje op 't eind verraadt dat het hier om een krachtige wijn gaat. Net zoals de Sylvaner is dit een zeer geconcentreerde wijn met veel materie en een lange afdronk die er toch in slaagt om fris te blijven.

U kent onze fascinatie voor deze druif. En ja, ook hier, op de steile terrassen van het Eisacktal met zijn zeer arme bodems van schieffer (leisteen) en quartzgraniet, krijgt de koning der druiven opnieuw een heel eigen expressie. Qua karakter leunt deze riesling eerder aan bij zijn Oostenrijkse dan bij zijn Duitse tegenhangers. Dit wil zeggen, speels en fruitig in de neus: we bespeuren marillen (kleine bergabrikoosjes) en cavaillon-meloen. De smaak is in balans met de mooi getemde zuren. Deze wijn is gedeeltelijk op inox, gedeeltelijk op acaciavaten gerijpt. Ontegenzeggenlijk een aanwinst in onze rieslingcollectie.

In tegenstelling tot in onze contreien was het in augustus 2011 mooi weer in Zuid-Tirol, één uitgeregende namiddag daargelaten. Ook daar was de lente warm, en dus zijn natuur en druiven een tweetal weken voor op de normale ontwikkeling. Toch kondigt 2011 zich aan als een redelijk "normaal" jaar, net zoals 2010 dat was trouwens. In Mahr, een gehucht net ten zuiden van Brixen, de eerste Zuidtiroolse stad die je tegenkomt eens je de Brenner bent overgestoken, stuurt een goed geluimde Peter Wachtler gezwind de 4x4 het steile bergpad op. Tussen de laagst gelegen en hoogst gelegen wijngaarden van het Taschlerhof is er een hoogteverschil van 300 meter. Peter Wachtler is de eerste mens die ik tegenkom die effectief een 4x4 nodig heeft... In de onderste wijngaarden groeien gewürztraminer en sylvaner - deze druiven appreciëren een iets rijkere en vettiger bodem. Hoe hoger we gaan, hoe schraler de bodem wordt, hoe meer stenen en schieffer we aantreffen en hoe dieper de wortels moeten graven om voedsel te vinden. Dit zijn omstandigheden waarin kerner en riesling zich beter in hun sas voelen. De hoogste wijngaarden liggen op een hoogte van 700 meter.
Boven constateren we zelf wat het betekent wanneer Wachtler zegt dat zijn wijngaarden "gut beluftet" zijn: een niet te krachtige wind waait er aanhoudend, wat maakt dat nattigheid snel verdampt en schimmels weinig kans maken. Het gebruik van insecticiden kan dan ook tot een minimum worden beperkt. Aangezien we ons op minimum 400 meter hoogte bevinden, en het hooggebergte niet veraf is, koelt het hier 's nachts sterk af. Toen we het Taschlerhof bezochten was de ochtendtemperatuur 8 graden Celsius. Rond de middag was die opgelopen tot een goeie 25 graden. Dit temperatuurverschil is ideaal voor de ontwikkeling van de zuren die de wijn zijn frisse karakter geven. Rijp worden is hier voor druiven überhaupt (vervelend zo'n Duits taalbad) geen probleem - in het verleden was het voor de wijnen van het Taschlerhof eerder een probleem dat veel druiven te rijp waren bij de oogst en dus teveel suikers bevatten, en de wijn dus iets te alcoholisch was. Dit heeft Wachtler opgelost door in twee rondes te oogsten. Op die manier worden enkel de perfect rijpe druiven geoogst. De laatste jaargangen van de sylvaner hebben een alcoholgehalte van een goeie 13 procent, nog altijd niet weinig voor een witte wijn, maar gezien de gezonde zuurtegraad is het eindresultaat voldoende fris.
Sinds 10 jaar worden de wijngaarden van het Taschlerhof "geherstructureerd", dit wil zeggen, worden de terrassen rechtgetrokken en verstevigd. Dankzij steun van de EU, want dit werkje kost handenvol geld. Op een foto daterend van 1865 zien we hoe de wijngaard er toen grofweg hetzelfde uitzag, dezelfde bergwegen en bosjes, maar ook hoe de terrassen minder rechtlijnig waren dan nu... Tussen de rijen planten is er nu plaats voor kleine tractoren, die gebruikt worden voor het ontbladeren. (De rieslingplanten worden het minst ontbladerd, die hebben het niet graag te warm en varen wel bij een beetje schaduw.) De terrasmuren - of "trockenmauern" in het Duits - houden bovendien de warmte vast, wat de rijping van de druiven bevordert. In de gaatjes van de muren leven insecten die natuurlijke vijanden zijn van parasieten. Geïrrigeerd wordt er slechts wanneer de droogtestress toeslaat - dan worden de bladeren aan de rand lichtgeel van de ene dag op de andere. Irrigatie vindt plaats via een druppelsysteem - let op de detailfoto van de rieslingdruiven in onze rubriek "Links". De silvaner (Zuidtiroolse schrijfwijze is sylvaner) is de klassieke druif van het Eisacktal, die wordt hier al langer dan 300 jaar verbouwd. De riesling heeft hier pas sinds een 20-tal jaar een thuis gevonden. De gewürztraminer, uit het Zuidtiroolse maar lager gelegen Tramin stammend, is ook geen onbekende in de streek. En de kerner... Tja, dat is weer zo'n typische "moderebe", zegt Wachtler, explosief in de neus en verder redelijk neutraal van smaak, zonder de diepgang van een goeie silvaner of riesling, maar gezien de vraag kan hij er moeilijk aan voorbijgaan... De kerner 2010 is al uitverkocht midden augustus nota bene.
De weg naar beneden is van nog een andere orde dan de weg naar boven. Gelukkig functioneren de autoremmen uitstekend...