Een eerste email, ontvangen op 14 oktober, 1999: Groetjes van christel en theo met de moto. We zijn nu in dallas, zomerse temperaturen, BMW rally bezocht, enkele bsa/triumph-wrakken gekocht en opgestuurd. Om regelmatig te internetten moeten we nog veel oefenen en meer aansluitingen vinden. Daar we meestal op het platteland rondhangen is dat niet zo evident. Groetjes en laat iets van je horen. Tweede email ontvangen op 7 november: Hallo guy, het is nu 10 minuten na 12, plaatselijke tijd en s'nachts wel te verstaan. Nu heb ik effekes tijd voor een e-mailtje. Eerst wat over de reis, een echt verslag met foto's enz kan ik pas na de reis volledig uitschrijven. Ge weet, men moet het vel van de beer niet verkopen alvorens hij geschoten is, en we zijn nog maar een stukje onderweg. We zitten nu in California. Op 16 september zijn we samen met de orkaan Floyd in Boston geland waar we bij Karien, het zuster van Christel enkele dagen heben gelogeerd. Dan een auto gehuurd en naar Cokeburg (Pennsylvania) gereden, waar we met hulp van Bud de BSA bij Jim zijn gaan ophalen. De moto stond er 4 jaar op te wachten, doch eerst moesten er nieuwe banden op en olie in, natuurlijk. We zijn nog enkele dagen blijven relaxen op de camping van Jim. Christel heeft er me gescalpeerd,ik zie er nu wat frisser uit, allez, dat beweert ze toch. We zijn dan eerst door Ohio gereden met dat kippekot. De BSA, die nu zijn 50ste verjaardag viert, heeft niet alleen veel bekijks, ook veel gerammel, maar dat heeft ie altijd al gehad. Na Kentucky hebben we Tennessee doorkruist, waar we aan de TVA-dam op een BMW-rally verzeild geraakten. Dat was een toffe break. In Memphis zijn we heel even naar Graceland (voor diegene die het al vergeten zijn, het huis van Elvis)gaan zien, om vervolgens in Arkansas de ergste regenbui te hebben meegemaakt die maar denkbaar was. De dag erna startte de BSA niet vlot (hij is een "one kicker'), en tijdens een berg op kwam er een opeens een geluid alsof er een knuppel in dat kippekot werd gegooid. Een vastlopende uitlaatklep, veroorzaakt door de koolaanslag, die was losgekomen door al dat water dat via de luchtfilter de motorblok in werd gezogen. We zijn , wel een beetje rustiger aan, naar Texas gereden, nog wel door Dallas. Geen J.R.te zien, wel overwegend zwarten en Mexicanen. Een drukke stad. Enkele motorfiets-kerkhoven bezocht, en een tweede kratje opgestuurd, met eem Triumph erin. Dan New-Mexico en Arizona doorgebold. Die klep bleef bij hoge snelheid (als we sneller dan 80km/h of 50mijl/h deden) ons parten spelen. We moesten dus onze snelheid temperen. Zo ontdekten we terug de geneugden van het rustig slenteren. Na een bezoekje aan het Organ Pipe Cactus National Park zijn we de grens van Mexico overgestoken. De prachtige Sonora-woestijn doorkruist via 'el camino del diablo'. Alweer een weg die ik aan mijn hitparade van paradijselijke wegen kan toevoegen. Hallucinant! Via Yuma terug naar de USA. Bij John en Donna van de Britiscch Connection in Lakeside-San Diego hebben we de cilinderkop afgenomen. Een andere klepgeleider bleek nodig. Was het dat verschrikkelijk slecht ontwerp en aanmaak van de nieuwe klepgeleider(er zit een H-D schovel uitlaatklep in de BSA), of was het, omdat ik vergat aan de jongens van het revisiebedrijf te vertellen dat de motor 50 jaar oud is, luchtgekoeld, en met een gietijzeren cilinder en kop, die dus veel speling nodig heeft, feit is, dat de klep opnieuw vastliep. De BSA met bagage 4 mijl moeten stoten. Nu was ook de klep zelf om zeep. Dus een andere gehaald. Orginele HD, made in Japan... Gie, de rest vertel ik later, we vertrekken morgen terug naar Mexico, deze keer Baja, het schier-eiland. Een brief, ontvangen op 28 maart, 2000 Internetverbinding was moeilijk: We zijn dus in september naar Boston gevlogen en hebben bij Jim Cable (*) de motor afgehaald. Die was er 4 jaar geparkeerd. We hebben de BSA nagekeken bij de Kubena’s (**). (*+** = leden van de OHIO BSA valley club). We zijn dan naar het zuiden gebold en hebben een BMW rally bezocht. We gebruiken namelijk BBMW-KRAUSER koffers op de BSA. In Arkansas een uitlaat klepprobleem gehad, dat we evenwel later in California pas hebben gerepareerd. In Mexico Sonora dessert de magnifieke Camino- del- diablo ( duivelsweg ) afgebold, eveneens Baja dessert nog eens doorkruist. De BSA vanuit L.A. ( U.S.A. ) naar Melbourne (Australie ) verstuurd. Zelfs naar New Zealand gevlogen. Daar een suzuki 250 gebruikt ( 6.800 km. ) en op het meest oostelijk punt het millenium gevierd, 12 uur vroeger dan jullie in Europa. Rata, New Zealand Naar Melbourne gevlogen en de BSA afgehaald, door de Australische Alpen gereden en vervolgens naar Aidelade voor een korte cursus kunst-smid ( black smid ). Dan 1.500 km. noord naar Ayers Rock. Zware onweders. De zandweg naar Laverton ( 700km ) stond onder water. We moesten dus helemaal terug naar Port August om vervolgens over de Null- Abor plains Perth. Australie gaf ons 8.500km motorplezier. De BSA naar Bombay (India) verscheept. Zelfs na een hele discussie met B.A. ( britisch Airways ) en Quoritas ( met die vliegen we nooit meer !) naar Singapore kunnen vliegen. De gasten van de Classiek motorcycle club van Jokru Bahru is Malaysia gaan opzoeken. Die hielden ons een week “vast”. Een overdosis gastvrijheid genoten. Met behulp van Aeroflot 1e klas vliegend tapijt in Dehli gedropt. Dehli is de 2de meest luchtvervuilende stad ter wereld. De trein naar Bombay genomen om eens te informeren naar de BSA. De Indische treinmaatschappij is de grootste werkgever ter wereld (1,7 miljoen werknemers), doch er is niemand om de ramen eens te poetsen. Dus maar met open raam gereden om iets van het land te kunnen zien, met als gevolg een zware snotvalling, voordeel hiervan was dat ik de stank in de sloppenwijken in Bombay niet meer rook. Bombay heeft meer inwoners (of “uitwoners”, de helft leeft op de straat) dan heel Australiä (18 miljoen), om maar te zwijgen over de vlooien, die me een bloedvergiftiging hebben gebeten. Zodoende zie ik er nu uit als een Dalmatiër. En Chrisje heeft diaree, wel goed als je een paar kilos of meer wil afvallen. Toiletpapier is hier zo zeldzaam als een proper toilet!! En we moeten nog een weeek wachten. Dus naar Goa afgezakt: strand, palmbomen, witte kerken (Goa was Portugees tot 1966).Ezifields met choppersturen (Goa was het hippiedom van de eind jaren ‘60). Techno-raves op het strand bij volle maan. Kortom, het Bokrijk van Limburg. Zodoende zitten we hier een weekje te bekomen alvorens we teruggaan naar Bombay om te zien als de BSA op de kade staat. Een mens mag toch ook wel eens een weekje vakantie hebben hé, niet waar???? We hebben er een week moeten rondzwerven in het doolhof van de Indische bureaucratie. 1000 en een stempels. Een papierberg hoger dan de himalayas. 50 ambtenaren een namiddag bezig gehouden om 40 rouppies (=40 fr.) haventaks te kunnen betalen. Hadden anders alleen maar te kaarten en thee te drinken. Zo voor hun was het ook avontuur. Maar de BSA is nu terug van ons en we zitten nu terug in de heilige koeienstront van Delhi. Hara Krisna groet U!!!! Email, ontvangen 14 april. Het is zover...... Chrisje is verliefd geworden op ene indier. Ze wil nog niet meer achter op de BSA zitten. Hem is ene grijze Royal enfield Bullet 500 cc, gefabriceerd in Madras. Verder waren we het beu om 4 pakjes per dag te roken zonder een sigaret op te steken en hebben dus gedaan wat miljoenen wel willen, maar niet kunnen. We zijn de pollutie van de grootstad ontvlucht en zitten nu in het Himalaya-gebergte, in Dharamsala. We zijn op bezoek bij zijne Heilige Hoogheid den Dhai Laila Lama, om een beetje te mediteren en yoga te oefenen. Het nirwana kan wachten. Email, ontvangen 7 mei. Esfehan, Iran 7 mei Terug in de civilisatie De prijs van de benzine is verdubbelt hier, een liter kost nu reeds 400 rials. Voor een hamburger + coca cola betaal je 2000 rials, een thee 250, en voor een brood ben je vlug 50 rials kwijt.*** Gelukkig zijn er nog goede zielen die af en toe de benzinetank gratis voltanken of onze restaurant-rekening betalen. Ja, Iraniers zijn echt gastvrij. We zijn bij Lahore Pakistan ingereden. Het was er heet, heel heet!! En wij, wij werden er liever lui als moe van. Dat zijn ook de pakistanen, alleen kleine kinderen en kleine ezeltjes werken hier hard. We hebben dus ons hebben en houden op de trein gezet. Dat deden ook de pakies die met ons mee reisden, en daarbovenop nog een bijna complete ark van Noach aan dieren. De treinstellen waren klaar voor de sloop, maar de ramen waren gelapt! Arm maar proper. Na 30 uur en 1000km verder onder 2 cm stof in Quetta aangekomen. Half Afganistan woont er. Chrisje heeft me er een typisch Partanenpak gekocht, we willen het nog ooit als trouwkostum gebruiken. Als wederdienst heb ik Chrisje een sexy chadorie gekocht. Ze ziet er uit als een tante nonneke op de moto. Ik vind dat onze relatie hier perfect is. Ze loopt op straat braaf gesluierd achter me aan, en spreekt geen vreemde mannen aan. ( Op de hotelkamer of in de tent draaien de rollen zich echter vlug om) Ondanks dit alles en een 5 cm lange baard gaf de Taliban geen toestemming om door Afganistan te reizen. We zijn dan maar door Baluchistan gereden, het kalashnikov-country en het rijk van keri-kiri. De eerste 300 km weg hadden we enkel te delen met de gaten erin, de volgende 400 km tot aan de grens hadden we voor ons overdag alleen, s'nachts was hij er voor de smokkelaars. Bij de douanes, die druk bezig waren in beslag genomen goederen op te roken, onze tent opgezet. Na de grens van Iran was het terug rechts rijden, en onder gewapend convooi. Dit slechts voor 30 km, omdat we het vertikten in een hitte van 44'C sneller dan 70 km per uur te rijden. Mechanische avonturen bleven beperkt tot een kapot lampulleke van het remlicht van de BSA. De onvergetelijke mooie woestijn hebben nu spijtig genoeg achter ons gelaten. Groetjes Theo Kom-hie-nie en Christel Enfield *** 400 rials is 2 belgische frank. Email, ontvangen 21 mei. Turkye, Antakya, 20 mei Met zeer grote spijt hebben we Iran verlaten, Rasfanjani en co wilde ons visum slechts met 6 dagen verlengen. Iraans koerdistan was een van de absolute hoogtepunten van de reis. Bij den berg Ararat, waar Noach met zijn ark ooit eens is aangespoeld, zijn we de Iraans-Turkse grens overgebold. Chrisje kon de chadorie wegbergen. In 2 weken tijd schommelde de temperatuur meer dan ons humeur: van de brandende woestijn naar de koude bergen. We hebben zelfs gevochten... met sneeuwballen. Chrisje had er zelfs al haar onderbroekjes over elkander aangetrokken tegen de koude, en om een malser laagje te vormen wegens de verwoeste wegen. De PKK verwent nu wegens de wapenstilstand verkleunde toeristen met warme thee. We hebben de koude bergen met de warme koerden achter ons gelaten en zijn nu aan de grens van Syrië geraakt, doch Assad wil ons niet binnenlaten zonder visum. We plannen dus een omwegje via Ankara, zodat we er binnen enkele dagen toch doorheen kunnen bollen. Groetjes Christel en Theo PS.Na die voetbal-hooligan-toestanden in Denemarken tussen Turken en Engelsen durven we hier nog niet meer zeggen waar die BSA van afkomt, gelukkig zijn we Belgen! Email, ontvangen op 5 juni. Nadat we 17.236 de hypocriete kop van Zijne Heilige Hoogheid Majesteit President Assad hadden moeten aanschouwen, zijn we maar Jordanië ingereden. De Syriërs waren ongelooflijk gastvrij, vriendelijk en behulpzaam voor ons geweest. Omgekeerd evenredig met hun overheid. Assad zijne kop hangt overal, zelfs op de WC's. Ik kon spijtig genoeg niet hoog genoeg pissen. Noem die persoonsverheerlijking indoctrinatie, bij ons heet dat reclame of CNN-talks. Juist over de grens, na een mooie doch harde kampeerplaats in de steenwoestijn van oostelijk Galilea, kruiste een hond onze wielen (mish mushkila), zodat we een paar dagen logement kregen aangeboden bij een Palestijn die er kippen kweekte. 14000 om precies te zijn. Er hebben hier door de eeuwen heen excentrieke figuren rondgedwaald, doch we kennen alleen het verhaal van de wonderingswaardige vermenigvuldiging van de visvangst, of waren het broden? Hier in Jordanië mogen nu nog enkel leger, politie en toeristen met de motor rijden. Voor de doorsnee Jordaniër is het absoluut verboden, wegens schrik om gebruikt te worden voor het plegen van aanslagen. Iets wat hier 20 jaar niet meer is voorgevallen. We zijn dus op zoek gegaan naar die historische schatten. En hebben er hele hopen gevonden!! BSA's m20 & b40's, BSA's a10 & a65's, triumph, NSU, BMW's r65, honda's twin & fours en rotax'en. En te koop, met de hoop. Wij gaan echter Laurence of Arabia achterna. Ma'a salaama, Shukran, Afwan, Christel en Theo Email, ontvangen 14 juni, 2000 Cairo, in de schaduw van de piramiden. Geen kip te zien hier, iedereen zit naar de TV te staren, naar Belgie-Nederland en de voetbalmania. Dus gaan we het vandaag maar hebben over de gazetten tijdens onze reis. In India likten de kranten de kont van Bill Clinton. In Pakistan werden de Kasjmierterroristen als vrijheidstrijders omschreven. In Iran werden de betere kranten door de mulla's (pastoors) verboden. In (oost)Turkije haalt de doorsnee pers het niveau van DAG ALLEMAAL en waren kranten onbetaalbaar duur voor de doorsnee man met de snor en de pet. In Syrië werden ze allemaal door president Assad geschreven, maar die is er definitief mee gestopt. Rust in vrede. In Jordanië hebben we ze niet meer gelezen, en in Egypte kan meer dan de helft van de bevolking niet lezen. Tot binnenkort. CCairo, in de schaduw van de piramiden. Geen kip te zien hier, iedereen zit naar de TV te staren, naar Belgie-Nederland en de voetbalmania. Dus gaan we het vandaag maar hebben over de gazetten tijdens onze reis. In India likten de kranten de kont van Bill Clinton. In Pakistan werden de Kasjmierterroristen als vrijheidstrijders omschreven. In Iran werden de betere kranten door de mulla's (pastoors) verboden. In (oost)Turkije haalt de doorsnee pers het niveau van DAG ALLEMAAL en waren kranten onbetaalbaar duur voor de doorsnee man met de snor en de pet. In Syrië werden ze allemaal door president Assad geschreven, maar die is er definitief mee gestopt. Rust in vrede. In Jordanië hebben we ze niet meer gelezen, en in Egypte kan meer dan de helft van de bevolking niet lezen. Tot binnenkort. Christel en Theo. Laatste email, ontvangen 3 juli, 2000 Leven als Zot in Frankrijk, Juist toen we bij de piramides wilden vertrekken ontdekten we toch wel niet de enige en echte schat van de farao. In het kippenkot van de campinguitbater stond een M21. Gelukkig waren er slechts 14 kippen, en geen 14000 zoals bij die Palestijn in Jordanië. Voor die uilskuikens onder u die niet weten wat een M21 is, een M21 is een BSA ééncilinder, Val Page ontwerp, zijklepper, 600 cc en met een formidabele slag van 112 mm (als ik me niet vergist, want dan ben ik het uilskuiken.) Spijtig genoeg was hij reeds een keer eerder ontdekt door een Fransman, en die was tegen de bureaucratische muur van de Egyptische overheid opgelopen. Trouwens de meest corrupte, na India althans. We zijn nogmaals (tijdelijk) van vervoer verandert. Voor Chrisje haar verjaardag heb ik haar (ons) een cruise op de Middellandse Zee, langs de Griekse eilanden, cadeau gedaan. En gondelen in Venetië. Gelukkig had ZIJ haar visakaart bij. En ondertussen weten we ook waarom Guy Verafstoot, onze premier, er een buitenverblijf heeft: Toscane is echt mooi. Maar aan de Italiaanse Riviera zien ze ons nooit meer. De Provence gaf ons du pain, du vin et du boursin: leven als god in Frankrijk. Dat zou wel eeuwig mogen blijven duren. PS Mechanische avonturen bleven beperkt tot (alweer) een kapot lampulleke van het achterlicht en een gebroken koppelingskabel van de BSA. De Enfield heeft platte tube gehad. PS Wij danken ons geacht lezerspubliek en verontschuldigen ons voor de voorafgaande spellingsfouten PS Tot volgende week thuis. Christel en Theo