Marc M. Braet
“liefde het meervoudig
woord”
1980
|
·
Ook
wij kennen de gang van
de vreemdste seizoenen de
nachten waarop de maan koper
spuwt en de angstige
mens ondeelbaar
droomt van
zijn paradijzen Ook
wij weten hoe
zweet zich
kan omzetten tot werelden van goud hoe
maten en gewichten worden vervalst hoe
de deftige burger om
vrijheid roept wanneer
hem wordt gevraagd zijn
rekeningen te verklaren ·
Als
een korf vol bijen gonst de wereld veranderingen
voltrekken zich wetmatig. De
woedende mens is een architect geworden die
een nieuwe kartering maakt geluk
en vrede aan de dagorde stelt. ·
Maar
ook wij weten met beslistheid : woede
alleen is niet voldoende. |
· Nous
aussi connaissons les
plus étranges saisons ces
nuits où la
lune crache le cuivre où l’homme
anxieux rêve sans répit de
ses paradis Nous connaissons la
sueur se
muant en mondes dorés les
poids et mesures faussés l’honorable citoyen réclamant sa liberté lorsqu’il est poussé à
justifier ses comptes ·
Le monde bourdonne tel une ruche
d’abeilles des
modifications se réalisent législativement. Exaspéré l’homme s’est fait
l’architecte qui dresse une carte neuve mettant bonheur et paix à l’ordre du
jour. ·
Mais
nous savons avec certitude : la
colère seule ne suffit pas. |
|
|
|
|
En
zoeter louter
liefde willen schrijven
ik drijvend
op wolken naar het andere land boven
me uit kunnen stijgen had
ik wondere woorden ter beschikking waren
de avonden langer en zoeter ren
ik woedend wanhopig taal
achterna maar waar kan ik verder
gaan |
Plus
douces un
pur amour j’aimerais écrire
en glissant
sur des nuages vers l’autre pays pouvoir
me transcender si
je disposais de mots
magiques en
soirées plus
longues plus
douces hors
de moi
désespéré
je traque le langage mais
où puis-je aller au-delà |
|
Langzamer
zand 1.
vermoeidheid
heeft zich vastgekleefd de
donkere wieren de
dieren van de zee taal
ons ontviel langzamer
zand 2.
of
ik door lucebert getekend als
een stenen of vloeibare
engel ontvluchtend
haar dodelijke omarming 3.
angst
zich met de taal vermengd heeft wat
hebben we niet aan vreugde verloren en
tijd zoent langzaam mijn tijd langzamer
nog de kleur in haar
ogen |
Sable
ralenti 1. la fatigue s’est incrustée les
algues sombres
les animaux
marins le
langage nous échappa
sable ralenti 2. comme si j’étais marqué par
lucebert tel
un ange fluide ou de pierre fuyant
son étreinte mortelle 3. l’angoisse s’est mélangée à la
langue que
de bonheur perdu
et petit
à petit le temps embrasse mon
temps plus
lentement encore la
couleur dans ses yeux |
|
Terugvloeiend dagen
zullen open en dicht gaan tijd
zal de horloges verlaten over
ons zal stilte strijken als
een zachtere adem meer
nog dan vroeger zal
de zee ons liefhebben zullen
blauwe danseressen ons
toelachen langzaam terugvloeiend woordloos
zal alle liefde worden eindeloos
ook en
onnabootsbaar golf
na golf zal naar ons
toerollen ons o zo pijnlijk kwetsend en
teder |
Refluant les
jours s’ouvriront
et se refermeront le
temps quittera les horloges sur
nous se déploiera le silence en
souffle adouci plus
qu’autrefois la
mer nous aimera les
danseuses bleues nous
souriront en refluant lentement tout
amour existera tacite infini inimitable
aussi vague
après vague roulera vers nous nous
blessant si
péniblement et
tendrement |
|
Hoe
mooier hoe
wilder haar
hand mijn woorden greep als
een kind de vlinder taal
zich opende (en
weet je nog hoe zand me omsloot dolle
zoenen die moesten gedeeld droom
vol witte banken) jij
kwam naar me toe als
een lamp in de mist in
vlaanderen papavers staan hoe
mooier hoe
wilder ja
hand zijn woorden greep dodelijk
as en krijt taal
zich sloot dichtgevouwen
ingedeukt het
breekpunt molekulair |
D’autant
plus beaux qu’ils sont
sauvages sa
main attrapa mes paroles comme
un enfant le
papillon le
langage
s’ouvrit (te
rappelles-tu comment le sable m’entoura les
baisers fous à partager le
rêve gorgé de bancs blancs) tu
vins vers moi telle
une lampe dans le brouillard en
flandre , les pavots
sont d’autant
plus beaux qu’ils sont sauvages ta
main saisit ses paroles cendre et craie
mortelles le
langage se
referma le
point de rupture moléculaire replié
défoncé |
|
Donkeroogje duiven
opstoven als wit poeder bedekkend
het duister verdriet regen
me vergezelde wanhopig beelden
bevroren tot oorlog dravend het
dartel veulen op poten van glas donkeroogje
eenzamer lerend : echt verdriet later
komt als
je alleen bent met twee |
Petit-œil-noir des
pigeons tourbillonnèrent en
poudre blanche couvrant
la mélancolie noire la
pluie m’accompagna
désespéré des
images congelèrent en guerre au
galop le poulain folâtre sur pattes de
verre tout esseulé petit-œil-noir
d’apprendre : que s’éveille plus tard le véritable chagrin
quand
on est seul à deux
|
|
Dit
donker labyrint doodt
me niet tenzij voor
eeuwig vergeet
me niet tenzij voor
altijd verlies
me niet als een achteloos woord achtergelaten
in een blauwe trein redt
me redt
me uit
dit donker labyrint van
vragen roep
hem vernietig hem herschep hem neem
hem binnen in jou veilig huis |
Ce sinistre
labyrinthe ne
me tue point sinon pour l’éternité ne
m’oublie point sinon à jamais ne
me perds pas comme mot négligé dans
un train bleu délaissé sauve-moi sauve-moi
de ce
sinistre
labyrinthe de
questions appelle-le détruis-le
ressuscite-le mets-le
en sécurité dans ta maison |
|
Van
de vuurrode bloem
(in
het teken van de leeuw) soms
bij het horen bij
het horen bijvoorbeeld van
het lied het
lied van de vuurrode bloem het
werd maar geen lente geen
lente vol wilde papaver vogels
vlochten niet langer hun
listige nesten in
het haar van de tijd en
de tijd stond als stil verwonderlijk
leek het dat
niets meer gebeurde het
lief liep getooid met
de eenvoud als rijkdom en
tijd lag versteend op
haar teken te wachten verwonderlijk
was het dat
niets meer gebeurde alleen
nog het lied van
de vuurrode bloem bleef
bijwijlen te horen en
al werd het geen zomer en
leefden vogels niet langer in
het haar van de tijd van
de tijd die versprong van
planeet tot planeet :/…… het
lief liep getooid zo
heerlijk getooid met
de zon en de maan verwonderlijk
bleef het soms
bij het horen bij
het horen bijvoorbeeld van
het lied het
lied van de vuurrode bloem hoe
mijn hart smolt als zilver tot
zilveren tranen toen
haar halfopen mond zacht
zong in mijn mond |
Du
carmin flamboyant
(sous
le signe du lion) parfois
en entendant par
exemple en percevant le
chant le chant du
carmin flamboyant le
printemps ne perçait pas printemps
aux coquelicots sauvages les
oiseaux ne tissaient plus leurs
nids astucieux dans
la chevelure du temps et
comme suspendu était le
temps il
paraissait surprenant que
plus rien n’ait lieu la
bien-aimée allait parée de
simplicité le
temps s’était pétrifié à
attendre son signe il
était surprenant que
plus rien n’ait lieu seulement par
moments s’entendait
le chant du
carmin flamboyant et
quoique l’été ne vint pas et
oiseaux ne vivaient plus dans
la chevelure du temps temps
qui ressautait de
planète en planète :/…… la
bien-aimée courait parée merveilleusement
parée de
soleil et de lune il
resta surprenant parfois
en entendant par
exemple entendant le
chant chant
du carmin flamboyant que
mon cœur fonde comme argent en
larmes argentées pendant
qu’entrouverte sa bouche doucement
chantait dans ma bouche |
|
Een
klein blauw doosje in
een klein blauw doosje mag
je me wegschenken zullen
woorden vervagen samen
met het parfum van herinnering : waar heb ik hem ontmoet
gesproken wie
beet zijn lachende lippen stuk |
Un
petit écrin bleu tu
peux m’offrir dans
un petit écrin bleu les
mots se dissoudront avec
le parfum du souvenir : où l’ai-je rencontré lui ai-je
parlé qui
lui a croqué les lèvres riantes |
|
Herkenbaar wat
deelbaar bleek herkenbaar gesponnen
glas en
teder verdriet
klom als het breekbaar lied hoger
en hoger tot in mijn keel tot
bij een ander vreemder verdriet |
Identifiable qui
semblait divisible
identifiable au
verre filé et
tendre le
chagrin grimpa comme la
délicate chanson plus
haut toujours
plus haut dans ma
gorge jusqu’à
un autre plus étrange
chagrin |
|
Binnen
een zingend binnenrijm ik
zou willen dat de maan puur zilver is dromen dromen blijven de
vis een
louter lichaam in de bolle bokaal van
mijn handen een
levend vokaal ik
zou willen dat de bliksem inslaat dat
ze in lichtelaaie staat van liefde zon
haar brandmerkt voor altijd ik
zou willen dat ze nooit de
bittere beet proeft van de dood ik
zal haar levend houden binnen
een zingend binnenrijm zij
: springfontein en
roder rood waar
pijn de tijd verlaat en
tijd de zoete
pijn |
Dans
une rime intérieure chantante j’aimerais
la lune de pur argent que
rêves restent rêves
le poisson un
simple corps dans le bocal bombé de
mes mains une
voyelle vivante je
voudrais que la foudre tombe flambe
d’amour que
le soleil la marque pour toujours je
voudrais que jamais elle ne goûte la
morsure amère de la mort je
la garderai vivante dans
une rime intérieure chantante elle
: source et plus carminée que
rouge où
douleur quitte le temps et
temps la douce
souffrance |
|
Als
een rode appel kon
ik maar wandelend over het
water met
de zoekende voeten van hans andreus tot
bij jou komen volmaakt
gelukkig om
de laatste vreugde te overhandigen kon
ik maar vrolijk zijn als een rode appel als
een zwaluw met soepele woorden schrijven lachend
hangen in een witte windwijzer opdat
zij voor altijd onder haar hart zou
dragen : dat ik het vriendje ben van de
volle maan : dat ik een gouden kreeft draag om
mijn hals |
Comme
une pomme écarlate puissé-je en marchant sur
l’eau avec
les pieds chercheurs de hans andreus te
rejoindre
parfaitement heureux pour
te transmettre l’ultime
joie puissé-je
être gai comme une pomme écarlate écrire
en mots agiles comme
l’hirondelle être
suspendu riant dans une blanche girouette afin
qu’à jamais elle
retienne au fond de son
cœur : que je suis l’ami de la pleine
lune : qu’au cou je porte un cancer
d’or |
|
Binnen
de cirkel mij
heeft woede niet verminkt en
voor het leven getekend noch
het gesloten licht van de liefde noch
de boot de langzaamste
trein het
vliegtuig uit zuiver zilver en
ook jou landschap niet waar
mijn verdriet behoorde fragmentarisch
viel mijn taal uiteen onsamenstelbaar
zonder het geheim der
cijfers
onachterhaalbaar ook voor
wie niet kent het wondere geluid van
droom en water nog
even maar we zien
mekaar wel later binnen
de cirkel waar weer
alles mooi is altijd
zon is zachtjes trillend als
een rode vis |
à
l’intérieur du cercle la
fureur ne m’a point mutilé et pour la vie
imprégné ni
la lumière éteinte de l’amour ni
le navire le
convoi le plus lent ni
l’avion de pur argent ni
non plus ton paysage où
résidait mon chagrin mon
langage s’est fragmenté irrecomposable
sans le secret des
chiffres
indéchiffrable aussi pour
qui ne connaît pas le bruit miraculeux du
rêve et de l’eau plus
qu’un instant
mais nous nous reverrons à
l’intérieur du cercle où tout redevient beau soleil
toujours présent
frémissant doucement pareil
au poisson rouge |
|
In
de tuin van haar klanken trage
tango van weemoed van
wanhoop de zwarte wijn reizend
door vroegere steden herinner
ik vrienden die
achteloos stierven in
de tuin van haar klanken de
barokke schrei van een liefde springende
snaar bij corelli wacht
ik weken en jaren trage
tango van weemoed zwarte
tango van auschwitz |
Au
jardin de ses harmonies tango
lent de mélancolie le
vin noir de désespoir voyageant
par villes d’antan je
remémore amis défunts privés
d’attention en mourant au
jardin de ses harmonies le
pleur baroque d’un amour corde
cassée chez corelli j’attends
semaines et années tango
lent de mélancolie tango
noir d’auschwitz |
|
Grenzen
verleggend haar
deelachtig wou maken van
de laatste droom het
proeven van
blauw de geheime
kode wou
meegeven de verloren liefde de
reizen per trein
auto boot
vliegtuig geboekt en in gesprekken
vereeuwigd over
deze die niemand weet de
reizen van oog tot oog grenzen
verleggend haar
deelachtig wou maken van
verdriet geluk koorts van
de maan het
waanzinniger wit woorden
brekend als steen tegen steen sleutels
die deuren openen waarachter
altijd iemand wacht deelachtig
wou maken van mezelf buiten
mijn pover lied en de
lidtekens die
zo onzichtbaar zijn dat niemand kan
geloven hoe ik ineenkrimp van pijn als zij ze met haar droevige ogen
zoent steeds
korter de tijd verloren
waaien jaren door mekaar traag
zinken de bittere nachten over
alles wat ik met haar zou willen zien |
Repoussant
les frontières je
voulais lui faire participer au
dernier rêve
goûter le
bleu le code
secret lui
faire emporter l’amour perdu les
voyages en train
auto bateau
avion réservés immortalisés en
tête-à-tête de
ceux que personne ne connaît les
voyages de l’œil à l’œil repoussant
les frontières je
voulais lui faire participer à
chagrin
bonheur
fièvre au
blanc plus démentiel de la lune mots
cassant comme pierre contre pierre aux
clefs ouvrant des portes derrière
lesquelles toujours quelqu’un attend lui
faire participer à moi-même hors
de ma pauvre chanson et des
cicatrices si
invisibles que personne ne
peut croire combien je rétrécis de mal quand
elle les baise de ses yeux tristes le
temps toujours plus court les
années perdues s’entremêlent lentement
les nuits amères sombrent sur
tout ce que j’aimerais voir avec elle |
|
De
mooiere in
een herinneriing vermomd komt
hij tot haar terug dappere
dagen ten einde hoop
die men overseinde woorden
van hand tot hand eng
is de taal geworden het
lied loopt verloren uit de
betere woorden vergeefs de
mooiere uit de tijd |
Les
plus belles il
revient vers elle en
souvenir déguisé les
jours héroïques terminés espoir
que l’on transmettait en
paroles de main en main le
langage rétréci la
chanson finit à rien les
meilleures paroles en vain les
plus belles coupées du temps |
|
Een
dronken lied toen
jij nog met haar wandelen ging de
dag nog niet was weggewaaid je
binnen haar handen en ogen leefde een
dronken lied floot op haar mond in
al haar bewegingen gevangen zat later stervend blauw je blik
verduisterde geen
jasmijn meer te stelen viel noch
vrolijker water als witter zilver over
de zon van haar lenige lijf toen
zij je stem niet meer herkende je
genoeg had van het weerloos gejammer het
bittere verdriet dronk dat
je neersloeg tegen de aarde je
gezicht getekend werd een
brandmerk een
versplinerde spiegel hij
had vergeten het heerlijk geruis van
bomen en kleurige
jurken het
paarse parfum van de wind haar
donkere stem vol klaprozen had
hij vergeten de rivier van
haar heldere ogen haar
vriendschap armen
die sliepen om zijn hals ach waarom had je dit alles
vergeten |
Une
chanson ivre alors
que tu te promenais avec elle avant
que le jour ne s’envole et
vivais à l’intérieur de ses mains de ses
yeux sifflotais
une chanson ivre sur sa bouche prisonnier
dans tous ses mouvements plus
tard du bleu
mourant assombrit ton regard plus
de jasmin à voler ni
d’eau plus gaie que le plus blanc argent sur
le soleil de son corps sémillant quand
elle ne reconnut plus ta voix lassé
du gémissement désarmant tu
bus le chagrin amer qui
t’abattit contre terre ton
visage fut marqué devint
stigmate miroir
éclaté il
avait oublié le délicieux bruissement des
arbres des robes
colorées le
parfum violet du vent sa
voix profonde remplie de coquelicots oublié
la rivière de
ses yeux clairs
son affection ses
bras dormant à son cou enlacés ah pourquoi avais-tu tout
oublié |
|
Signaal kan
hij bij haar niet komen het
water is veel te diep binnen
de glijbaan der stromen zij
wakker ligt in zijn dromen dacht
dat hij eindelijk sliep de
zwarte nachtvogel riep signaal
boven donkerder water weerkaatsend
de woorden voor later kon
hij bij haar niet komen het
water bleef eindeloos diep en
dieper nog dreven de dromen waar
zijn angstige mond om haar riep |
Signal il
ne peut la rejoindre de
par l’eau trop profonde dans le
tobogan des courants elle
dans ses rêves éveillée pensa
qu’enfin il s’était endormi noir l’oiseau nocturne
piailla signal
sur une plus impénétrable eau pour
plus tard ricochant les
mots il
ne pouvait la rejoindre de
par l’eau restée infiniment profonde et encore
plus profondément les rêves
dérivaient où
sa bouche anxieuse l’appelait |
|
Iets
ongenaakbaars languit
onderhuids wonend had
ik dromend
willen liggen praten tegen jou kijkend
door haar ogen naar de wereld sprekend
tot het trillende licht over
de razende klagende liefde fusee
die opduikt uit een stalen zee maan
verdrinkend in een wolk van melk vragend vragend over angst en
droefheid schrijvend
met je vlugge vlinderhand vluchtend
uit de tijd het zo barbaarse
sterven liggend
onderhuids en je dus
nakend dromend willen liggen wachten op haar
stap ze
hem zeggen zou
bijvoorbeeld
liefste hem dat zou laten liefhebben wat
was voordat
de wereld werd gemaakt meervoudig iets
ongenaakbaars dat hem
raken zou onderhuids tot in het hart van zijn
gedicht ik
had wonend in haar lang
voorbij met
vreemde stem geschreid :
herinner mij |
Inaccessible Demeurant
étendu sous la peau j’avais
voulu te parler en rêve en
observant l’univers à travers son regard en
parlant à la lumière vibrante de
l’amour furieux
plaintif fusée
jaillissante sortant d’une mer d’acier la
lune sombrant dans un nuage de lait s’informant questionnant sur la peur et la
peine écrivant
de ta main vive papillonnante fuyant
de ce temps le trépas si barbare allongé
sous la peau à ton approche voulant
en rêve attendre son pas elle
lui dirait mon
amour lui
ferait aimer ce qui
était avant
que le monde ne fut créé
multiplié une
ambition inaccessible le toucherait sous
la peau jusqu’au cœur
de son poème moi demeurant en elle après
longtemps d’une
voix étrange j’avais pleuré
: souviens-toi de
moi |
|
Flessenpost eindeloos
luchtschip vol
zee dansende
vissen en
linten zo
dreven droevige landschappen onze
vragende ogen voorbij hij
heeft je zwijgen als een
witte waaier
ontvouwd het vuur in de
ogen gedoofd en
de engel gestreeld die zong in
het bed van haar heupen je
hebt de kreet van een dode vogel gehoord gerinkel van zilveren
bellen rosemarijn die verdronk in het
licht doorheen
de mond van het gedicht : flessenpost tot een vreemd strand
gericht |
Courrier
en bouteille un
vaisseau spatial sans fin rempli de
mer de
poissons et de
rubans dansants ainsi
dérivaient de tristes paysages devant
nos yeux interrogateurs il
a déplié ton silence tel un blanc éventail éteint le feu dans les
yeux et
caressé l’ange qui chantait dans
le lit de ses hanches tu
entendis le cri d’un oiseau mort tintement
de sonnettes argentées le
romarin se noyant dans la lumière projeté
à travers la bouche du poème : un courrier en bouteille dépêché vers
une plage étrange |
|
Voorbij dacht
dat ik gedroomd had iets
dat te maken had met
tederheid en
oversloeg naar pijn toen
plots die donkere wolk voorbij
mijn ogen schoof alles
angst werd groot
en zwart zoals
ik angstig zijn kan met
zwaar bonzend hart |
Devant je
pensais avoir rêvé quelque
chose ayant trait à de la
tendresse bascula
en douleur lorsque
subitement ce nuage sombre glissa
devant ma vue tout
devint frayeur grande
et noire comme
il m’arrive quand
pris de peur bat
à tout rompre mon cœur |
|
Boven
lievere woorden maar
hij moest natuurlijk weer
opstaan en
vallen wolk
die hem riep reis
door de regen het
verbluffend vuurwerk van
pijn me
wenkte en
ik huilde van angst stampte klauwde en
beet tevergeefs het
verweer van
de grotere dagen maar
ik moest natuurlijk weer
vallen en
opstaan het
schrijven van
liefste boven lievere
woorden |
Avant
mots préférés évidemment
il devait se
relever et
retomber le
héla un nuage pour
un voyage par
orage le
feu d’artifice spectaculaire de la souffrance il
me fit signe je
pleurai d’angoisse tapai
du pied
mordis
griffai en
vain la
résistance des
jours meilleurs évidemment je
devais retomber
et me
relever me
cria une étoile d’écrire mon
adoré avant
les mots préférés |
|
Als
je luistert schrei
niet als je het verneemt : je weet hoe hij rouw
verafschuwde je
dan een duinviooltje plukt het
in het dal van je borsten te
luisteren legt naar het roekeloos
zingen van zijn hart hij
zal je een nieuw verhaaltje vertellen waarin
kindertjes spelen en
dansen liefde vrolijk en uitzinnig
doet als
je luistert aan een kinkhoorn je
alle stukjes van zijn leven sampenraapt door
de tunnel van herinneringen kruipt de
brandzoenen van de zon maar
nooit vergeet |
Si tu
écoutes ne
pleure pas quand tu l’apprends : tu sais qu’il exécrait le
deuil cueille
alors une violette des dunes la
poses dans la vallée de tes seins te
mets à l’écoute du téméraire
refrain de son cœur il
te relatera un nouveau conte d’enfants jouant et
dansant d’amour gai fou
délirant si à une conque tu mets
l’oreille y rassembles les fragments de sa
vie tu
rampes à travers le tunnel de souvenirs jamais n’oublie les brûlants
baisers du soleil |
Deze wereld
is niet de echte
er moet een andere wereld
bestaan die
wij vermoeden waarnaar
we op
zoek zijn
rusteloos
wanhopig niet
één horizon maar
eindeloze einders zoals
er vele liefdes zijn en
één enkele vriendschap de
reis buiten de taal kan beginnen o kijk : er drijft er
drijft een
paars ruimteschip voorbij wij
zullen te midden van muziek en bloemen worden
begraven |
Ce
monde n’est pas le vrai un
autre monde doit
exister que
nous pressentons
nous recherchons agités
désespérés pas
d’horizon unique mais
horizons sans fin comme
amours sans nombre et une seule amitié
unique qu’il
commence le
voyage hors
du langage vois
: un
vaisseau spatial mauve passe
glisse nous
serons enterrés entre fleurs et
musique |
|
Vader wij zijn samen
geweest in
de langzame trein zonder bloemen vóór
de donkere dood je dichtsloeg op
het glinsterende ijs van februari wellicht
hadden we ooit met mekaar kunnen
praten als oude vrienden had
ik niet teveel verdriet te vergeten teveel
vokalen in het labyrint van mijn taal (het
klemwoord het
valluik mijn
ziekte een
oorlog : alle dode vrienden op een dun
rijtje) soms
denk ik vader dat je naast
me bent komen zitten
en over mijn
te smalle schouders meeleest en
aarzelend je hand over mijn linkerlong zou
willen leggen maar er
niet toe in staat bent ook ik was toch uit jou
ontstaan en buiten
jou : de maanzieke jongen de dromer de
dommerd nooit
hebben we met mekaar kunnen praten teveel
herinnering mijn deel
te weinig liefde mijn
woning toen de dood ons
verenigde |
oh
papa, nous fûmes
ensemble dans le lent train sans
fleurs avant
que ne t’abattit le ténébreux trépas sur
la glace étincelante de février eussions-nous
pu bavarder comme
de vieux amis
peut-être si
je n’avais eu trop de chagrin à oublier de
voyelles dans le labyrinthe de mon parler (le
mot qui coince le
traquenard ma
maladie une
guerre :
tous les amis morts sur un rang serré) papa il m’arrive de penser
que
tu t’es assis à mes côtés venu
lire par-dessus mes épaules
trop étroites tâtonnes poses la main
sur mon poumon gauche mais n’y parviens
pas quoique
issu de toi
je vivais loin de toi :
enfant de la lune
sot
rêveur jamais
nous n’avons pu nous parler trop
de souvenirs
peu de passion en moi
papa lorsque
la mort nous rassembla |
Al deze
dingen gebeuren
:
waarom we het koud hebben midden de zomer verliefd
zijn en niet weten
wanneer te
ontwaken niemand
herkennend (en
soms drijft droefheid ons tot
een lied van jaren geleden) teveel
wit in dit tragere landschap te
wit ook het donkere bloed behoevend
een warm woord het
kaligrafisch proeven van
een vriendelijke avond en
de eerste reis de
tweede en
de derde de
allermooiste : werden wij immers
niet door
vuur en water gelouterd |
Toutes
ces choses arrivent
: pourquoi avoir froid en plein
été être
amoureux et sans savoir
quand se
réveiller sans reconnaître
personne (parfois le chagrin nous
pousse vers
une chanson d’années passées) trop
de blanc dans ce paysage décéléré et trop blanc le sang
foncé avide
d’un mot chaleureux du
goût calligraphique d’une
soirée amicale et le premier
voyage
le second
et le
troisième le plus
beau : ne fûmes-nous peut-être pas purifiés par feu et eau |
Dit
leven zachtjes ken ik
het
zachtjes
loop ik eruit ik
weet het en
soms slaat
een heftig verdriet me
neer in de donkere dag ik
die niet alleen maar hij wou zijn lege
hemel zonder zon die
wandelend als een wolk droom
bleef en
pijn waar
kan ik haar vinden bij mijn terugkeer welke
droevige liederen omsluiten ons
leven als een winterbrand |
Cette
vie doucement je la connais doucement
je la quitte je
sais et parfois un
intense chagrin m’anéantit journée
noire moi
qui non seulement voulais être lui ciel
vide sans
soleil qui déambulant tel un
nuage demeurai
rêve et
peine où
la trouverai-je à mon retour quelles
chansons tristes clôturent notre
vie comme une flambée en
hiver |
|
Zal
de taal ooit stilstaan ik
geloof het niet taal
is als het meisje dat
komt en gaat maakt
ons lichaam mooier sterven
eenvoudiger laat
ons toe met
mekaar te leven het
oude jaar loopt leeg wij
hebben ons midden in de stad herkenbaar
gemaakt de
tedere totems ontsluierd de
feestvierende mensen alle
overeengekomen tekens tussen
de nacht en de griekse maan heeft
men zijn paars regenscherm gevonden zij
zal op voetjes van paarlemoer glimlachend
mij meenemen naar
het ontwaken |
Le
langage s’immobilisera-t- il jamais je
ne le crois pas le
langage est tel la
fille qui
vient et va embellit
notre corps simplifie
notre mort nous
permet de
vivre ensemble le
vieil an s’achève au
centre de la ville
nous nous
sommes identifiés avons
dévoilé les tendres totems les
personnes en fête tous
les signes convenus entre
la nuit et la lune grecque son
parapluie mauve fut retrouvé elle
sur des petons de nacre souriante
vers
le réveil m’emmènera |
|
Ik vaar
steeds verder van je lichaam af
ik
ben op een lange reis langer hoe
meer splitsen
woorden
woorden reddeloos
verloren lijkt de taal onder
een zwarte sneeuwboom gelegen onder
een zwarte sneeuwboom in
een alfabed de
heldere tekens de
muziek de
reizen van
vuur en water het buigzamer
licht steeds
verder
verder vaar
ik van mijn dode lichaam af nooit
meer mijn bloedarme
mond een
juichend verhaal een
romance |
|
JJe
navigue toujours plus éloigné de ton corps
je
fais un long voyage plus
longtemps au
plus les
mots divisent les mots le
langage paraît irremédiablement perdu couché
sous un arbre enneigé
noir sous
un arbre enneigé
noir dans
une couche alpha les
signes lumineux
la musique
les voyages plus
flageolante la lumière de feu
et d’eau plus
loin
toujours plus loin je
navigue éloigné de mon corps mort de
ma bouche anémique
jamais plus de
récit exultant d’
idylle |
|
Dat
de regenboog een guitaar is amaril
niet louter kleur is een
gedicht niet zo maar een gedicht geld
alleen maar nominale waarde heeft een
vuurvlieg mooier blijft dan een helikopter een
paardebloem kostbaarder dan koralijn dat
een dag langer kan duren dan een eeuw |
L’arc
en ciel est une guitare l’émeri
n’est pas que
couleur un
poème non point
que
poésie l’argent
n’a rien qu’une valeur
nominale une
luciole demeure plus belle qu’un hélicoptère un
pissenlit plus précieux que la coralline qu’une
journée peut s’éterniser plus longtemps qu’un
siècle |
|
Nee niet langer ik nee niet langer de
andere te
midden van muziek zullen we ondergaan als
koninklijke duikers verdrinken
zullen we in opperste zaligheid in
water dat ik nooit liefhad onze
planeet draait als een vreemde schijf midden
nog vreemdere scherven en
de dagsterbloemen zijn nooit zo
blauw geweest liefde
heeft haar nog mooier gekleurd een
dauwdruppel een
kwetsbaarder klank |
Non terminé
mon moi
fini
l’autre au
cœur de la musique nous sombrerons tels
des plongeurs
royaux en
parfaite béatitude nous nous noierons dans
l’eau que je n’ai jamais aimée notre
planète pivote comme un disque étrange au
milieu d’éclats encore plus étranges les
fleurs de l’étoile du berger n’ont
jamais été aussi bleues l’amour
l’a encore plus finement colorée un
son plus délicat
une goutte de rosée |
|
Die
te vroeg is gekomen en te vroeg is weggegaan ik
ben van
een avond blind door
een nieuwere nacht gegaan vlinders
gestorven waren wolken
dreven versteend en
het esperanto van de vogels vergezelde
de blinde en
de mens ach de mens is
dezelfde gebleven achter het masker van
lafheid en
leed onder
het kleed van onverschilligheid rondtastend
binnen de vele vormen van
verdriet onherkenbaar binnengegaan
met sneeuw in mijn haar binnengegaan
met vingers van as een
droevig liedje voor later |
Arrivé
trop tôt et reparti trop
tôt je
suis aveugle
d’un soir j’ai passé
par une nuit
inconnue papillons
étaient morts les
nuages glissaient pétrifiés et
l’esperanto des oiseaux accompagnait
l’aveugle et
l’homme ah l’homme est
resté le même derrière le masque de
lâcheté et de
souffrance sous
l’habit d’indifférence tâtonnant
sous les nombreuses formes irreconnaissable de
chagrin je
suis entré la
neige dans les cheveux les
doigts en cendres pour
plus tard le triste
refrain |
Ik
schrijf
omdat
ik
leven wil dag
: brug tussen
dagen zon
: munt van oud
zilver taal : die tedere klank nooit
meer |
J’écris parce
que je
veux vivre jour
: pont
entre jours soleil
: monnaie en
vieil argent langage : ce son tendre jamais
plus |
|
Tot
lichter licht licht
vervloeide tot lichter licht tussen
de zachte plooien van het gedicht mijn
hand een andere
hand zee
verglaasde tot later dieper en zwarter
water tussen
woorden op paars papier zon
klom en
daalde de
dichter uit
lausanne nooit
teruggekeerd een
brief een
kort bericht onder
het breekbaar wit van
zijn gezicht |
En
lumière plus claire la
lumière s’estompa en lumière plus claire entre
les doux plis du poème ma
main une
autre main la
mer se vitrifia
plus tard
en eau plus
profonde plus
noire entre
les mots sur papier parme le
soleil monta et
décrût le
poète de
lausanne jamais
revenu une
lettre un bref
message sous
le blanc fragile de
son visage |