Marc M. Braet
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
1972
|
Met
glinsterend haar met
een gelaat van nachtelijk water ach water is zwart en hopeloos
diep en
dieper dan het gelaat van het water waarop
een zilveren kangoeroe liep en
ik dacht dat ik sliep in de diepte maar
slapend rechtopstaan is
recht naar
de dood gaan met glinsterend haar met
een woord dat men nachtelijk zegt en
ik dacht ach ik
dacht dat ik dacht maar
de dag staat bleek in mijn mond maar
mijn mond is nu nachtelijk graf en
graf is het woord dat ik vond |
Avec
des cheveux étincelants un
visage d’eau nocturne oh l’eau est noire désespérément
profonde et
plus profonde que le visage de l’eau sur
lequel courait un kangourou argenté et
je pensais que je dormais dans le fond mais
me lever en dormant est aller droit à
la mort avec des cheveux
étincelants et
une parole qui se dit la
nuit et
je pensais oh je
pensais que je pensais mais
le jour est pâle dans ma bouche ma
bouche est devenue un tombeau nocturne et
tombeau est le mot que j’ai trouvé |
|
Onbewoonbaar verklaard de
sneeuw van het verdriet waait
door het open raam een
huis onbewoonbaar verklaard mijn
stem het trage
menuet van
mijn vergeefse woorden de
wonde van mijn droevig bloed in
het herhaalde boek verborgen de
sneeuw van het verdriet dwarrelt
mijn open vingers door de
nacht verzwelgt de dreun van
mijn twee zwarte paarden ik
noem bij naam : pijn en
woede de
hardheid van de leugen breekt
mijn blind gelaat ik
weet dat in mijn
schaduw een
andere schaduw staat |
Déclaré
insalubre la
neige du chagrin souffle
par la fenêtre béante une
maison déclarée insalubre ma
voix le menuet
lent de
mes vaines paroles la
blessure de mon sang peiné enfouie
dans l’écriture répétée la
neige du chagrin tournoie
entre mes doigts béants la
nuit engloutit le grondement de
mes deux noirs pur-sangs je
cite par leur nom : peine et
ressentiment la
cruauté du mensonge brise
mon visage aveugle je
sais que dans mon
ombre se
cache encore une ombre |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Tenslotte zo
zou ik willen vragen
of met
de anderen gebeurt wat
met mij gebeurt of
ook zij van het ene
leven naar
het andere gaan en of
zij ook de smaak kennen van
zwart of
zij nog het cijfer weten van
de liefde en of iemand
nog met
hen spreekt en dag
zegt alhoewel
dood leef ik nog een
beetje verder en zo dood ben ik dat de
bomen schreien en dat
mijn taal zich
sluit als kwarts en
ik zeg jullie : in de
aarde bevindt zich aarde
als een kleine wereld we
moeten toch weten dat vele
stenen in
zich geheimen dragen en
jullie moeten
eens als ik deze maskerade
bekijken waarmee
we op reis zijn vergeten
we diegene die vuur zocht en
neerstortte in vergetelheid :/…… luister
eens jullie allemaal : het
is goed van hemd te veranderen van
huid haar en
werk tot
de zuivere lucht te behoren de
kleinburger rechts te laten liggen te
weten dat men nooit iemand ontmoet vermits
ze teveel bezigheden hebben en
trouwens iedereen koopt en verkoopt en
niemand vraagt om mij
en wie ik was zo
heb ik er vandaag enkelen gevonden die
sedert jaren sliepen tussen mijn boeken je
ziet dat er veel te vertellen
valt maar
hier eindig ik
tenslotte ben
ik maar een arme dichter van
alle dingen die ik
zag en proefde van alle
steden waar
ik woonde blijft niets meer
over ce
que je veux c’est que l’on
t’aime et
que tu ne connaisses pas la mort |
Finalement j’aimerais
demander s’il
advient aux autres ce
qui m’arrive à moi s’ils
passent aussi d’une vie à
l’autre s’ils
connaissent le goût de noir s’ils
reconnaissent le chiffre de l’amour si
quelqu’un leur parle encore et
leur dit bonjour même
mort je vis un peu encore tellement
mort que
les arbres pleurent
et mon
langage comme
du cristal se resserre et
je vous dis : en
terre se
trouve un univers tel un petit
monde sachons
que beaucoup de pierres renferment
des secrets regardez
donc comme moi la mascarade qui
voyage avec nous oublions
celui qui cherchait du feu et
s’écrasa dans l’oubli :/…… écoutez-moi
tous: il
est bon de changer de chemise de
peau
chevelure
et
travail d’appartenir à l’air
pur d’oublier
le petit bourgeois de
savoir qu’on ne rencontre jamais personne puisqu’ils
sont trop occupés d’ailleurs chacun achète et
vend personne
ne s’informe de moi ni de qui
j’étais j’ai
trouvé quelques types aujourd’hui depuis
des années entre mes livres endormis il
y a donc beaucoup à raconter mais
ici je
m’arrête finalement je ne suis qu’un
pauvre poète de toutes les choses
que j’ai
vues et goûtées
de toutes les villes où
j’ai habité il ne
reste rien ce
que je veux c’est que l’on t’aime et
que tu ne connaisses pas la mort |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
In
deze stilte hier
laat ik je alles
wat ik bezat en nooit
bezat wat
ik was en nooit geworden
ben mijn
liefde is een schreiend kind dat
niet uit je armen vandaan wil en
ik laat het je : jij
bent toch
voor mij de mooiste jij
bent toch voor mij de mooiste de
meest door de wind gekwetste als
een heel klein boompje uit
het zuiden als een
oleander en
over mij valt de muziek van
je nieuwe klanken van
zuiden tot zuiden zocht ik je van
oost naar west het
goud van
je wimpers en je hebt
me onoverwinnelijk
gemaakt wat
kan ik je nalaten dat
je niet bezit een
aroma van
mijn verbrande woorden en
tussen de zee van je borsten de
herfst als mijn teerste
kus :/…… waar
moet ik nu de bus nemen naar
blankenberge ziek
van het vuur en de sneeuw de
bloemen van silvester
de oneindige
vreugde of het
verdriet wanneer
ik er niet meer ben nooit
meer kom of ga onder
de mantel van stof en
met de voeten van mijn dood toch
zal ik altijd bij jou zijn toch
zal ik altijd bij jou zijn van
veel dingen neem ik hier afscheid maar
van jou neem ik nooit afscheid in
de gele torens stampen de klokken en
ik denk alleen maar aan goedheid waar
ik voorbijkom en ik
denk alleen
maar aan de laatste uren van
mijn september zoveel
malen reeds ben ik opgestaan dat
ik mag spreken van ondervinding dat
ik je zeg wat ik niet meer te zeggen mag dat
ik mij niets meer herinner dat
jij er niet bent als ik ontwaak en
dat ik drijf heel langzaam
drijf naar
het einde der dingen in
deze stilte wil ik schreien
en zingen |
Dans
ce silence Je
te lègue tout ce
que je possédais et
n’ai jamais eu ce
que j’étais et ne suis
jamais devenu mon
amour est un enfant en pleurs qui
se cramponne dans tes bras je
te le laisse :
pour moi la
plus jolie en tout cas c’est
toi tu
es pour moi la plus
jolie par
le vent la plus
écorchée telle
un minuscule arbrisseau du
midi
un laurier rose sur
moi dévale la musique de
tes nouveaux sons du
sud au midi je
t’ai cherchée d’est
en ouest l’or de
tes cils
et tu
m’as rendu invincible que
puis-je te léguer que
tu ne possèdes déjà
un arôme de
mes paroles brûlées et
dans la mer de tes seins
l’automne comme mon plus tendre baiser
:/…… où
dois-je prendre le bus pour
blankenberge malade
du feu et de la
neige des
fleurs de silves de
la joie infinie ou du
chagrin quand
je ne serai plus jamais
plus ne viendrai ni ne
marcherai avec
les pieds de ma mort sous
le manteau de poussière
toutefois je
serai toujours près de toi toutefois je serai à jamais près de
toi je
prends ici congé de tant de
choses mais
de toi je ne me
séparerai jamais dans
les tours jaunes cognent les cloches moi où je
passe je
ne pense qu’à bonté rien
qu’aux dernières heures de
mon septembre tant
de fois je me suis levé que
d’expérience je puis parler
je
te dis ce que je ne peux plus dire que
je ne me souviens plus de rien que
tu n’es pas là quand je m’éveille et
que je flotte
très lentement
flotte vers
la fin des choses dans
ce silence je veux pleurer et chanter |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Er is er
ligt ergens een vlakte van
kleine woorden de
vingers als dode takken breekbaar
en angstig er
bestaat ergens een boek met
honderdduizend woorden maar
ik ben het vergeten er
is een vlakte van liefde |
Il existe là environ se trouve une
étendue de
petits mots les
doigts en branches
mortes fragiles et
angoissés là environ il existe un
livre de
cent mille mots
mais je
l’ai oublié il
existe une étendue d’amour |
|
Weer
verder we
hebben dit allemaal achter ons het
wonderdier het
lied van de regenboog de
vallende nacht van tevredenheid de
verstilde handen
het temperament minder
dan zij die wenend smeken om
de sirenen om de
wondere boottocht o de stad met haar zwijgend
gelaat niemand
woont er niemand
woont er soms
zijn ze talrijk en
onweerstaanbaar de
woorden van suiker en
de heldere blijdschap de
vrouwen met zachte lippen en
handen van
genezing zo komt
men weer verder |
Plus
avant nous
avons laissé tout ceci
derrière nous le
chant de l’arc-en-ciel
le fantasmatique la
nuit tombante ’en contentement les
mains calmées le
tempérament moins
tragique que pour ceux qui
pleurant
vous en
conjurent pour les
sirènes pour la croisière de
rêve oh ville au visage
tacite personne
n’y vit
personne ne l’habite ils
sont parfois nombreux
et irrésistibles les
mots de sucre et de joie
cristalline les
femmes aux lèvres douces
et mains guérissantes par quoi l’on progresse plus
avant |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Met
een meisje ik
zou in een boudoir willen wonen met
een meisje een
regenwolk met
een hart dat van honger sterft vallend
in haar bedauwde armen maar
de minister heeft een proklamatie gericht maar
de minister zal harder moeten optreden maar
de minister zou willen een keizer worden in
dit arme land waar men zoveel
vergeet ik
zou in een groot blauw bed willen liggen met
een meisje uit zuivere room
en zo jong ik
zou mijn lichaam in het hare laten zinken ik
zou één enkel ogenblik gelukkig
zijn |
avec
une jeune fille j’aimerais
habiter un boudoir avec
une jeune fille une nuée de pluie le
cœur qui de faim se meurt tombant
dans ses bras humectés de rosée mais
le ministre émit une proclamation le
ministre agira plus durement le
ministre aimerait devenir empereur dans
ce pays pauvre où l’on oublie tellement je
voudrais me coucher dans un grand lit bleu avec
une jeune fille de crème pure toute
jeune je
laisserais mon corps sombrer dans le sien un
unique instant je serais
heureux |
|
En
schaduw ik
zou je een liefde in een zee van
verdriet willen versieren een
ogenschaduw de steen
op mijn
lippen de
verminkte woorden van vroeger terugkerend
in de voor open verklaarde
vreugde wees
mij niet vreemd als
de morgen van kleur verandert als
van de liederen ook de
as verwaait en
teder en beter dan liefde waar
je aan dood gaat en
hoger en
dieper en
mooi als
je borsten en
mooier je
waaier van stilte en
schaduw |
et
ombre je
voudrais te conquérir
une passion dans
une mer de chagrin une
ombre oculaire
la pierre
sur mes lèvres les
mots amputés de jadis revenant
à la joie
déclarée ouverte
ne me sois pas étrangère si
l’aube change de couleur si des chansons
également la
cendre s’envole au vent et
tendre et
meilleure que la passion
dont
tu meurs plus
élevée plus
profonde
et belle comme
tes seins et plus beau
encore ton
éventail de silence et ombre
|
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Een zuiden zo zonder woorden in
de seizoenen
van het licht en
zijn de stranden witter bij de
avond en
zijn de vrouwen zachter in de
omgang om
wat vergeten bleef om
wat van
vroeger was om
wat de
droefheid draagbaar maakt als
men de vrienden ziet gezeten
in de trage tuinen van
een zuiden dat
aan mijn linkerhand zo
woordloos blijft |
Un midi sans
mot dire dans
les saisons
de la lumière
les plages plus blanches dans
la soirée
plus douces les femmes accompagnées par
ce qui est resté dans l’oubli par ce
qui s’est
passé jadis par
ce qui rend
le chagrin supportable quand
on voit les
amis assis
dans les jardins paresseux d’un
midi qui à ma main
gauche reste sans mot dire |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Duizend
Persische paardjes mijn
mooie meisje van vreugde maar
wie heeft je borsten verminkt maar
wie schilderde een schaduw in
je ogen van veronese dag
wilde magnolia dag
heerlijke rode verhaaltje mag
ook ik zingen van
de duizend persische paardjes die
rennen over je huid daar
ligt het noorden en
ginds wijst het zuiden kom laat ik je
vertellen hoe
de vlinders zingen
en dansen van liefde ik
noem je orihuela còrdoba mojacar en vloeiend
water ik
toon je waar miguel stierf
aan een oneindige honger naar
vrijheid waar
federico viel
zo rood
als de aarde mijn
mooie meisje van vreugde kom
ik je tegen zo vereenzaamd en
beiden op zoek naar een ongelooflijk
geluk ach wat zeg
ik kijk
: onze hemel
besneeuwt ja onze hemel
besneeuwt en
wordt donker dag mijn
mooie mijn
mooie meisje mijn
meisje van vreugde ach |
Mille petites montures
persiques jolie
fille source de
ma joie qui
donc t’a mutilé les seins qui
donc une ombre a peint dans
tes yeux de véronèse bonjour
sauvage magnolia bonjour savoureux conte
rouge puis-je
moi aussi chanter les
mille petites montures persiques qui
te courent sur la peau là
se trouve le nord là-bas
indique le sud viens
que je te raconte comment
les papillons chantent
et dansent par amour je
t’appelle orihuela còrdoba mojacar
et eau fluide je
te montre où miguel mourut
d’une infinie faim de
liberté où
federico tomba aussi
rouge que la terre jolie
fille source de ma joie je
te rencontre si esseulée nous
deux à la recherche d’un
bonheur incroyable mais que dis-je regarde: notre ciel
enneigé oui
notre ciel s’enneige et
s’assombrit bonjour ma
jolie jolie
fille source
de ma joie ah |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Een
mazoerka afdraaien herinner
de kleine nachtmuziek van
mijn lippen o herinner
me waar
komt de liefde vandaan uit
wolken van room
of alleen maar
uit een boek dat men las toch
zullen er altijd mensen zijn zoals
ik die nadenken over
morgen en
over de wereld en over
wat het
mooiste is en wat men
moet haten die
zeggen : waar ben ik nu
gebleven na
mijn terugkeer uit athene
waar maar
natuurlijk bestaat er veel meer dan
enkel een polka mazoerka als
ik straks dood ben
herinner je
nog wat ik je vertelde
jij waart
toch de mooiste |
Passer une
mazurka remémore
la petite musique de nuit de
mes lèvres
rappelle-toi de moi d’où
naît l’amour est-ce
de nuages de crème
ou seulement d’un
livre qu’on a lu il
existera toujours des gens comme
moi qui pensent à
demain au
monde à ce qu’il
y a de
plus beau et ce
qu’il faut haïr qui
disent : où en suis-je
resté après
mon retour d’athène
où donc naturellement il existe beaucoup
plus qu’uniquement
une polka mazurka quand
tout à l’heure je serai mort rappelle-toi
ce que je te disais c’était
toi la plus
belle |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
De
zachte narkose vandaag
ben ik reeds weer
veel verder dan gisteren maar
het verdriet bestaat nog en
de schaduw van verkeerde woorden luister
wat ik je zeggen moet er
leeft iets in mij dat
ik niet ken en waardoor ik pijn heb en waardoor
ik schreien moet
en waardoor
ik lach en zing en dans en
waardoor ik alleen ben soms
komt de zachte narkose van
woorden op mij af
en ik
bedwelm en kan nooit
meer slapen en
zo is er elke avond iemand
die lacht en iemand die schreit en iemand
die sterft zachtjes zonder geluid in de donkere
stilte |
La
narcose douce aujourd’hui
je suis beaucoup
plus loin que hier mais
subsistent le chagrin et
l’ombrage de paroles fautives écoute
ce que j’ai à te dire quelque
chose vit en moi que je ne connais
pas me fait
mal
et par
quoi je dois pleurer
et par
quoi je ris
chante et
danse et par quoi je suis
seul parfois
la narcose douce de
paroles me subjugue me
grise et je n’arrive plus à
dormir ainsi chaque soir il y a quelqu’un
qui rit et quelqu’un qui
pleure et quelqu’un qui doucement
meurt sans
bruit dans le sombre silence |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Lichamelijk toch
ben ik nog niet heengegaan maar
in alle huizen daalden de sterren neer zo langzaam en zonder
geluid als
ik nog deze nacht vertrek je
achterlaat in de hoorbare stilte zeker
zal het beginnen sneeuwen je
zult mijn voetstappen herkennen en
de wind zal een verhaaltje vertellen juist deze
nacht maar
in je huid van blauwe zijde heb
ik mijn brandwonden achtergelaten lig
ik nog in de zachte muziek van
je armen dat weet je
wel zo
zou ik willen een bloem van vreugde
in je planten een
tastbaar geluk duizendmaal
weerkaatst in
jou spiegels van kroom nog
mijn stem in je stem
mijn stilte
die groter werd sedert gisteren maar ik ben
altijd bij
je dat weet je toch
wel als
ik juist nu vertrek met
mijn liedjes en dromen
juist deze
nacht die zwijgend haar
donkere handen
op mij legt en mij
toedekt :/…… hoelang
zijn we dan wel samen geweest te
lang wellicht want onze
bruiloft moest
ik wegens gebrek aan wettige getuigen
laten afzeggen hoe
ver ben
je nu zonder mijn woorden toch
ben ik nog niet heengegaan de
auto zal ik morgen achterlaten de
kamers van mijn hart moeten herschilderd ook in mijn ander
huis dient
dringend de vloerbekleding vernieuwd zo
ben ik nog niet weggegaan lichamelijk maar dat komt
nog |
Physiquement non
je ne suis pas encore parti mais
dans toutes les demeures les étoiles sont
tombées lentement et sans
bruit si
je pars cette nuit te
livre au silence audible il
neigera assurément tu
reconnaîtras mes pas et
le vent son anecdote contera cette
nuit précisément mais
à ta chair de soie bleue j’ai
confié mes brûlures je
gîs couché dans la musique douce de
tes bras tu le
sais j’aimerais
planter une fleur de
joie en toi un bonheur
palpable mille
fois reflété dans
tes miroirs de chrome ma
voix dans ta
voix ma
sérénité depuis hier plus profonde toujours
je reste près de toi tu
le sais si
je pars justement maintenant emportant
chansons et rêves cette
nuit qui en
silence pose sur moi ses
mains sombres et me
borde :/…… combien
de temps aurons-nous vécu ensemble trop
longtemps peut-être car faute de témoins
légaux notre
mariage dut être dissout que
tu es loin maintenant sans mes
promesses non
je ne suis pas encore parti demain
je laisserai l’auto les
chambres de mon cœur doivent être
repeintes et dans mon
autre maison d’urgence
il me faut revêtir les sols ainsi
je ne suis pas encore
parti physiquement mais d’ici peu cela
viendra |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Nooit
meer binnen mag in
de draden gevangen van angst
en verdriet ach hoe ik geschreid heb ‘s
nachts toen
de laatste treinen vertrokken en
de hennep van haar ogen me
dooddronken gemaakt en
haar donker saharahaar me
onverbrekelijk omwonden en
haar karmozijnen mond me
dodelijk bebloemd herinner
ik me mijn kapotte schoenen en
toen ik niets te eten had en
de stille regen over mijn gelaat en
mijn blauwe auto zo nachtelijk o hoe ik me blij
maakte me
met liedjes en dromen omhing een
vloeren broek aantrok een
rode shetland pull speciaal voor
mij uit london meegebracht hoe
het sneeuwde in mijn haar hoe
zij verschrikkelijk mooi werd hoe
zij verschrikkelijk mooi werd en
ik dreef in golven van pîjn ik
heb op mijn warme woning adieu
geschreven adios
vaarwel en
in alle talen geschreid in
alle talen kijk toch
hoe ik
val en zink als lood en niet
meer in de hemel kan nooit
meer binnen mag |
Jamais plus autorisé à y
rentrer prisonnier
des filets de
peur et de chagrin combien
j’ai pleuré la nuit quand
filèrent les derniers trains rendu
ivre mort par
le houblon de ses yeux sa
chevelure-sahara m’avait
inextricablement entortillé sa
bouche carminée m’avait
fleuri mortellement je
me rappelle mes souliers esquintés quand
je n’avais rien à manger sur
mon visage la pluie calme et
mon auto bleu-nuit combien
je me rendais heureux en
me drapant de chansons et de rêves enfilant
pantalon de velours et
pull en shetland écarlate ramené
de londres pour moi spécialement combien
’il neigeait dans mes cheveux combien
’elle devint belle elle terriblement
belle et
moi je flottais dans des vagues de souffrances j’écrivis
sur ma chaude maison au
revoir
addios
adieu et
pleurai en toutes langues toutes
langues
vois donc comment je
tombe et tel du
plomb je
sombre et
ne pourrai plus entrer au ciel jamais
plus autorisé à y rentrer |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Het
is toch te vroeg ik
zal in mijn woorden op reis gaan als
in een witte boot zo
onsterfbaar wat
achter me ligt zal ik
vergeten je
mond en je huid en haar verdrietige
ogen het
is toch te vroeg om te sterven toch
wordt het te laat om zonder jou te
wonen ik had met mijn
woorden je
een nieuw huis gebouwd o luister toch ik heb haar
verlaten heb
ik werkelijk reeds verlaten het
lichaam van pijn en angst de
besneeuwde woorden van vroeger |
Il
est vraiment trop
tôt je
voyagerai dans mes mots comme
dans un impérissable blanc bateau ce
qui repose au passé j’oublierai ses
yeux tristes ta
bouche ta
peau pour
mourir il est vraiment trop tôt quoique
trop tard pour vivre sans toi je
t’avais avec mes mots construit
un nouveau toit oh écoute donc je l’ai
quittée j’ai
réellement quitté le
corps de peine et de peur les
mots enneigés du passé |
|
Of
het wel mooi klonk toe
ik nog droomde
was er
geen regen gevallen ik
kon met mijn lichaam op reis gaan naar
de andere wereld de
mijne of
het mooi klonk een
muziekje en
het lichte wuiven met woorden en
de juist getelde honderd jaren van
lachten en schreien toen
de morgen besneeuwd lag ik
heb in mijn goeden spiegel gekeken omdat ik niet
meer spreken
kon omdat ik alleen
was de
slanke jongen die ik geweest ben toen
ik met niets dan dromen leefde in
de eenzaamheid van mijn taal of
het wel mooi klonk een muziekje |
Combien sonnait
magnifique tandis
que je rêvais encore nulle
pluie n’était tombée avec
mon corps je pouvais voyager vers
l’autre monde le
mien combien sonnait magnifique une petite
musique et
l’ondulation en mots et
cent années bien comptées de
rire et de larmes lorsque
le matin fut couvert de neige dans
mon miroir doré me suis regardé parce
que je ne pouvais plus parler parce
que j’étais seul le
jeune homme élancé que j’avais été lorsque
je ne vivais que de rêves solitaire
dans mon langage combien sonnait magnifique une petite
musique |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Voor
altijd wellicht
moet ik de trein nemen
naar zwitserland het
schijnt dat de lucht er
zo zuiver is en zo
goed om
te leven de
wind zal ik proeven als honing de
droevige gedachten van vroeger ach ik praat maar een
beetje ach de zon die mij moet
genezen ik
ben lang genoeg alleen geweest ik
ben zo arm geworden ik
zal de reisroute morgen bepalen ik
zal inslapen voor altijd maar
dat iedereen weet dat
ik niet dood ben |
Pour
toujours peut-être prendrai-je le
train pour
la suisse il
paraît que l’air très
pur y est si bon pour
vivre comme
miel je goûterai le vent les
pensées tristes du passé ah je ne fais qu’un peu
causer ah le soleil qui doit me
guérir longtemps
resté seul je
suis très appauvri demain
l’itinéraire tracerai pour
toujours je m’assoupirai mais
que chacun le sache je
ne suis pas mort |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Ik
zeg zo maar wat zij
kwam uit een andere wereld vandaan in
haar tas had ze gespreid de
bloemen van januari haar
ogen blonken nog geler dan
voordien en haar
woorden zo fragiel toen
ze tot mij sprak en ik
verdronk in
mijn donker verdriet we
hadden de
tram doen stilstaan we
waren samen
opgestapt en ik keek
naar de
achter mij liggende jaren weet
je wat ik zag : het
ruimen van puin en
de deftige mensen die
opnieuw vervielen
tot puin en deze
wereld die
sedert giordani nooit meer kon
stilstaan en hoe ik uit
een straat kwam in een andere straat waar alle
uurwerken gelijkmatig liepen en
een mus die uit de
dakgoot op
mijn hoofd viel en traag
bleef liggen en
de meisjes die voor immer
waren heengegaan en de vrienden voor
immer dood en alle woorden die
totaal onbruikbaar
geworden waren
en mijn
handen ook al definitief
vergeten mirte
en rozemarijn in je haar en
mijn lichaam op weg naar de
dood met
het brandmerk van haar zoenen aan
de hemelpoort van mijn zwijgende mond en
van alles zo wat
ik zeg zo maar wat :/…… ik
drijf zo maar wat op een lichtblauwe marine met mijn verzamelde
brieven ergens
naar de glanzende liefde ik
boor een tunnel door het zwart van de wanhoop ik
ben op weg naar haar sedert jaren bij
een hernieuwde stilstand van de tram zijn
we moeizaam afgestapt
en zij voerde me
een donker huis binnen |
Je
dis quelque chose elle
arriva d’un autre monde tenait
étalées dans son sac les
fleurs de janvier ses
yeux brillaient plus jaunes qu’auparavant fragiles étaient ses
paroles quand
elle me parla et je me
noyai dans
mon sombre chagrin nous
avions arrêté le tram
y étions montés ensemble je
regardai mes
années écoulées et
que vis- je : un
déblayage de ruines des
personnages distingués retombant
en ruine et ce
monde
qui depuis
giordano ne pouvait plus s’immobiliser et comment d’une
rue je
rentrai dans une autre
où toutes
les horloges allaient en mesure et
un moineau sorti de la
gouttière me
tomba sur la tête
et y resta mollement
couché les
jeunes filles parties pour
toujours les
amis morts à
jamais les
mots totalement inutiles et
mes mains également oubliées
définitivement dans
tes cheveux du myrthe et romarin vers
la mort mon corps en chemin
stigmatisé
par ses baisers à
la porte céleste de ma bouche muette à
propos de tout je
dis quelque chose :/…… sur
un vaisseau bleu clair je
dérive avec
mes épîtres rassemblés quelque
part vers l’amour rayonnant à
travers le noir du désespoir
je fore un tunnel depuis
des années je suis en chemin vers elle à
un nouvel arrêt du tram nous
sommes péniblement descendus
et elle
m’introduisit
dans une sombre maison |
|
Zonder
woorden liefste zijn we ooit wel
samen geweest
in de langzame dag
zonder tranen met de zachte muziek
en de
ogen vol vreugde was
het gisteren of
vandaag dat
je gelaat te drijven begon in
vijvers van stilte en angst dat
ik mijn handen te sterven legde op
je groene ogen van vroeger waar
ben je nu met mijn liefde ik
die te vroeg ben weggegaan
omdat het
zo laat werd omdat ik
ziek was en
op de travesti van deze wereld spuwen
moest met hardere woorden zo
moet ik wellicht weer leren spreken en
ademen de radio
aanzetten en
horen hoe
miles davis lacht en zingt en
sterft in
de langzame nacht zonder
woorden |
Sans
paroles chérie étions-nous
jamais ensemble par
une longue journée sans
larmes avec une musique
douce les
yeux remplis de joie était-ce
hier ou
aujourd’hui que
ton visage se mit à dériver dans
des lacs de silence et d’anxiété que
je posai mes mains pour décéder sur
tes yeux verts du passé avec
ma tendresse où es-tu désormais moi parti trop
tôt parce
qu’il se faisait tard
parce que j’étais malade et
que sur le travesti de ce monde je
devais cracher des mots durcis peut-être
dois-je réapprendre à parler respirer allumer la radio
entendre comment
miles davis rit chante et
meurt par
une lente nuit sans
paroles |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Lievelingen lievelingen kijkt eens
aan het
regent in de tijd de
dag heeft een hoedje opgezet de nacht
kleeft aan
mijn woorden horen
jullie ook het schreien van
de wolken en
het geluid
van brekend glas nog
trager dan mijn meisje die
zich klaarmaakt luister
toch eens naar me ik
heb gezegd : het
sneeuwt in
mijn haren en
iemand poogde
mijn stem te verdrinken en
iemand wilde me vermoorden lievelingen ach lievelingen weten
jullie ook van mijn woede die
hard in mijn keel opzwelt en
van mijn hand die voortaan alle
maskers afrukt horen
jullie hoe geluk in de aarde haar
huis heeft hoe we
allemaal samen zullen
gelukkig zijn |
Chéris regardez
mes chéris il
pleut dans le temps le
jour s’est coiffé d’un petit chapeau la
nuit colle à
mes paroles entendez-vous
les pleurs des
nuages le
bruit de verre qui se brise encore
plus lents que ma jeune fille qui
s’habille écoutez-moi j’ai
dit : dans mes
cheveux il
neige et
quelqu’un a
tenté de noyer ma voix quelqu’un
a voulu m’assassiner chéris oh mes
chéris êtes-vous
conscients de ma colère qui
s’éclate dans ma gorge de
ma main qui dès lors arrache
tous les masques entendez-vous
comment le bonheur habite
sous terre
comment nous tous ensemble serons
heureux |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Sulamith in
een groot boek moet nu haar naam vermeld
staan : een statistiek
van zoveel
doden en zoveel kubieke
meter gas en de onoverzienbare bergen
van schoenen
en engelenhaar ze
moet gegaan zijn tussen de barakken ze
moet een tijdje in de rei hebben gestaan mooi
en naakt gereed zich
door het
blanke water te laten omhelzen naast
haar voor haar achter
haar moeten
anderen gestaan hebben
ook kinderen een
stukje zeep strelend en
geduldig : gelieve
u vooral niet te haasten ze
zal de betonnen kamer betreden hebben even
verbaasd omdat plafond en
muren door
vingernagels zo zeer zijn gewond ` voordien
was ze uit brugge weggevoerd uit
amsterdam en warschau met het
lied van
de trein en de gewapende kreten van
soldaten zo
donker ze
moet de eerste geweest zijn die het
blauwe gas heeft geproefd even
verbaasd om het gehuil vooral
van de kinderen
vooral van
de kinderen heel
even zal ze aan mij hebben gedacht heel
even nog aan de andere vrienden en
zwakjes nog aan het verduisterde brugge :/…… in
het museum moet nu haar groene manteltje
liggen de zwarte
schoenen die
ze kocht in de steenstraat
haar haren
van as toen ze as
werd sulamith sulamith hoe kan
ik je
helpen hoe kan ik
vergeten dat de
dood een meester uit duitsland was dat
je nu leeft in de tederste wolken elke
dag legt men bloemen zo mooi en
welriekend in de donkere
holte van
de oven waarin je
verschroeide : vergeef me vergeef me dat ik niet in
jou plaats kon gaan |
Sulamith son
nom se trouvera dans
un livre colossal : la
statistique de
morts et mètres cubes de gaz et incalculables
montagnes de chevelures
d’anges et chaussures
elle
aura marché entre les baraques dans
le rang un bon moment belle
et nue pour se faire enlacer par
l’eau pure à
côté devant derrière
elle devaient
s’en trouver d’autres
enfants également caressant
un bout de savon
patients: veuillez
surtout ne pas vous presser elle
aura pénétré dans la chambre bétonnée sidérée
en apercevant plafond et murs par
ongles de doigts profondément blessés de
bruges elle fut déportée hors
d’amsterdam et varsovie avec
le chant du train et les cris de soldats armés tellement
lugubres la
première elle aura
goûté du
gaz bleu bouleversée
par les pleurs d’enfants
surtout des
enfants à
moi elle aura un petit peu songé aux
autres amis aussi faiblement
encore à bruges l’occultée :/…… au
musée reposent maintenant les
chaussures noires et son mantelet vert qu’elle
acheta rue des pierres sa
chevelure en cendres de quand elle devint cendre sulamith sulamith
comment t’aider comment oublier que la
mort était
en maître venue d’Allemagne qu’aujourd’hui
tu vis dans les nues les plus tendres des
fleurs journellement sont déposées si
belles et odorantes au trou noir du
four où tu fus calcinée : pardon pardonne-moi de
n’avoir pu
te remplacer |
“ONBEWOONBAAR VERKLAARD”
|
Er
is een andere pijn Laat
de woorden van marsepein zichzelf
vergeten er
kleeft bloed op de mirte elke
fontein roept een klaaglied wakker want
fonteinen slapen nooit noch
bewaren de bergen het mauve van
de morgen jong en gewillig het
lied van de heester de
lach van
de spotvogel hoog en zonder
grenzen er
kleeft bloed op de aarde elke
voetstap maakt de wanhoop los zwart als avondlijke
olijven nog
zijn de glanzende hanen van glas wakker en
houdt de stad haar adem in opdat
de angst niet zou losbreken er
kleeft bloed aan de handen de
zilveren adem van de quadalquivir de
zwijgvlucht van de nachtzwaluw het
teder bewegen van de primavera het
hondsgras met het lied van
de tedere dood en
ongenaakbaar :/…… wanneer
toont de hemel haar wraak donker
en geweldig als de hete bliksem wanneer
zwijgen de stemmen niet langer en
komen ze los als een orkaan van vuur want
er kleeft bloed op het hoofd van federico laat
de woorden van marsepein zoet
en eetbaar zijn er
is een andere pijn die gloeit met
blind gelaat en verminkte
vingers er
is een andere pijn van het vergoten bloed van
het vergeten bloed en
van het
eenzaam zijn |
Il
est une autre
souffrance laisse
les paroles de massepain s’oublier
elles-mêmes du
sang colle sur le myrte chaque
fontaine rappelle une cantilène car
jamais ne dorment les fontaines ni
les montagnes ne conservent le mauve de l’aube
jeune et docile le
chant de l’arbrisseau
le rire de
l’hypolaïs haut et hors
frontières du
sang colle à la terre chaque
pas libère le désespoir noir
comme les olives du soir les
coqs de verre scintillants sont encore éveillés et
la ville retient son souffle pour
que ne se déchaîne pas la terreur du
sang colle aux mains l’haleine
argentée du quadalquivir le
vol silencieux de l’engoulevent des
primevères le tendre mouvement la
langue-de-chien au
chant de
la mort inaccessible et tendre :/…… quand
le ciel marque sa vengeance sombre véhémente telle l’éclair
brûlant quand
les voix ne se taisent plus et
se déchaînent telles un ouragan de feu car
du sang colle à la tête de fédérico laisse
les paroles de massepain être
douces et comestibles il
est une autre souffrance qui brasille au
visage aveugle
aux doigts mutilés une
autre souffrance de sang versé de
sang oublié et
de solitude |
|
In
hun laarzen van honger is
het waar dat het kind ouder is
dan de druk doende mensen met
hun bedrijvige oorlogjes bezig lees
de drukproeven van de zondag een
proefstuk voor later een
niet te vergeten korrektie tussen
al het wit en zwart liggen
de sprekende woorden op wacht zo
vol als de bergen met onweer bijna
paars tegen het behang van de morgen is
het waar dat het kind verstandiger spreekt
dan de nooit meer slapende mensen groot
in hun laarzen van honger met
hun verloren oorlogjes bezig |
Dans
leurs bottes de faim est-il
vrai que l’enfant est plus adulte que
les gens affairés occupés
à guerroyer lisez
les épreuves du dimanche |