Marc Braet
“ALLES
1 WERELD”
1962
|
Met
de bergen die
niet op reis gaan met
de zee doelloos rustig
vertellend met
van de warme wind de
lispelende tongen gretig
in een hand gebroken
schelpen wij
hebben in
het bed van de nacht naar
een witte maan liggen kijken van
ons hart boordevol beethoven zo
slapeloos de linkervleugel de
nacht was blauwe druiven een
vrouw die zacht ademt roze
wolken als flamingo’s wandelden
op het water vuurvogels
op één poot kijk nu verschuiven
de sterren als
ze verbleken later
in de nieuwe morgen wij
zullen er nog zijn als
gele gordijnen boordevol
zomer |
Avec
les montagnes qui
ne voyagent point avec
la mer
débitant sans
dessein
paisiblement dans
la chaude brise aux
langues chuchotantes en
main des coquillages brisés
avec convoitise nous
avons au
sein de la nuit contemplé
la lune blanche le
coeur débordant de beethoven l’aile
gauche tout insomnieuse la
nuit était de raisins bleus une
femme qui respire doucement les
nuages comme les flamants
roses se
promenaient sur l’eau oiseaux
de feu perchés sur une patte vois les étoiles se mettent
à glisser quand
elles pâliront plus
tard à l’aube
nouvelle nous
y serons encore tout
comme les rideaux jaunes remplis
d’été |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Vogels als
van een uitroepteken de
kreet boven het hoogriet wegwaaiend blind en moe waar
de nacht (daar
ergens) verdrinkt en
onafwendbaar de dag zich
klaarmaakt op te staan zie
ons die
haastig opzwemmen door
het pruisisch blauw van
een glazen zee ergens
naartoe tussen
rots en wier en witte bomen wij
zullen traag ontwaken in
het oog de
as van verbrande dromen zonder
verbaasd te zijn dat
we nog adem halen hoort
de vliegmachine met
zijn rode reklamestaart hoort
in het maaigras de
verdorde kevers de
wandelende wind wuift
zacht bonjour aan
ons gelaat wij
vallen rugwaarts naar de dageraad |
D’oiseaux ainsi
que d’un point d’exclamation le
cri sortant des
joncs éventé aveugle et
las là où la nuit (quelque
part) se
noie et
le jour inéluctablement se
prépare à se lever regarde-nous nageurs
pressés qui remontons à
travers le bleu prussien d’une
mer vitrée vers
une destination inconnue entre
rochers algues et arbres
blancs nous
nous réveillerons lentement avec dans
l’oeil les
cendres de rêves calcinés sans
nous étonner d’encore
respirer écoutez
l’avion à
réclame rouge en queue écoutez dans l’herbe à
faucher les
scarabées desséchés le
vent ambulant nous
agite un bonjour gentiment au
visage nous
tombons sur le dos
tournés vers l’aube |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Zo
kort lopen de wegen men
komt er vlug tot
de gekleurde stenen dan tot
steen hol van de regen men
komt als rappe mieren tot
woorden gelijk tot
zinnen zonder gewicht stil tot
alfabet der dieren spreken
zonder te mogen spreken men
gaat de vesting voorbij van
de woorden de zwaarte sluit de
deur niet te doorbreken |
Si
courts sont les chemins qu’on
touche vite les
pierres colorées puis la
pierre creusée par la pluie comme
de rapides fourmis l’on
en arrive aux mêmes mots aux
phrases sans poids au
muet alphabet
des animaux à
parler sans pouvoir
parler l’on
en oublie la forteresse la
lourdeur des mots verrouille la
porte impossible
à enfoncer |
Para
guitarra sóla
Para
guitarra sóla
|
Maar
het dreef reeds over we
leefden weer binnen de zachte schaduw van onbelangrijke woorden en de zee
was weer zee en de bergen weer bergen en het schroeivuur dat
daarjuist over ons allen werd uitgestort was weer gewoon
zon het
leek nochtans even dat de stenen zouden opstaan en met hun magere
granieten vuisten de schande die over dit land gestrekt bleef als een
doodskleed, zouden wegrukken het
leek nochtans even dat een kokende zee vol vergiftigd blauw buiten haar
oevers zou treden. :/…… WANT
ER MOEST IETS GEBEUREN ! de
guardia civil die we in Barcelona mensen zagen opleiden die even vóór Rosas een
arbeider tussen haar automatische wapens meevoerde troonde ook hier in dit
heerlijke landschap
waar slechts plaats scheen voor liederen en liefde voor liefde en liederen huisde ook hier in de schaduwen
van de verdrukking en
kwam voorbij het luchtige terras waar we juist de koele glazen aan onze
dorstige mond hieven
het was een nog jonge man die ze meevoerden hij droeg een valiesje
aan de linkerhand EN
NU MOEST PLOTS ALLE MUZIEK VERSTOMMEN EN ALLES KOKENDE LAVA WORDEN EN
OPROER EN
DE WITTE VERZENGENDE VLAMMEN VAN DE HAAT ZOUDEN NIET
OPHOUDEN EN
IEDEREEN ZOU MEDE OPSTAPPEN IN DIT GROTE ONOVERWINNELIJKE LEGER VAN
RECHTVAARDIGHEID maar
de kinderen dansten met gemaakte ernst de sardane en de muziek klonk zo
schel als voorheen en alles EN ALLES zo
leefden we opnieuw binnen de zachte schemer van onbelangrijke woorden die
vielen als as het
dreef allemaal reeds over Puerto
de la Selva midden
augustus 1960 |
Mais
tout déjà débordait nous
vivions de nouveau dans l’ombre douce de mots dénués d’intérêt la mer était redevenue
mer les montagnes
redevenues montagnes et
le feu incandescent à peine coulé sur nous était redevenu simple
soleil. il
semblait pourtant que les pierres se lèveraient et arracheraient de leurs poings
maigres de granite la
honte qui restait tout
étendue sur ce pays tel
un suaire il
semblait un moment cependant
qu’une mer bouillante pleine de bleu empoisonné déborderait de ses
rives :/…… CAR
QUELQUE CHOSE DEVAIT ARRIVER ! la
garde civile que nous vîmes
arrêter des personnes à Barcelone
et qui juste avant
Rosas emmenait un ouvrier
entre ses armes automatiques
trônait également ici dans ce merveilleux paysage où il semblait n’y avoir de place
que pour chansons et adoration
pour amour et chants ici aussi elle
logeait dans les ombres de l’oppression et passa devant la terrasse
fraîche où justement nous élevions nos verres glacés vers nos bouches
assoiffées ce fut
un homme encore jeune qu’ils emmenèrent il portait une mallette à la main gauche ET TOUT à COUP TOUTE LA MUSIQUE DEVAIT SE
TAIRE ET TOUT DEVENIR LAVE JAÏLLISSANTE ET éMEUTE ET
LES FLAMMES BLANCHES CONSUMANTES DE LA HAINE NE S’ARRÊTERAIENT
PLUS ET
TOUS MARCHERAIENT ENSEMBLE
DANS CETTE GRANDE ARMEE INVINCIBLE POUR LA
JUSTICE mais
les enfants dansaient la sardane avec un sérieux fait et la musique résonnait
aussi stridente qu’auparavant
et tout ET
TOUT ainsi nous vivions de nouveau dans
l’ombre douce de mots dénués d’intérêt qui tombaient comme de la
cendre tout
déjà débordait Puerto
de la Selva mi-août
1960 |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Vóór
de woordlijn staan als
voor een frontgebied en
weten : daar
het spervuur van verdriet dodelijke
wonden slaat —
dekking zoeken of
vergaan |
Se
tenir devant la ligne de mots comme
devant une zone frontale et
savoir : qu’étant
donné que la mitraille du chagrin frappe
des plaies mortelles —il
faut chercher protection
ou bien périr |
|
Droeviger
dan het alfabet in
mij bewegend gespleten
en verminkt en
zo hulpeloos angstiger
nog dan de geheime reizen van
ogen en handen sluipend
over de daken der
wereld vreemder
ook dan drijvende straten dwars
doorheen mij vertrekkend met
de zachte genezende huizen van
hoop en van nogmaals hoop |
Plus
triste que l’alphabet remuant
en moi fissuré
mutilé et
si désemparé plus
angoissé encore que les voyages secrets des
yeux et des mains rampant
au-dessus des toits de
l’univers plus
étranges aussi que les rues glissant droit
à travers moi
emportant les
demeures douces
guérisseuses de
l’espoir et de l’espoir
encore |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Ik
kan mezelf zien leven aan
de grenzen van je blik behoedzaam
bewegend zo
zijn wij in
eenzame spiegels binnen
de schijn van onwezenlijke dingen altijd
ons zelf gelijk of
we schreien of zingen ik
kan mezelf horen met
de stem van een vreemde tegen
een horizon van muziek en
begerig ontwaken met
de ontbinding van elke vraag ik
kan de zon wal raken zo
dicht is zij vandaag |
Je
peux me voir vivre à
la frontière de ton regard me
remuant prudemment nous
nous trouvons
ainsi miroirs
solitaires à
l’intérieur de réalités immatérielles toujours
semblables à nous-mêmes que
nous pleurions ou chantions je
puis m’entendre moi-même avec
la voix d’un étranger contre
un horizon de musique et
me réveiller affamé toute
question dissoute je
puis même toucher le soleil tellement
proche
aujourd’hui |
|
Zo
stil groeien de bomen vol
diagonalen in
de scherpe zomerzon van
vandaag zo
is genezing langzaam langzamer
inderdaad dan
een 33-toerenplaat waar
onwezenlijk een
naald over gaat zo
stil groeien de bomen wonderbaarlijke
vogels in
de kooi van mijn gelaat heb
maar geen angst zeg ik geen
verdriet als molenstenen rond
de hals van uw pijn alles alles is goed met
de nacht in mijn mond als
de smaak van flets bloed |
Si
lente la pousse des arbres remplis
de diagonales dans
le soleil d’été brûlant de
ce jour la
guérison aussi est lente en
effet plus
lente qu’un
disque 33 tours où
passe une aiguille tout
irréelle si
lente est la pousse des arbres admirables
oiseaux dans
la cage de mon visage ne
crains rien
dis-je point
de chagrin comme
meules autour
du cou de ta peine tout vraiment
tout est
bien avec
la nuit dans ma bouche au
goût de sang blême |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Maar
de vogels mijn
woorden zij
ontvliegen me zij
hebben hun eigen nest maar
het donker verhaal in
mijn eigene kamers mijn
handen bewegen erover als
een vertelling ontvalt aan
mijn mond en
alles wordt zwijgen en
alles lijkt zwart als
een klaproos bij
avond dus
schijnbaar van kleur en
van teder bewegen in
genezende wind tot
ik terugkeer langs
mijn eigene wegen en
me wedervind met
de vermoeide vleugels van
mijn stem |
Mais
les oiseaux mes
vocables ils
m’échappent ils
ont leur propre nid mais
l’histoire sinistre dans
mes propres pièces mes
mains passent dessus quand
un récit tombe de
ma bouche et
tout devient silence et
tout paraît noir comme
un coquelicot le
soir donc
apparemment de par la couleur et
le tendre mouvement dans
un vent guérissant jusqu’à
ce que je rentre par
mes propres chemins et
me retrouve avec
les ailes lasses de
ma voix |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Gij
weet dat
er dromen bestaan (van
een vreemd huis het
blinde gelaat) waar
men niet binnen gaat het
wordt dus altijd stiller binnen
de puinen van angst en pijn altijd
stiller steeds ondanks
het grote feest van verwachten en
de kleuren van het verhaal (van
de tekening ging
het innerlijk behang verloren) ik
weet gij
weet wij
weten: niemand
leeft uitverkoren |
Tu
sais qu’il
existe des rêves (d’une
étrange maison au
visage aveugle) où
l’on ne met pas les pieds tout
devient donc de plus en plus silencieux à
l’intérieur des débris de la peur de la
douleur toujours
plus silencieux malgré
la grande fête attendue et
du récit les couleurs (du
dessin la
tenture intérieure s’est perdue) je
sais tu
le sais nous
savons personne
ne vit en élu |
|
Met
speelgeluiden van eender waar verzameld
uit de bergen of
de golven van
deze katalaanse zomer vol dissonanten binnen
het eenvoudig enkelvoud van
mijzelf spreek
ik mij toe (aldus
mij troostend) met
rode woorden van liefde met
woorden dusdanig als
hoop-groen en geluks-blauw maar
wat belang heeft een mime een
gebarenspel tussen
de trage woorden van
vaarwel |
Avec
des bruits de jeux de n’importe où rassemblés
des montagnes ou
des vagues remplis
des dissonances de cet été catalan à
l’intérieur du singulier
simple de
moi-même je
me parle à moi (me
consolant ainsi) avec
des paroles d’amour des
mots du genre vert-espoir et
bleu-heureux mais
quel sens a une mime un
jeu de gestes au
milieu des mots lents adieu |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Naar
de vier windstreken joeg
ik mijn noodsein vallend over
het ik-woord van
mijn lied moest
ik toen zwijgend zijn onder
een hemel die elkeen behoort vol
diepe hunkering en
smeltend van pijn smeltend
van pijn binnen
de kleuren van
mijn herfstgebied |
A
tous les vents je
lançai le signal de mon désarroi tombant sur
le mot moi de
mon chant il
fallut alors me taire sous
un ciel qui est universel rempli
de profond désir et
fondant de mal fondant
de mal à
l’intérieur des couleurs de
ma terre automnale |
|
Aldus wij dachten alles is
goed en
wij dromen knipten als
papieren vlinders en
ze kleurden met wat hoop
wat liefde en
een beetje blauw en
wij vleugels gaven aan woorden en
een glimlach aan
de blinde muren van wanhoop maar
aan de najaarsruiten kleefden
mistige tranen maar
buiten waren vallende blaren als
roestende letters van ons alfabet wij
moesten steeds weer een
nieuw prentenboek beginnen wisten
we en
we knipten een zoekplaat als Hirosjima met
wat puin en met het zwart van
moord en dood en
wij kleurden ze met wat groen en
met van de liefde het
felste rood |
Ainsi nous pensions tout est
bien et
découpions des rêves en
papillons de papier et
les colorions avec un peu d’espoir un peu
d’amour et
un peu de bleu et
donnions des ailes aux mots et
un sourire aux
murs aveugles du désespoir mais
aux fenêtres automnales collaient
des larmes brumeuses mais
dehors il y avait des feuilles tombantes telles
que les lettres rouillées de notre alphabet nous
devions chaque
fois entamer
un nouvel album nous
le savions et
coupions une image telle qu’Hirosjima avec
un peu de ruine et le noir de
meurtre et de mort et
nous les colorions avec un peu de vert et de
l’amour le
rouge le plus vif |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Er
komen nog mensen in de straat mensen
vol schaduw en schijnbaar beraad zoals
je weet lachen en vloeken ze niet en
nooit in hun ogen speurt men verdriet ze
gaan peinzend verder in stilte en rust en
nooit wordt hun voorhoofd door hoop gekust aan
’t eind van hun weg tussen leven en dood zijn
ze bedachtzaam en nimmer in nood ze
denken dat morgen de deur opengaat van
hun hemel die toch niet bestaat |
Il
passe encore des gens dans la rue des
gens pleins d’ombrage et d’apparente réflexion comme
tu le sais ils ne rient
pas ne jurent
pas jamais
l’on n’aperçoit de chagrin dans leurs yeux ils
avancent en silence et en paix tout en
pensées et
ne sont jamais baisés au front par de l’espoir au
bout de leur chemin entre la vie et la mort ils
restent pensifs
jamais en détresse ils
croient que demain s’ouvrira la porte de
leur ciel qui
n’est pas du tout
réel |
|
De
derde weg het
zand dat zij vergaarden 2
handen vol hoe
schoon zouden zij het uitstrooien als
zout over de velden het
ophopen tot versterkte wallen tot
logge kastelen en slanke minaretten (maar
de wereld draaide wetmatig botsend
tegen het zwarte wrakhout van
vooroordelen en gedachten als
diezelfde wereld zo oud) zie de wolken
zouden het hun vertellen de
vreemdsoortige wieren de
gebluste schelpen aan
hun eigen dromen gelijk in
het duinlandschap van verlangens zou
wellicht een woord vrije vaart nemen zou
er niets kapot gaan of stranden en
zij gingen verder met
hun gelaat vol regen en roest en
traliewerk er doorheen met
ogen vol woorden onhoorbaar
als drijfzand proevend
het einde van hun verhaal zwijgend
binnen het geluid van de taal |
La
troisième voie Le
sable qu’ils rassemblèrent 2
poignées pleines que
bien ils pourraient l’éparpiller tel
le sel sur les champs l’entasser
en murailles fortifiées en
châteaux pesants et minarets élancés (mais
le monde tourna conformément aux lois en
se heurtant à l’épave de bois décomposé des
idées préconçues et des pensées aussi
vieilles que ce même monde) vois les nuages le leur
diraient les
algues d’étranges sortes les
coquillages éteints semblables
à leurs propres rêves dans
le paysage ensablé des désirs où
probablement un mot pourrait
prendre son libre essor où
rien ne pourrait se briser ni
s’échouer eux continuaient leur
chemin le
visage empli de pluie et de rouille au
travers du grillage avec
des yeux emplis de paroles
inaudibles comme le sable mouvant appréciant
le terme de leur histoire silencieux
au milieu du timbre du
langage |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Lig
aan de mond van alle geluiden scheur
u niet los met bloedende lippen het
is zo pijnlijk zo pijnlijk wat
aan wanhoop groeide op
de mesthoop van verhakkelde huizen wat
wij ook voelden wat wij gaven als namen aan
dwaze dagen vol oorlog aan
verduisterde blinde ramen er
is altijd een kind dat
scherven als schelpen verzamelt er
is altijd een kind dat reeds dood is lig
aan de mond van alle geluiden het
is zo begeerlijk begeerlijk in
de hete golfstroom van
verlangen te drijven maar
wij hadden woorden als glazen messen maar
wij hadden vlaggen om koelte te waaien om
te genezen wat
wij ook voelden wat wij gaven als namen aan
het bittere onkruid aan
besmette wolken en vissen en
doodnuchter regenwater er
is altijd een kind dat
herinnering draagt aan zijn verschroeide moeder er
is altijd een kind dat reeds dood is lig
aan de mond van alle geluiden sluit
niet de stroom af die
u het nieuws van morgen moet brengen wat
wij ook voelden wat wij gaven
als namen aan
geluk aan hoop als
zachte wind uit het oosten sluit
niet de stroom af naar
de volle heerlijke dagen wat
wij ook voelen wat wij als namen geven er
is altijd een kind dat
de wereld van morgen zal zien er
is altijd een kind dat blijft leven |
Gis
à l’embouchure de tous les sons ne
t’en arrache pas avec les lèvres en sang c’est
douloureux si
douloureux ce
qu’il a poussé de désespoir sur
le fumier de maisons morcelées ce
que nous avons ressenti
et donné comme noms aux
bêtes jours remplis de guerre aux
fenêtres aveugles occultées il
existe toujours quelque enfant qui
rassemble des débris comme les coquillages il
existe toujours un enfant déjà mort couche-toi
à l’embouchure de tous les sons c’est
enviable si
enviable de
flotter dans la houle chaude du
désir mais
nous avions des paroles comme des couteaux de verre nous
avions des drapeaux pour éventer de la fraîcheur pour
guérir ce
que nous avons ressenti
et donné comme noms aux
mauvaises herbes amères aux
nuages infectés aux
poissons et
à l’eau de pluie
imperturbablement il
existe toujours quelque enfant qui
porte en lui le souvenir de sa mère calcinée il
existe toujours un enfant déjà mort couche-toi
à l’embouchure de tous les sons ne
coupe pas le courant qui
doit t’apporter les nouvelles de demain ce
que nous avons ressenti
et donné comme noms au
bonheur à
l’espoir comme
vent doux venu de l’orient ne
coupe pas le courant menant
aux jours pleinement merveilleux que
nous ressentons et à quoi
nous donnons des noms il
existe toujours quelque enfant qui
verra le monde de demain il
existe toujours un enfant qui reste vivant |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
En
zo alleen en
met allen tesamen was
ik een open stad vol
verlichte ramen zon
en sterren bijwijlen bracht
ik liederen mee vol
opstandigheid gestrekt
tot miljoenen harde vuisten brak
later wat later verdriet als
dood hout van binnen schreef
aan mijn ruit het
verhaal van morgen ga
ik voorbij dag
heren dag hoge heren hoe
meer ik u stoor des te beter ga
ik voorbij met
het zachte wuiven van adieu recht
voorbij in
het spoor van mijn woorden |
Si
seul et
tous ensemble j’étais
une ville ouverte remplie
de vitres éclairées parfois
de soleil et d’étoiles j’apportais
des chansons remplies
de révolte étendues
vers des millions de poings durs un
peu plus tard se déclencha le chagrin comme
du bois mort à l’intérieur j’écrivis
sur ma vitre l’histoire
de demain je
passe
j’apostrophe bonjour
messieurs b’jour
messires au
plus je vous dérange
tant mieux je
passe avec
le signe doux de l’adieu tout
droit devant
moi sur
la trace de mes mots |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Maar
er lag altijd ergens nog een
achtergebleven foto in
de donkere kamer van
mijn herinnering een
stervend paard in
een landschap van spanje of
een glazen kind in
het slijk van de oorlog of
een vriendin in
de blauwe vlammen van auschwitz er
bleef altijd ergens nog een negatief een
zwart-wit patroon in
de angstdroom in
het kruis van geliefde armen altijd
in de schemer van gedoofde woorden en
bijwijlen was het zo dat
de wind in me greep als
in een dorre distel maar
er bewegen altijd nog ergens mensen in
het schilderij van mijn vertrouwen en
als ik zeg hoe ik hen liefheb dan
is dat geen pose en
als ik zeg er leven altijd mensen er
is dus altijd hoop en liefde het
is zo eenvoudig en
het is alles en
als ik zeg gij
die me haat : ik
ben niet een der uwen gij
zijt niet eens een verbleekt negatief in
mijn herinnering waar
gij nooit hebt bestaan |
Mais
quelque part il restait
toujours une
photo oubliée dans
la chambre noire de
mon souvenir un
cheval agonisant dans
un paysage d’espagne un
enfant de verre dans
la boue de la guerre une
amie dans
les flammes bleues d’auschwitz toujours
il restait un négatif motif noir
blanc dans
le rêve angoissé dans
la croix des bras bien-aimés toujours
dans la pénombre de paroles étouffées et
parfois il arrivait que
le vent m’agrippa tel
un chardon séché mais
quelque part bougent des âmes dans
le tableau de ma confiance et
quand je dis combien je les aime ce
n’est pas une pose et
quand je dis que des âmes vivent toujours il
reste donc encore toujours espoir et amour c’est
aussi simple et
c’est
tout et
quand je dis à
toi qui me hais : je
ne suis pas un des tiens tu
n’es même pas un négatif pâli dans
mon souvenir tu
n’y as jamais existé |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Zo
bleef regen niets
anders dan tijdelijkheid waardoor
wij hand in hand liepen naar
grenzen zonder land riepen
zwarte wolken ons toe halt
te maken maar
schroeiend dreven wij in
ons brandpunt mee ondeelbaar als
een schilderij van Klee zo
bleef regen een
tussentijdig lied terwijl
we lachend liepen doorheen
hernieuwd gebied naar
grenzen van het woord dat
jou en mij behoort |
La
pluie restait
temporalité à
travers laquelle nous marchions la
main dans la main vers
les frontières sans pays des
nuages sombres nous criaient de
nous arrêter mais
tout brûlants nous
étions entraînés
vers notre source ardente indivisibles comme
une peinture de Klee la
pluie resta
un chant temporaire tandis
que nous marchions en riant à
travers une zone rénovée vers
les frontières du mot qui
nous appartient à toi et à
moi |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
De
algerijnse jongen er
ligt een dode jongen op het plein wie
mag toch wel die dode jongen zijn ? zijn
moeder had hem ’s morgens weten gaan hij
wou, op ’t plein, tussen de andren staan zijn
vader was lang dood, op ’t zelfde plein hij
wilde dat zijn jongen vrij zou zijn nu
stond de jongen met groen-witte vaan tussen
de velen, stil en aangedaan soldaten
dromden dreigend op het plein ’t
doelpunt van hun wapens vormde één lijn het
eerste saldo trof de trotse vaan en
ook de jongen die was blijven staan er
ligt een dode jongen op het plein het
had uw eigen jongen kunnen zijn |
Le
jeune algérien un
gamin gît sur la place qui
peut-il être cet enfant mort ? le
matin sa mère l’avait vu s’en
aller voulant
être avec les autres sur la place jadis son père mourut sur cette même
place voulant
que son fils soit libre serrant
un étendard vert blanc l’enfant était
debout dans le tas
muet
ému des
soldats envahirent la place menaçants le
point de mire de leurs armes sur une seule ligne la
première salve toucha le fier étendard et
le gamin aussi qui
était resté sur pied un
gamin gît sur la place ç’aurait
pu être votre propre enfant
|
|
Er
staat een zwarte bom op
de aarde er
dreigt een witte wolk boven
de bom hoop
in enkelvoud wentelt
om en om er
barst een zwarte vloek over
de aarde er
valt een witte waanzin door
ieders ruit angst
in meervoud splitst
elk zonder geluid |
Une
bombe noire repose
sur la terre un
nuage blanc menace au-dessus
de la bombe l’espoir
au singulier gravite tourne tout en rond une
malédiction noire éclate
sur la terre une
folie blanche tombe au
travers de chaque vitre l’angoisse
au pluriel fractionne
tout un sans
bruit |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Het
kleine meisje ik
ben het kleine meisje uit
hirosjima de
bloemen waren mijn vrienden de
vogels mijn reizende dromen en
de wereld mijn speeltuin nu
heb ik geen poppen meer nodig en
roerloos ligt mijn blokdoos aan
de kant ik
werd immers als een oude vod verbrand ik
ben het kleine meisje uit
hirosjima eerst
greep het vuur mijn
haren en handen toen
verzengde het mijn zij moedertje,
vadertje je
moet niet schreien om mij ik
ben een grote reis begonnen ik
klop aan de deuren der wereld en
vraag om een handtekening tegen
de atoombom ik
ben het kleine meisje uit
hirosjima neen,
ik kom niet om bloemen geen
boterham vraag ik geen
fijne snoep kan
me bekoren maar
ik sta op je stoep en
je moet mij aanhoren ! |
La
petite fille je
suis la fillette de
hirosjima mes
amies étaient les fleurs les
oiseaux mes rêves voyageurs le
monde mon terrain de jeux plus
besoin de poupées ma
boîte de construction gît
inerte de côté je
fus brûlée comme un vieux chiffon je
suis la fillette de
hirosjima le
feu m’agrippa les
cheveux les
mains puis
roussit mon côté petite
mère petit
père ne
pleurez pas sur moi j’ai
entamé un grand voyage je
frappe aux portes du monde demande
une signature contre
la bombe atomique je
suis la fillette de
hirosjima je
ne viens pas pour des fleurs non
pour une tartine une
gourmandise fine ne
peut me séduire je
suis debout sur ton seuil et il te faut m’écouter
! |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Aan
mijn kongolese vrienden mij
is vandaag de tijd geen
huis dat ik bewoon geen
sprankel eeuwigheid mij
heeft er meer belang rechtop
te blijven staan geen
schaamrood op mijn wang en
dus nooit mee te doen aan
dreiging, hoon en haat neen nimmer mee te
doen zodat
gij morgen weet dat
ik uw broeder ben in
liefde en in leed |
à
mes amis congolais à
ce jour d’aujourd’hui je
ne possède pas de maison où je vis pas
de lueur de l’éternel il
est pour moi plus essentiel de
me tenir debout sans
rouge de honte aux joues donc ne jamais
participer ni
à menace
moquerie
ou haine non ne jamais y
tremper afin
que tu saches demain que
je suis ton frère dans
la tendresse et le chagrin |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Zo
gij het weet er
rijdt een trein met joden door uw droom kijkt
gij hen aan maar ze zijn reeds verder u
verder voorbij tussen
de donkere draden van angst er
rijdt een trein met Joden door uw hart en
uit de witte wielen stijgt
een droevig lied een
bittere alleenspraak met hun ogen er
rijdt een trein met joden door u heen stervende
vogels aan ieder van ons ander ik gelijk maar
ze zijn reeds verder, u verder voorbij in
deze haastige doorvaart met
de lijnen van gedoofd verdriet geschreven en
die het weet leeft in een glazen huis binnen
de sneeuwboom van elektrisch licht met
praatvingers en gesloten gelaat voor
deze wereld open als een nieuw gedicht er
rijdt een trein met joden door uw huis maar
u bent reeds verder en
ze roepen u aan, u bent reeds veel verder maar
ze roepen u aan met hun schrale geluid van
hoop bewegend in hun trein dit
kon hun laatste lied wel zijn |
Afin
que tu le saches un
train avec des juifs traverse ton rêve regarde-les ils se sont
éloignés t’ont
dépassé entre
les fils sombres de l’angoisse un
train avec des juifs te traverse le cœur des
roues blanches
monte une
chanson triste monologue
amer avec les yeux un
train avec des juifs te traverse oiseaux
moribonds pareils à
chacun de notre autre moi déjà
ils sont plus loin
t’ont dépassé dans
ce passage précipité écrit
en lignes de chagrin étouffé qui
le sait habite une maison de verre arbre
enneigé à lumière électrique aux
doigts parlants et visage hermétique eu
égard à ce monde parlant tel un
poème inédit un
train avec des juifs traverse ta maison mais
tu es loin ils
t’implorent
tu es déjà beaucoup plus loin ils
te hèlent de
l’âpre son d’espoir
agité dans leur train Ce
pourrait être leur ultime
chanson |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
Ik
heb geen paradijzen van
woorden nodig zo
met mijn plannen van beton en staal spreek
ik hen aan gij,
zeg ik, verloren en reeds bijna dood gij,
mijn bekenden en mijn onbekenden (terwijl
hun telefoon als een zwart monster gilt en
kreten slaakt van nood) wijl
in een nieuwe stad ik
lichte etalages weet van
oponthoud of
zal ik zeggen dat
van de eindelijke morgen mijn
keel vol klanken zwelt ? de
leeuwen uit papier kijken
me aan hun
ogen zijn vol as van sigaren ach
dode lantaarnen die
mekaar nog handen reiken neemt
afscheid want uw tijd is heen spreek
ik hen toe zo
met mijn zevenjarenplannen die
bloeiend op mijn vreugde staan wijl
zilveren vogels landen op de maan de
leeuwen uit papier kijken me aan ze
houden ongelovig het hoofd wat schuin en
plots is hun gelaat vol dood en puin |
Il
ne me faut pas de paradis en
paroles je
leur parle ainsi avec
mes plans de béton et
d’acier vous
êtes dis-je perdus et presque
morts vous mes
connaissances et
mes inconnues (tandis
que leur téléphone hurle tel un monstre noir et
pousse des cris de détresse) tandis
que d’une ville nouvelle je
connais de clairs étalements de
retenue ou
dirai-je que
cette matinée finale fait
gonfler ma gorge pleine de sons ? les
lions en papier me
dévisagent leurs
yeux sont pleins de cendres de cigares ah mortes
lanternes qui
vous donnez encore la main prenez
congé votre
temps est passé leur
dis-je tels
sont mes plans septennaux
qui se
dressent florissants sur mon bonheur tandis
que des oiseaux argentés atterrissent sur la lune les
lions en papier me regardent incrédules ils tiennent la tête un peu
penchée et
subitement leur figure est pleine de mort et de
ruine |
“ALLES 1 WERELD”
tout en
1
monde
|
De
wensen hebben hun waarde ik
weet het ik schrijf het ik
wil niet dat we opnieuw doorheen
het slijk moeten ik
wil dat de zon horizontaal onze
smart geneest dat
open en klaar onze handen onze
ogen terugkeren van
de afschuw de
woede heeft haar waarde ik
weet het ik roep het de
onderdrukte aarde
de droom van
de mens aan flarden gescheurd verslaafd vernield
verstrooid ik
wil dat er rechtvaardigheid kome recht zonder
medelijden dat
de heersers in volle gezicht slaat de
vaderlandsloze meesters tussen
ons de
wanhoop heeft geen waarde ik
weet het ik zeg het zij
heeft ongelijk er
is steeds begin van nieuw leven de
oude wereld kan mij niet raken ik
ben vrij ik
ben geen koningszoon ik
heb niemand verraden ik
heb niemand moeten leugens vertellen ik
ben een mens
rechtstaande die
men zou willen vellen |
Les
voeux ont leur valeur je
le sais je
l’écris je
ne veux pas qu’à
nouveau nous
soyons traînés dans la boue je
veux que le soleil
horizontalement guérisse
notre douleur que
nos mains nos
yeux se
rétablissent tout ouverts et clairs de
l’horreur la
colère a sa valeur je
le sais je le
crie la
terre opprimée le
rêve de
l’homme déchiré en
lambeaux intoxiqué détruit
dispersé je
veux que justice soit faite que
le droit sans
pitié frappe
les autocrates en plein visage les
maîtres apatrides parmi
nous le
désespoir n’a pas de valeur je
le sais je le
dis il
a tort il
y a toujours un début de nouvelle vie le
vieux monde ne peut me toucher je
suis libre ne
suis point fils de roi n’ai
trahi personne n’ai
du raconter des mensonges à personne je
suis un homme
debout que
l’on voudrait abattre |