Halle 2002

Dimanche 15 septembre, onze "ligfietsen" ont partagé le magnifique parcours tracé dans le "Pajottenland" préparé par Agnès et de Marc, membres du HPV de Belgique. 

Ma surprise fut de découvrir le Brabant flamand... teinté du charme de collines découpées de petits champs, de bosquets, de prairies, de petits vergers...

Pays ponctué d'estaminets d'un autre siècle ancrés là à tous jamais pour abreuver les passants et pays teinté de fermes flanquées au creux des coteaux qui ne sont pas sans rappeler les toiles de Pierre Gahide, peintre de la région des collines.

Dans ces vallées regorgeant de typiques demeures témoignant du passé jouxtant aujourd'hui demeures coquettes, nous avons joué du braquet pour monter et descendre... sous un ciel bleu parsemé de quelques rares nuages.

Quelques photos:

Marc nous invite à rouler...

Côté face ou côté pile!

Premier arrêt dans la campagne!

Prise de connaissance... mais de quoi parlent tous ces passionnés du vélo-couché?

Les Tournaisiens sont là! In peu ek'mimcher.

Voilà quelqu'un qui regrette d'avoir loué un Baron d'Optima!

 Récit de la randonnée en néerlandais par Robert Biesemans

    Een aankondiging van een toertocht door het Pajottenland.  Ik weet dat liggen, Urbanus maakte er altijd reclame voor, en voor de rest is het mij onbekend.  Een goeie reden dus om op de uitnodiging van Agnes en Marc in te gaan en eens een ligfietstripje mee te doen, dat ze met veel zorg en toewijding hebben voorbereid.

    Afspraak om 10 uur aan het station van Halle.  Zo is er maar één en een groepje van elf, vroeg op het plein, valt dan wel op.  Enkele mensen uit Brussel, iemand uit Zottegem, en vooral een gewaardeerde delegatie uit Zeeland (excuseer voor de afwezigheid van namen, ik kan met moeite die van mij onthouden).  Opvallende afwezigen : de vrouwen, lieven en ander dagelijks gezelschap van de heren.  Ik had medelij met Agnes, die als enige vrouw op “tocht” moest met 10 venten.  Een moedige Hallenaar had de dag voordien een Baron gaan huren en begon aan de tweede ligfietstrip uit zijn leven.

    De plaatselijke pers was ook uitgenodigd en stuurden een fotograaf.  Ik kamde vlug mijn haar, zette mijn helm op en glimlachte mee in de lens.  Na een fotorondje begon het echte werk.  Een van onze Nederlandse vrienden was zo in de ban van het mooie provinciestadje dat hij overtuigd voor een andere richting koos dan wij allemaal.  Na enkele kilometers, midden in de wei werd het gemis ontdekt en begon voor enkele mensen de eerste zoektocht.  Via gsm met Nederlandse kaart, en terreinkennis van Marc werd de toerist snel teruggevonden en konden we het stedelijk gebied verlaten om met 10 man en een vrouw het Pajottenland te gaan “beliggen”.  Het eerste stukje ging naar een uitzendmast van de VRT, en zoals het een uitzendmast van standing past, moet die op het hoogste punt staan.  Gelukkig heeft iedere heuvel een voor- en een achterzijde en omdat, volgens Einstein, er niks verloren gaat en niets bijkomt kan je wat je aan de voorzijde verbruikt aan energie aan de achterzijde terug gebruiken.  Zo nu en dan hergroepeerden we eens en konden proberen uit te vissen waarom Urbanus dat daar nu zo mooi vind.  Ik moet zeggen, het is wel een grapjas, maar op dat punt had hij wel gelijk. 

    Agnes en Marc hebben ook aan de bijscholing van onze cultuur gedacht en ons vergast op een bezoekje aan de tuinen en het Kasteel van Gaasbeek.  Mooi gerestaureerd en duidelijk in de smaak vallend van onze Nederlandse vrienden.   Na een kort bezoekje van onze ploeg aan het hypermodern gerestaureerd toilet van het kasteel, ging de tocht naar een typische taverne, uiteraard gelegen boven op een heuvel, maar een andere dan het kasteel.

    Er was gereserveerd voor ons en na een test van enkele streekvochten en hapjes was iedereen terug opgeladen.  Onze fietsjes stonden ondertussen heerlijk te zonnen en waren het voorwerp van belangstelling van zowel inboorlingen als pannekoektoeristen.

    De route was een eigen samenstelling van stukken van twee bewegwijzerde routes :  de Zuunbeekroute, en de Valleitjesroute, door ons eerder de heuveltjesroute genoemd..

    De tocht ging naar de volgende antennemast, deze keer van de NATO.  Wat meer onze aandacht trok was een monument, ook op het topje van de heuvel, voor kinderen die gestorven zijn aan een stofwisselingziekte.  Zo staat er voor ieder kind een boompje met hun naam erbij.  Eenvoudig, maar wel pakkend en een oase van rust.

    Volgende halte, enkele heuveltjes verder, een typisch streekcafeetje.  Ik draai mijn dagen op tee-met-melk maar dat was nog niet tot daar doorgedrongen.  Dan maar iets anders om te tanken en daarna vrolijk terug in het zonnetje gaan liggen en naar beneden trappen.

    Na wat rondzwerven belandden we dan in het centrum van Halle, waar we voor de laatste keer getankt hebben.  Met 65 km heuveltjes op teller was dit een prachtige dag.  Ook was het een mooie studiereis om eens uit te vissen waarvoor al die verschillende tandwieltjes op je fiets dienen.

    Alle rijders vonden dit een mooi initiatief van Agnes en Marc, dat zeker navolging verdient.  Volgende keer sta ik er weer, hopelijk met meer, en graag met hetzelfde weer.  Afwezigen hadden ongelijk.

Robert Biesemans

Voir aussi pages "amateurs".

Très chouette,
le "valleitjesroute" et le "zuunbeekroute" dans le Pajottenland;

 je pense que vous le retiendrez tres bien.
C'est un beau pays, mais le plat c'est seulement au canal.
Merci d'être venu de si loin.
Marc

Hé oui, comme je regrette de ne pas parler néerlandais, mais avec les connaissances sympathiques que je rencontre lors de mes sorties; par respect, je fais des efforts pour apprendre.

Dernière modification: 13/08/2004