Rooskleurig? Niet helemaal. Naar schatting 800 vrouwen en een veel kleinere groep mannen verdienen hun geld in de prostitutie. Het meest zichtbaar is de raamprostitutie in het Schipperskwartier. Daarnaast zijn er de hotelletjes, waar al dan niet wordt getippeld. Er zijn de appartementen, massagesalons en clubs, en tenslotte de escortbureau’s. Sex is te koop, en soms de illusie van liefde. Ook in de havenstad Antwerpen is het één van de oudste beroepen.

Maar vele prostituees werken niet vrijwillig in de sector: ze zijn slachtoffers van vrouwenhandel en mensenhandelaars. Soms zijn minderjarigen betrokken. In 1999 werden een negental minderjarige meisjes uit de vitrines geplukt, en er zijn soms ook minderjarige jongens werkzaam in het stadspark. De werkomstandigheden laten vaak te wensen over. De sfeer in het Schipperskwartier wordt steeds grimmiger, zeker door de toenemende invloed van pooiers uit Oost-Europa. Het gaat om grof geld, en steeds meer om grof geweld. De hinder voor de omwonenden stijgt met de dag. Naast wildplassen en sluikstorten zijn er de eindeloze voyeurcarroussels van automobilisten: bijna 24uur per dag een zeer lokale file. Een krachtdadiger prostitutiebeleid dringt zich op, inzake veiligheid, ruimtelijke ordening en begeleiding van de ‘meisjes’.

Het was de voorbije jaren en tot vandaag ontegensprekelijk de verdienste van Patsy Sörensen en van de ploeg van Payoke om prostitutie en vrouwenhandel op de politieke agenda te zetten. Er kwam een prostitutie-ambtenaar en een beleidsnota, al werd deze nota door ondermeer de burgemeester en de politie niet altijd even consequent of correct uitgevoerd. De prostitutie verdween in de Lange en Korte Winkelhaakstraat, en op vraag van de omwonenden werd ook de agressieve tippelprostitutie teruggedrongen rond het atheneum. In het Schipperskwartier verkleinde het eigenlijke prostitutiegebied al een deel, maar hier staat het beleid nog in de kinderschoenen. Vanuit de stad werden afspraken gemaakt met onder meer het gerecht om de vrouwenhandel (iets) beter aan te pakken. Maar er blijft nog een zeer lange weg af te leggen. Het wordt de hoogste tijd voor een volledige en consequente uitvoering van het door het stadsbestuur goedgekeurde beleidsplan prostitutie.

Voor Agalev is het duidelijk dat prostitutie onmiskenbaar een onderdeel is van een stad. Het zal altijd aanwezig zal zijn en moet een plaats hebben in de stad. Alleen is de vraag op welke manier. Er is een doeltreffender en omvattender beleid noodzakelijk, dat meer politieke moed vraagt van het hele schepencollege. Dit beleid is nodig op verschillende niveau’s en domeinen.

In de eerste plaats moet er op federaal niveau een erkenning komen van de prostitutie en een sociaal statuut voor de prostituees. Enkel zo kan de sector uit de illegaliteit worden gehaald. Ook moet er op alle niveau’s meer werk worden gemaakt van geïntegreerde aanpak van de strijd tegen de vrouwenhandel.

De prostitutiebuurt moet terug veiliger worden. Op politioneel vlak is er een grotere controle nodig door politie en rijkswacht. Men kan niet toelaten dat bepaalde netwerken een buurt in hun greep dreigen te krijgen. Maar ook een grotere aanwezigheid van politie in de rosse buurt is noodzakelijk om de dagdagelijkse overlast en het geweld in te dijken en om de criminaliteit te bestrijden.

Op ruimtelijk vlak moet er worden opgetreden tegen de talrijke bouwmisdrijven en is Agalev voorstander van een concentratiemodel in het Schipperskwartier, zoals voorzien in het beleidsplan prostitutie. Daarbij moet er evenwel op toegekeken worden dat een vermindering van het aantal ramen niet tot verdoken vormen van prostitutie elders leidt.

Zie ook: Emancipatie, Veiligheid.