Valkerij in de wereld.

In de XVII eeuw kende de valkerij zijn hoogtepunt, niet alleen in Frankrijk, maar ook aan de meeste Europese hoven (Duitsland, Engeland, Nederland, enz.). In die landen, niet getroffen door de gevolgen of de erfenis van de Franse revolutie, hielden enkele meesters de valkerij levendig tot de XX eeuw.

Gedurende de eerste helft van de vorige eeuw begonnen deze “traditiehouders” zich in verenigingen te groeperen naar het voorbeeld van de “Old Hawking Club of Great Britain” in Engeland reeds zeer actief vanaf het midden van de XIX eeuw. Deze verenigingsstructuren verzekerden het overleven van de valkerij, door de aanhangers uit hun afzondering te halen, door de jongeren op te leiden en door stilaan een gedragscode en een ethiek samen te stellen voor het beoefenen van de valkerij alsook te werken voor de bescherming van de roofvogels die toen verdrukt werden. De “Loo Hawking Club” in Nederland was de laatste club die vloog volgens de traditie van de grote valkerij van de hoven.

Op dit ogenblik bestaan er in bijna alle Europese landen, van Oost naar West, verenigingen voor valkerij, maar ook in Azië, Amerika en in Afrika. De streek in de wereld waar men de meeste valkeniers vindt is het Midden-Oosten.

De meeste landen kennen een lokale, traditionele valkerij en soms ook een eeuwenoude. Sommigen hebben tijdens de tweede helft van de XX eeuw op de moderne communicatiemiddelen moeten wachten om hun zeer levendig vluchtbedrijf te herontdekken, die niet veranderd is sinds de verhalen van ... Marco Polo. Iedere geografische streek van de wereld kent zijn bijzondere valkerij, doch kan men twee grote soorten van vluchtbedrijf herkennen.

Eerst en vooral de “traditionele” en eeuwenoude valkerij met een aantal jachtsoorten afhankelijk van de gebruikte jachtvogels en het wild op de revieren. Dit gaat van het gebruik van de sperwer voor de vlucht op kwartels, in Tunesië, in Georgië of in de Indusvallei tot het gebruik van de arend voor de vlucht op vossen, zelfs wolven in Kazakstan. In het Midden-Oosten zijn het traditioneel de sakervalken die gebruikt worden voor de vlucht op houbara (trap)in de woestijn. Deze lijst zou te lang worden omdat deze traditionele valkerij een mozaïek van culturen en bijzonderheden vertoont.
Zij is doordrenkt van gewoonten die van generatie tot generatie doorgegeven worden en die zich heel weinig ontwikkelt.

In jonge landen daarentegen, zoals de Verenigde Staten van Amerika, zonder historisch verleden op gebied van het vluchtbedrijf wordt er een hedendaagse valkerij beoefend die zich voordurend ontwikkelt. Inderdaad de Amerikanen
ontdekken nieuwe dingen, zowel op gebied van het opleiden, het trainen en het houden van vogels, als op het gebied van  de jacht of de technieken voor de kweek in gevangenschap.

De VS zijn een paradijs voor de valkeniers met hun reuzegrote revieren, hun wild, talrijk en van goede kwaliteit en een droomwetgeving zowel voor de jacht als voor het uithorsten van jachtvogels in de natuur.

Europa, wel te verstaan, is doordrenkt van zowel een verleden rijk aan valkerijtradities als aan een moderne beoefening. De verschillende landen bieden dan ook een mengeling aan van traditionele en moderne valkerij. De opgemerkte verschillen zijn dan ook afhankelijk van de aard van het wild, van het leefmilieu of van het klimaat.

Hoewel de Europese valkerij haar luister en haar prestatievermogen heeft teruggevonden en het nu gemakkelijk is zich een in gevangenschap geboren vogel aan te schaffen, toch is de toekomst van de valkerij sterk bedreigd. De verontrustende vermindering, soms de verdwijning van het kleinwild van de vlaktes in bijna alle landen van de Europese gemeenschap dreigt een fatale slag te geven aan de valkerij. Maar dat is niet alleen zo in Europa en vele valkeniers overal ter wereld zijn verontrust over de schade die de mens aanbrengt aan het habitat. In alle landen is de valkerij sterk gereglementeerd in de mate dat bijna alle jachtvogels beschermd zijn.

Het is dus van vitaal belang voor de toekomst van de valkerij dat de nationale besturen, voor ze wetten uitschrijven, beschikken over geloofwaardige gesprekpartners. Dit zijn de valkerijverenigingen.

Deze nationale reglementen verschillen weinig van land tot land omdat ze dikwijls ingegeven worden door de internationale reglementen of overeenkomsten.(conventie van Washington - CITES - Europese richtlijnen - conventie van Bern, enz.)

De valkerij ontsnapt ook niet aan de “globalisering”.