Leven met een MS patiënt, deel 1.

• Voowoord
• De huidige situatie van Jacqueline op 13 januari 2001
• Mijn visie over het geloof, karma en reïncarnatie
.
• Terug naar de harde realiteit
• 03.07.1968. Onze eerste ontmoeting.
• Jacqueline als telefoniste van 1967 tot 1978.
• 01.05.1969. Legerdienst als verpleger.
• 12.09.1970. Trouwen en bouwen
• 07.10.1972 Ons eerste kind wordt geboren
• 1973. Verandering van werk.

Voorwoord

Beste lezers, dit schrijven over het leven van mijn vrouw en mezelf is niet alleen een verwerken voor ons van deze situatie, maar het is ook een gegeven waar misschien andere minderbedeelden van dit leven zich kunnen in herkennen en mogelijk zich hiermee kunnen optrekken. De vele fouten en oplossingen die wij meegemaakt hebben kunnen ook oplossingen zijn voor anderen.
Zeker MS patiënten kunnen uit de ervaringen die wij meegemaakt hebben heel wat opsteken. Na al die jaren van ziekte en tegenslag hebben wij nog steeds de energie om verder te leven, al is dit niet altijd even gemakkelijk. Toch kunnen nog steeds wij genieten van kleine dingen. MS is een verschrikkelijk ziekte, maar toch is het leven nog te mooi om onze tijd te verspillen met te kankeren. Het heeft geen zin om blijven te vragen" waarom ik?". Mijn vrouw heeft nu eenmaal MS en wij moeten er met of tegen onze zin mee leven.
Mijn schrijven begint op 4 oktober 1997 tot …nu. Ik heb dit op internet geplaatst omdat ik dan regelmatig een updating kan doen. Bij een boek is er een einde. Door dit te publiceren op internet is er enkel een einde als er voor één van ons beide een einde komt in dit leven. Sommige passages zijn misschien langdradig, andere weer mooier, dit is gewoon het werkelijk leven van ons met ups en downs zoals in ieders leven. Veel leesgenot.
Even terug naar 4 oktober 1997, ik had toen een lumbago.

Ik zat thuis met een lumbago in de volksmond "verschot". Tijd zat om eindelijk eens te beginnen met iets dat al lang in mijn hoofd zat, namelijk een boek schrijven over het leven van een engel, mijn liefste vrouw (multiple sclerose patiënte) en mijzelf. Leven met MS, leven met een slepende degeneratie ziekte die elke dag een stukje levenskracht uit mijn vrouw haalt, 365 dagen per jaar. Op dit moment (13 januari 2002) heeft mijn vrouw 23 jaar MS.
Buiten deze ziekte zijn er ook nog vele andere gebeurtenissen geweest in ons leven die ons uiteindelijk dichter bij elkaar gebracht hebben. Zolang het mogelijk is zal ik mijn vrouw thuis blijven verzorgen. Ik ben mij ervan bewust dat er een zal tijd komen, misschien nog tijdens het schrijven van dit boek, dat dit niet meer mogelijk zal zijn, dat er medische zorgen moeten gebeuren die ik hier in huis niet kan volbrengen. Als het eenmaal zover komt zal dat het zwaarste moment zijn in ons leven. Wij houden immers nog steeds van elkaar als vroeger. Al het leed hebben wij samen gedragen en dat zullen wij ook blijven doen.
Ik zal eerst de huidige situatie van mijn vrouw uitleggen. Het is eigenlijk gemakkelijker te schrijven wat ze nog wel kan dan wat niet meer kan, omdat zij al heel wat mogelijkheden verloren heeft. Toch zal ik beide grondig schetsen vooraleer ik ons levensverhaal vertel.



Terug naar het begin

De huidige situatie van Jacqueline op 13 januari 2001

Met uitzondering van haar hoofd is ze volledig verlamd. Ze ligt gedurende de dag meestal in een hoog-laag bed. Dat is een éénpersoonbed dat men elektrisch van hoogte kan regelen. Soms rijden wij nog samen naar een supermarkt. Wij hebben een aangepaste wagen waar wij de rolstoel kunnen inrijden. Langer dan een uur in de rolstoel wordt te vermoeid. Dus geen lange afstanden meer voor ons.
Ik moet ik ze zelf eten geven. Het eten moet wel fijn vermaalt zijn anders verslikt ze zich. Drinken kan ze zelf ook niet. Ik laat ze drinken met een rietje. Een sigaretje na de maaltijd. hoort er ook bij.
Wassen, aankleden, nagels knippen, tanden poetsen, haren wassen, dus de algemene verzorging, wordt ook door mijzelf of een verpleegster gedaan. Aspireren ( met een zuigtoestel slijmen van haar luchtwegen wegzuigen met een lange sonde) moet ik ook regelmatig doen, soms elke dag, dit is een pijnlijke ingreep. Deze slijmen kan ze zelf niet ophoesten door gebrek aan kracht. Hierdoor heeft ze ook chronische bronchitis. Haar haren knippen en ze verven doe ik. Jacqueline haar haren groeien als onze gazon, die zou ik twee keer op de week moeten maaien. Als ik haar haren niet verf heeft ze dezelfde kleur als de mijne, grijs.

Met massage, met een massa pillen, en door te toucheren (met de vinger de stoelgang verwijderen) kan ze af en toe een grote boodschap doen. Jacqueline produceert veel wind, waardoor ze soms een buik creëert alsof ze 7 maand zwanger is. Dit wordt dan door een anaalsonde of met de vinger ontlucht.
Wegens de veelvuldige urinaire ontstekingen in het verleden zijn wij moeten overgaan op het plaatsen van een urine-sonde. Met deze sonde kunnen we voorlopig de blaasontstekingen beperken. Ze moet wel zeer veel drinken.
Het zicht wordt slecht. Een bril aanschaffen om haar zicht te verbeteren kan niet omdat haar oogzenuw geraakt is door haar ziekte. Ik denk niet dat ze een film of een of andere reportage kan volgen.
Het begrijpen en nadenken word zeer moeilijk. Ze blijft ook niet stilstaan bij haar leven. Ze praat nooit over haar ziekte. We kunnen ook niet praten over wat de toekomst ons zal brengen. Ze ervaart de dag zoals hij zich voordoet, zonder vragen te stellen. Depressief is ze nooit, ze heeft leren leven met haar ziekte. Ze trekt zich als het ware aan mij op. Als ik aanwezig ben voelt ze zich gelukkig dan verdwijnen al haar zorgen. Niet al haar zorgen, want ze heeft ook neurologische ondraaglijke pijnen aan haar handen. Daarvoor gebruikt ze morfine plakkers.
Het praten gaat zeer moeilijk, soms is ze niet te verstaan. Om 19u. is Jacqueline totaal vermoeid en doe ik ze meestal slapen.

Liefde. Ze houdt ontzettend veel van mij. Meestal zit ze gewoon te wachten tot ik 's avonds thuis kom. Als ik haar in de loop van dag vanaf mijn werk even opbel vraagt ze steeds om welk uur ik naar huis kom. Als ik eenmaal thuis ben vraagt ze wanneer ik terug moet gaan werken, wel tientallen malen stelt ze mij die vraag per dag.
Als ik soms wat verkouden ben , vraagt ze steeds hoe het met mij is. Ik heb soms de indruk dat ze meer met mij inzit dan met haarzelf. Dat maakt het allemaal wel draaglijker. Jacqueline kan steeds op mij rekenen en dat weet zij ook. Ik hoop nog lang een goede gezondheid te behouden om haar te kunnen blijven verzorgen. Daarom let ik extra op mijn gezondheid door een degelijke natuurvoeding, niet te roken en af en toe een goede natuurwandeling te maken.

"Muziek." Jacqueline houd van muziek, en zeker die van de jaren 60, die probeert ze na te zingen of te neuriën. Ik ben enkele jaren terug zanger geweest in een band van vrienden onder elkaar, die niets anders dan oldies speelde. Deze liedjes kent ze allemaal van buiten. Als ik het eerste woord durf uitspreken van zo een liedje, begint Jacqueli-ne te zingen. Het zingen is beperkt tot het langzaam achterna praten van de tekst, maar ze heeft er wel veel plezier aan.
Tijdens de repetities van mijn vroegere band was ze steeds aanwezig. Op deze avonden bloeide ze steeds open. Nu ze niet goed meer kan zien speelt muziek meer en meer een rol in haar dagelijks leven van liggen en ondergaan.

"Lachen." Klagen doet mijn vrouw nooit! Hoe ziek ze ook is, ze zal nooit klagen. Er straalt een enorme kracht van haar uit. Ik probeer ze ook zo dikwijls mogelijk te laten lachen. Veel heeft ze niet nodig om te lachen. De liefde en de positieve ingesteldheid die ik van haar krijg geven mij de kracht om haar blijven te verzorgen dag in dag uit. Ik gek veel met haar en met het stomste lacht ze het hardst. Boven haar bed in de living hangt een schilderij waar een herder en een schaap opstaat. Ik vertel altijd dat de herder, Gerard genoemd, haar altijd met één oog gade slaat, en zeker dat ik haar aan het wassen ben. Als ik dit vertel barst ze van het lachen. Ik speel regelmatig verschillende typekes, telkens een andere stem, ze amuseert zich hiermee als geen ander.

"Slapen." Jacqueline heeft veel slaap nodig, op dit moment slaapt ze van 19u. tot 9u. in een trek door. Er zijn momenten dat ze zelfs om 15u vraagt om gaan te slapen. Ik probeer om haar niet voor 19u te laten gaan slapen.

"Geloof." God waarom toch dit lijden? Het is hard je geliefde te zien aftakelen. Elke maand is er weer iets wat ze niet meer kan. Soms denk je hoelang kunnen we dat nog aan. Als je geen geloof hebt, kun je volgens mij dit niet op een menselijke manier volhouden. Dank zij ons geloof, is het een beetje gemakkelijker te begrijpen waarom dit ons allemaal overkomt. Het is volgens mij onmogelijk en wreedaardig, als alles in ons leven toevallig zou gebeuren. Ik geloof niet in toeval, toeval is onlogisch en gaat in tegen alle logica, tegen alle menselijke en Goddelijke principes, als je de schepping bekijk weet je dat dit niet

Terug naar het begin




Mijn visie over het geloof, karma en reïncarnatie

Ik ga hierover wat uitleg geven zodat je onze instelling, levenstijl en ons geloof kunt begrijpen. Karma is eigenlijk de wet van oorzaak en gevolg. Elke daad die je stelt heeft een oorzaak en een gevolg. Het ene brengt het andere mee. Het is de bedoeling zo zuiver mogelijk te leven zodat je geen slecht karma, dus geen negatief gevolg meer schept. Deze karma gedachte is niet gebonden aan een bepaalde leer of godsdienst. Het komt voor in verschillende oude culturen. Naar het schijnt was het oorspronkelijk opgenomen in onze Christelijke leer. Karma is van alle tijden en alle culturen.

Door ons geloof in reïncarnatie (hergeboorte) en karma (oorzaak en gevolg) is het makkelijker te begrijpen waarom wij zoveel lasten dragen en anderen gevrijwaard blijven. Sommige mensen schijnen een zwaar kruis te moeten dragen in de vorm van het grootbrengen van een geestelijk of lichamelijk ernstig gehandicapt kind, het sterven van één of meerdere kinderen, het verlies van een geliefde door dood of scheiding, ernstige ziekte in het eigen lichaam, voortdurende armoede of gebrek aan materiële middelen. Anderen daarentegen hebben een gezond leven, een gelukkig huwelijk en gezonde kinderen, terwijl ze met een kleine inspanning van hun kant in al hun materiële behoeften hunnen voorzien. Als er geen karma en leven na dood zou bestaan, dan zou er geen leven zijn in het heelal m.a.w. zou er geen God zijn.
Maar het kan niet anders als dat er een God bestaat, dat er eenheid bestaat in alle dingen, dat in alles een oneindige Goddelijke liefdevolle intelligentie bestaat en dat die liefde de schepper is van alle dingen.
Schept deze God de ziekte van Jacqueline? Mijn hart zegt resoluut neen. Wij proberen het leven te ervaren als een leerproces, een schooljaar. Ieder van ons heeft zijn eigen doel op aarde, laten we het een studierichting noemen. Als wij niet slagen in een bepaald vak moeten wij dit jaar overdoen en extra aandacht geven aan dit vak en krijgen wij de kans om dit in een volgend leven over te doen. Toch krijgen wij kans genoeg in ons leven om te slagen. Te slagen in het examen van verdraagzaamheid, rechtvaardigheid, nederigheid, vergevingsgezindheid, enz..
Ieder van ons heeft zijn eigen doel, de ene zijn doel is bijvoorbeeld verdraagzaam worden. Een heel leven krijgt hij dan de kans om dit te verwezenlijken. Slaagt hij niet, komt hij terug om die bepaalde Goddelijke kwaliteit onder de knie te krijgen. Slaagt hij daarentegen wel zal hij in het volgend leven als het nog hoeft, een nieuw en hoger doel aantrekken.

Ik denk hoe verder en hoger een mens in zijn evolutie staat, het leven moeilijker kan worden omdat deze personen juist een hoger doel kiezen. Om in dit leven een hogere evolutie te maken kiezen wij dikwijls onbewust maar ook bewust om in dit leven zware lasten te dragen; ziekte en tegenslag, een agressieve maar snelle manier om een mens bewuster te maken.

Met Jacqueline's ziekte geeft ze mij ook de kans om haar te helpen. Mijn doel hier op aarde is volgens mij, Jacqueline te blijven verzorgen. Want als ik haar naar de kliniek moet brengen (dat zal vroeg of laat wel moeten gebeuren), weet ik dat haar ziekte nog sneller zal toenemen.
Hoewel wij een vrije wil bezitten om datgene te doen wat wij zelf willen, bestaan er blauwdrukken voor ons leven. Hoe dichter wij onze blauwdrukken beleven hoe nauwkeuriger wij luisteren naar ons diep voelen en hoe minder we ons laten beïnvloeden door onze emoties en ons egoïsme. Er zal ergens diep in ons een drang blijven bestaan om steeds dichter tot bij onze Vader-Moeder (Hemelse regionen) te geraken. Ons diepere zelf weet welk milieu en welke omstandigheden ons het best in staat zullen stellen de kennis en de ervaring op te doen, die wij speciaal in dit leven nodig hebben.

De situaties zullen niet altijd naar onze zin zijn en kunnen zelfs erg tegen ons belang schijnen in te druisen, zoals wij nu ervaren in dit leven. Dit kan dan gepaard gaan met ziekte of verlies van dierbaren. Bewust zullen wij dan ontkennen dat wij dit lijden hebben gekozen om een les te leren.
Velen die met dit lijden af te rekenen krijgen, verliezen hun geloof in God en geven Hem de schuld. Volgens mij zal Hij zelden of nooit tussen beide komen. Vrijheid is de het mooiste wat hij de mensen kan geven. Met onze vrije wil kunnen wij doen wat wij willen. Wij kunnen gezonde voeding tot ons nemen of fastfood. Wij kunnen sporten, ons verdiepen in het leven, bewuster leven, ons inzetten voor onze medemens, of lui voor de tv te hangen, andere benadelen, roken of drugs nemen. De grote lijnen liggen vast maar wij kunnen ze bijsturen in goede of slechte zin.

Een voorbeeld: we vertrekken vanuit onze woonplaats en rijden naar een bepaalde plaats. We kunnen rekening houden met het tijdstip wanneer we vertrekken of we trekken er ons niets van aan. In alle drukte vertrekken en roekeloos over de wegen knallen zonder rekening te houden met voetgangers of verkeerslichten geeft gegarandeerd problemen. Deze problemen heb je zelf gecreëerd en zul daar zul je zelf moeten voor opdraaien. Of je kan op een minder drukke periode vertrekken, rekening houdend met het verkeersreglement, voetgangers en andere automobilisten. Je kan de snelheid aanpassen aan het verkeer enz., zonder te veel kleerscheuren zul je dan het eindpunt halen. Iedereen behaalt de eindstreep, maar de mannier waarop, kun je zelf bepalen. Bepaalde zaken liggen vast, maar de manier waarop je ermee omgaat, bepaalt in sterke mate je leven.

Wij doen met ons leven wat wij zelf willen. God is geen strenge leraar die ons zegt wat we wel of niet mogen doen. Hij heeft wel elke persoon richtlijnen meegegeven (ons dieper innerlijk weten) om het goede na te streven om zo ons doel van dit leven te volbrengen. Wat wij er dan uiteindelijk mee aanvangen, is onze keuze.
Als de dingen niet uitwerken zoals wij zelf zouden willen, weet dan dat ons innerlijk weten een betere manier heeft gevonden voor onze bestwil in eeuwigheid gezien.
Ik ben ervan overtuigd dat het niet God is die ons straft met ziekte, verdriet en lijden. Ons lichaam met ons innerlijke weten streeft altijd naar harmonie, perfectie en éénheid en wij zullen zelf onbewust situaties aantrekken die ons in evenwicht brengen, al kan dit soms pijnlijk zijn.

Het geheim van Jezus' macht was gelegen in zijn totale vertrouwen in wat hij voelde werken in zijn diepste natuur en die hij de Vader in hem noemde. Als wij ook gehoorzamen aan deze innerlijke natuur, zoals we voelen dat het uitgedrukt zou moeten worden dan is dit de werkelijke basis voor het leven. Door hiernaar te luisteren kunnen wij beter begrijpen waarom we hier op aarde zijn, waarom we deze ziekte hebben, waarom we lijden en wat we kunnen doen om dit allemaal draaglijker te maken.

Regelmatig zoek ik de stilte op, het doet er niet toe of dat nu is tijdens een wandeling in de bossen achter ons huis in het natuurreservaat "Schaapwees" of 's nachts aan de zee tijdens het strandvissen. Ik zoek de stilte op om innerlijk tot rust te komen en me op te laden met de nodige energie om Jacqueline verder te kunnen blijven verzorgen. Op zulke momenten zit ik te luisteren naar mijn intuïtie of mijn diepere voelen om elke nieuwe situatie i.v.m. de ziekte van Jacqueline beter te kunnen begrijpen. Dan vraag ik de kracht om blijven te geloven dat God een God van liefde is.

Ik en Jacqueline heb momenteel nood aan een rustig leven zonder uitdagingen of moeilijkheden. Jacqueline en ik hebben al genoeg ellende gehad in dit leven. Maar in ons diepste innerlijk weten wij dat wanneer ons leven rustig zou verlopen zijn, wij tot stilstand zouden gekomen zijn en niet verder zouden gegroeid zijn.
Het is geen gemakkelijke opdracht om dit allemaal te geloven en te verklaren waarom Jacqueline deze ziekte heeft. Wij als mensen kunnen onmogelijk alles weten. Wij zijn hier ook aan plaats en tijd gebonden. Hoe kunnen wij dan zo maar aannemen dat dit leven maar een momentopname is van heel ons bestaan. In eeuwigheid gezien duurt ons leven hier op aarde maar een seconde lang. Hopelijk staat er na dit leven van ziekte ons nog een mooi leven te wachten in één van de rustsferen waar Jacqueline en ik de nodige rust en harmonie kunnen beleven en niet afhankelijk zijn van aardse beperkingen, om daarna met de nodige energie onze positieve evolutie verder te kunnen zetten. Tot zover onze gedachtestroom en onze motivatie om positief verder te leven.


Terug naar het begin

Terug naar de harde realiteit

Jacqueline heeft geen ups en downs in haar ziekteproces. Ze heeft een primair progressieve MS. Bij de grote meerderheid, ongeveer 85% van de MS patiënten, verloopt MS met aanvallen, (relapses), gevolgd door verbeteringen (remissies). Deze MS noemt men dus de relapsing - remitting MS. Na verloop van tijd zullen deze meeste MS patiënten merken dat ze minder vaak en minder hevige aanvallen doen. Deze patiënten zijn in de tweede fase van hun ziekte gekomen, deze noemt men dan secundair progressieve MS.
Jacqueline behoort tot die 15% van de MS patiënten die nooit of zelden aanvallen en remissies gekregen hebben. Deze MS noemt men primair progressief. Na enkele maanden bemerken wij weer dat de ziekte verder gezet is zonder zich te melden. Ik bedoel zonder dat wij het echt merken sluipt de ziekte verder dag in dag uit. Als wij dan eens een video bekijken van een jaartje terug bemerken wij dat de ziekte nog steeds niet gestopt is.

Vanaf nu gaan we terug naar het verleden. Vanaf onze eerste ontmoeting in 1968 tot nu in het jaar 2001 ( het zal steeds doorgaan)


Terug naar het begin

03.07.1968. Onze eerste ontmoeting.

Wij gaan nu even terug naar het verleden toen we 18 jaar waren en elkaar voor het eerst ontmoetten. Ik was 18 jaar oud en zat met mijn makker in de discotheek "the move" te Herentals. Plots zagen wij twee beeldschone meisjes binnen komen. Ik was het snelst en vroeg aan de mooiste, in mij ogen natuurlijk, of ze even met mij wilde dansen. Het was liefde op het eerste gezicht. Mijn vriend danste met haar vriendin. Het was meteen raak. De volgende week zouden zij beiden terug komen.
Warempel, een week later zag ik ze terug op onze afspraak. In 1968 was je daar nooit zeker van. Ze noemde Jacqueline en was van de boerenbuiten, van Zoerle-Parwijs. Tot over onze oren verliefd waren wij.

Mijn vriend en ik waren voor de eerste maal verzocht op het familiefeest ter gelegenheid van de kermis te Zoerle-Parwijs. Wij waren toen leden van één van de vele beatorkesten die tijd. Wij beiden waren die tijd heel modern gekleed, brede pijpen met verticale strepen, speciale hemden met rechtopstaande kol enz. Maar dat waren ze niet gewoon in de boerenbuiten. Het weekend na de kermis was er geen Jacqueline te zien. Ze mocht mij niet meer opzoeken! Ik kan er nu geweldig om lachen, maar toen niet.
Een paar weken later kwam Jacqueline mij terug opzoeken in Herentals. Tegen de avond was alles terug koek en ei. Maar dit was voor korte duur. In de eerste drie maanden van onze relatie, is deze wel vier maal verbroken geweest, door druk van de familie langs Jacqueline's zijde. Tot ik het op een gegeven ogenblik te gortig vond en haar een definitieve keuze liet maken, tussen mij en haar familie. Jacqueline had haar keuze gemaakt, ik was de gelukkige.

In 1968 toen ik haar pas kende had Jacqueline al problemen met haar blaas. Zij kreeg de ene blaasontsteking na de andere. Ik weet nog goed dat als wij vroeger ergens naartoe reden, wij regelmatig moesten stoppen omdat Jacqueline plots moest wateren. Jacqueline nam toen al één pilletje antibiotica per dag in. Ik denk dat dit de eerste tekenen waren van MS.


Terug naar het begin

Jacqueline als telefoniste van 1967 tot 1978.

Jacqueline werkte vanaf 3 juli 1967, als receptioniste- telefoniste in een groot bedrijf te Oevel. Wat later werd zij hulp in de administratie en boekhouding. Ze werd er graag gezien en had snel vrienden en vriendinnen. Ze vertelde mij veel van grote en kleine Yvone, twee van haar beste vriendinnen op dat moment.
Jacqueline was een prachtige verschijning en dat was niet alleen mijn mening. De mannen konden moeilijk van haar afblijven, maar ze kon haar mannetje staan. Zij heeft daar gewerkt tot begin 1978, tot de geboorte van onze jongste telg Tom. Het is van na die geboorte dat de MS van Jacqueline goed doorzette.


Terug naar het begin




01.05.1969 Legerdienst als verpleger.

Het leger had mij persé nodig. Mijn ouders en mijn engel brachten mij naar de legerbasis te saffraanberg (technische school, medische afdeling, luchtmacht)te Sint Truiden. Aan de poort werd er afscheid genomen. Ik voelde mij rot en alleen. Het was alsof ik voor de eerste maal naar school ging. Alleen werd er nu van mannen gevraagd om niet te huilen, achteraf gezien stom.
In het dagboek van Jacqueline stond geschreven: Vandaag Michael naar St. Truiden. Triestig. Ouders van Michael voor de eerste maal bij ons binnen geweest, alles ok. Nog een tijdje met 2 samen geweest, goed. Terug thuis rond 3 uur. 'S avonds boven gekuist. In haar dagboek stond er altijd wel iets in dat ze gekuist had.

Op 3 maand tijd werd er van mij een verpleger gemaakt. In mijn dagelijks leven was ik eigenlijk elektrieker van beroep. Herstellingen en herwikkelen van elektrische motoren te Herentals. Nu, werd ik plots verpleger. Dit was allemaal geen toeval, ik geloof immers niet in "het toeval". "Het valt u toe", is een gezegde dat mij beter in de oren klinkt. Het jaar van mijn legerdienst, was het eerste waarin het leger geen geschoolde verplegers deze job lieten uitvoeren.

Ik ben er van overtuigd dat ons leven voor de geboorte al voor een groot deel vaststaat. De grote basislijnen liggen al vast. Ik denk zelfs dat wij in sommige gevallen zelf gekozen hebben voor dit leven. Hoe verschrikkelijk dat leven ook zou kunnen zijn. Wat is een leven in eeuwigheid gezien? Wij zijn hier allemaal om te leren, om iets te vervullen. Wij, met onze vrije wil kunnen er af en toe wel een zootje van maken. Met onze vrije wil kunnen wij verder of dichterbij de vastgelegde levenslijnen komen.
Eén van die lijnen was verpleger worden in het leger. Hier kon ik zelfs met mijn vrije wil niets aan veranderen, dus een bewijs te meer dat het echt nodig was. Als ik vroeger alcohol of ether rook ging ik al van mijn stokje, nog te zwijgen van een spuitje.
Jaren voor ik naar het leger moest, vergalden die spuitjes dikwijls mijn dagen. De ervaring van die vijftien maanden legerdienst als verpleger heb ik al goed kunnen gebruiken om Jacqueline te verzorgen. Het was geen toeval dat ze mij verpleger maakte, het viel me toe op de juiste tijd. Na 3 maand opleiding werd ik overgeplaatst naar de militaire geneeskundige dienst van de luchtmacht te Helchteren, waar ik nog één jaar dienst moest kloppen. Ik heb zeer veel geleerd tijdens de dienst, o.a. hoe ik mijn plan moest trekken.
29.07.1970. Mijn legerdienst zat er op, ik keerde terug naar het burgerleven. Wij waren elkander trouw gebleven en wilden zo snel mogelijk trouwen. een foto uit 1969 juist voor wij trouwden.

Terug naar het begin





12.09.1970. Trouwen en bouwen

Onze trouwdag was eindelijk aangebroken. Wij waren beide amper 20 jaar. Er werd redelijk wat afgeroddeld maar het was niet van moetens. Wij trokken in bij mijn schoonmoeder te Zoerle-Parwijs.
Jacqueline 's vader was al in 1961 gestorven aan kanker, iets voor Jacqueline haar plechtige komunie moest doen. Dit heeft Jacqueline heel haar leven meegenomen. Op deze jeugdige leeftijd heeft zij afstand moeten nemen van het dierbaarste wat zij had, haar vader. Want Jacqueline was zijn lievelingsdochter, zij was de jongste. Haar zussen waren 7 jaar ouder en haar broer was 14 jaar ouder dan zij. Haar vader was beestenkoopman zoals ze hier in Zoerle-Parwijs zeggen. Hij nam Jacqueline overal mee waar er iets gekocht of verkocht werd.
Onze trouwfoto in 1970.
Door bij mijn schoonmoeder in te trekken konden wij wat geld bijeen sparen. Wij begonnen al zeer snel aan bouwplannen te denken. Jacqueline had in Zoerle-Parwijs bouwgrond liggen. Deze was gelegen tussen twee bouwgron-den van haar tweelingzussen. Haar zus José had daar enkele jaren terug al een huis gebouwd.
In 1971 begonnen wij te bouwen en in september 1972 was het huis klaar. Minder aangename herinneringen heb ik aan het bouwen overgehouden. Daar ik enige zoon was had ik weinig hulp bij het bouwen, uitgezonderd van mijn vader. Ik deed heel veel zelf, onder andere de fundering, elektriciteit, waterleiding, afvoerloop, schilderen, behangen, verharding rond het huis met betonklinkers, enz. Meer dan eens zag ik het niet meer zitten, maar de tijd bleef niet stilstaan en alles kwam op zijn pootjes terecht.



Terug naar het begin




07.10.1972 Ons eerste kind wordt geboren

Onze eerste zoon "Bart" werd geboren. Alles verliep rimpelloos. Dit was één de mooiste momenten in ons leven. Een nieuwe wereld ging open. Jacqueline werd een perfecte moeder en echtgenote. Bart was een lief kind en we voelden ons zo gelukkig.
Ik werkte toen in Herentals als demonteur, monteur herwikkelaar van elektrische motoren. Ik had gaan vragen aan mijn baas of ik geen uurtje middagpauze kon nemen voor Jacqueline te bezoeken in het moederhuis. Tegen alle verwachtingen in had hij het mij toegelaten. Elke middag en elke avond ging ik Jacqueline en mijn pasgeboren kind bezoeken.
Wij kregen vele felicitaties, het was de eerste Eijkelenberg in België die het geslacht kon verder zetten. Wij hebben hier natuurlijk niet van wakker gelegen maar het was wel plezant. Jacqueline had op voorhand alle zakjes voor de suikerbonen zelf gehaakt, ze was handig in die zaken.



Terug naar het begin




1973. Verandering van werk.

Ik hield het voor bekeken in mijn eerste job. Ik had er zeven jaar achter de rug en had nood aan doorgroei mogelijkheden, wilde wat meer verdienen en was geïnteresseerd geraakt in elektronica. Daarom ging ik in op een advertentie van de krant. Atea te Herentals vroeg electro- mechaniekers voor het herstellen van productiemachines. Na één onderhoud, zelfs zonder een vragenlijst te doorworstelen werd ik aangenomen als machinehersteller. Ondertussen had ik vele jaren avondschool en schriftelijke cursussen achter de rug i.v.m. elektronica, radio- en tv techniek. Ik vond het een goed werk en was tevreden.


Terug naar het begin