- Maart 1999, trigeminusneuralgie.
- Juni 1999, Reva beurs te Gent, nieuwe rolstoel?
- Augustus 1999, Joepie, onze nieuwe auto is binnen.
- September 1999, verwijderen van een goedaardig gezwel.
Maart 1999, trigeminusneuralgie.
Jacqueline krijgt voor de zoveelste maal problemen met zenuwpijnen in haar mond (trigeminusneuralgie). Het middel Tegretol werd terug voorgeschreven. Na een aanloopperiode werd de maximale dagelijkse dosis 3 maal 1 tablet per dag gegeven. Na een week begon Jacqueline minder pijn te krijgen maar begon ze ook andere problemen te krijgen.Normaal slaapt ze zonder problemen 14 uren aan een stuk door. Nu was daar verandering in gekomen. Ze was heel de nacht zeer onrustig, lag soms te ijlen en ontwaakte 's morgens badend in het zweet. Haar eetlust verdween. Ze was zeer verdwaasd en van slag. Wat was hiervan de reden? Nadat ik samen met de dokter de bijsluiter van de medicatie" Tegretol" bekeken hadden kwamen wij tot de ondervinding dat deze symptomen als bijwerkingen stonden vermeld op de bijsluiter.
Nadat onze huisdokter direct telefonisch contact genomen had met een neuroloog, stelde deze voor om de Tegretol te verminderen en te starten met een ander middel "Diphantoïne". Na een week het ene afbouwen en het andere opbouwen verdwenen stilaan alle bijwerkingen.
De pijn verminderde ook met dit middel. Toch was het eigenlijk maar een symptomen middel. Ik zocht naar een definitieve oplossing. Ik werd het beu dat Jacqueline steeds die terugkomende pijnen kreeg, ze heeft het zo al erg genoeg. Na beraad met onze huisdokter hadden wij een afspraak gemaakt met een neurochirurg.
Deze chirurg vertelde ons dat deze ziekte veel voortkwam bij MS patiënten. Dit verbaasde ons omdat we bij onze MS vrienden hiervan nog niet gehoord hadden, is het omdat deze nog redelijk goed zijn?
Hij legde ons haarfijn uit wat er moest gebeuren. De ingreep zou in het universitair ziekenhuis Antwerpen (UZA) te Edegem gebeuren voor 2 dagen. De aangezichtszenuw in haar mond zou met een product ingespoten worden, niet op de pijnlijke plaats maar een vijftal cm hoger aan het kaaksbeengewricht. Eenmaal ingespoten zou Jacqueline minstens 3u. rechtzittend haar hoofd omlaag moeten houden. Dat zal het grootste probleem worden, ze is al na een kwartiertje in de rolwagen oververmoeid. Doch deze zithouding is nodig zodat de ingespoten vloeistof de zenuw kan wegetsen.
Enkele dagen later moesten wij ons 's morgens aanmelden in het UZA te Edegem. Ik vroeg een eenpersoonskamer. De vriendelijk bediende verwittigde ons dat de dokter eventueel het dubbele kan aanrekenen voor heelkundige interventies, onderzoeken en behandelingen. Ik vertelde haar dan maar meteen de reden waarom wij een eenpersoonskamer vroegen. Ik wilde die dagen bij Jacqueline blijven om haar te verzorgen, eten en drinken te geven en bekijken of alles wel optimaal gebeurde, zelf kan ze niet reageren. Toen de bediende dit hoorde bevestigde zij dat wij een eenpersoonskamer zouden krijgen zonder extra supplement.
Als je om medische redenen een éénpersoonskamer wordt toegewezen, wordt slechts de prijs van een gemeenschappelijke kamer aangerekend. Een prachtig initiatief vind je niet.
Ze vroegen ons even te wachten in de gang. Na een uurtje hadden wij nog steeds geen kamer gekregen en zat Jacqueline nog altijd in haar rolstoel en werd uiteraard vermoeid. Wat later kwam een verpleegster ons halen voor een foto van haar longen. Daar aangekomen moesten wij ook even wachten.
Na 30 minuten wachten en vele gezichten zien voorbijgaan en Jacqueline die elke minuut vroeg wanneer ze in bed kon liggen werd het mij te veel en ging op zoek naar verantwoordelijk personeel. Ik vroeg hun meteen hoe het kwam dat ik zo veel personen zag voorgaan. Ik kreeg een bevredigend antwoord. Er werd geselecteerd volgens het betreffende lichaamsdeel. Ik vroeg hun of ze in de toekomst geen rekening konden houden met de aard van de zieke persoon. Waarom moet een zeer vermoeid en ziek persoon wachten als een gezond iemand met een herstelde polsbreuk een foto wil maken als controle?
Nu ging alles plots veel sneller. Er werden direct foto's genomen. Uiteindelijk hadden we onze kamer en Jacqueline kon wat rusten.
Ik had een persoonlijke brief afgegeven aan de verantwoordelijk verpleegster die de huidige situatie van Jacqueline weergaf. Een kopie hiervan:
Aan de dokter en hoofdverpleegster in het hospitaal.
Jacqueline is een vergevorderde MS patiënt. Ze is zeer passief en is niet meer bewust van sommige dingen, ze herhaalt veel uit gewoonte zoals bv. « leg een deken op mijn handen » ook al heeft ze warme handen. Voel zelf eerst of het wel waar is , heeft ze het nog warm leg dan niets op haar handen.
Jacqueline wil het steeds warm hebben maar ze kan er niet tegen, ze geraakt snel oververhit, voorkom dat er te veel dekens op haar word gelegd of ze wordt ziek. Haar energie verdwijnt dan, ze slaat wartaal, ze kan niet meer drinken of eten en kan zich niet meer bewegen ! Afkoelen is de boodschap door koud water, haar hoofd, nek, handen en benen.
Ik schrijf je dit allemaal omdat Jacqueline alles passief laat gebeuren, ze kan niet meer voor zichzelf opkomen. Indien je vragen hebt moet je deze aan mij stellen. Jacqueline kan zelf geen beslissingen meer nemen. Laat Jacqueline niet iets doorzeggen want ze vergeet even snel.
Jacqueline kan zich niet meer verleggen in het bed, dus jullie zullen haar regelmatig moeten verleggen. Ze heeft bij ons thuis een speciale anti- decubitus matras tegen doorligwonden. Het is best zo'n matras te voorzien, ze heeft meer dan eens in de kliniek gelegen voor doorligwonden ! ! ! ! In het verleden als ze uit een kliniek ontslagen werd had ze doorligwonden bijgekregen, dus voorkomen is beter dan genezen ! Haar hielen moeten steeds van de matras liggen, dit kun je door een zacht kussentje onder haar onderbenen te leggen.
Jacqueline steeds goed droog maken en poederen zeker tussen haar plooien van haar benen en haar achterwerk of ze krijgt uitslag. Ze gaat s'avonds om 19u slapen en wordt opgehaald om 8.30u.
Eten en drinken. Het eten moet fijn gemaald worden anders verslikt ze zich. Liefst het eten door een molentje laten gaan om alles fijn te versnipperen. Ze kan haar armen en handen niet bewegen dus ze kan zelf niet eten of drinken, je zal ze zelf moeten eten geven. Regelmatig pauseren, ook niet te veel op de vork of lepel leggen . Als ze laat weten dat ze genoeg heeft (wat ze soms heel snel doet, al na enkele happen), altijd proberen wat meer te geven. Het brood word zonder de korstje verorberd.
De soep laten drinken met een rietje. Zeer belangrijk hierbij is dat je na elke teug het rietje wegtrekt, niet meer dan eenmaal laten zuigen anders verslikt ze zich.
Het gewone drinken moet ook met een rietje gebeuren. Door de urinesonde die ze heeft moet ze van de behandelde geneesheer veel drinken, twee tot drie liter per dag. Gebeurt dit niet krijg ze een blaasontsteking wat we best kunnen vermijden (ze geraakt er zeer moeilijk vanaf), dus veel laten drinken ! de drank moet steeds lichtjes warm zijn ! ! ! !
Na het eten moet ze haar pillen krijgen, zie apart blad !
Wassen en aankleden. Jacqueline kan zich niet behelpen,dus het wassen en aankleden zul je zelf moeten doen.
Stoelgang. Deze moet er manueel afgehaald worden. Als Jacqueline een te dikke buik heeft zal zij geen eten kunnen ophouden door een te grote druk in haar buik. De buik zit vol wind.
's Morgens, 's middags en s'avonds moet Jacqueline getoucheerd worden. zodat ze winden kan laten en om eventueel haar stoelgang eraf halen. Steeds haar pamper vervangen.
Tot zover deze brief.
Wat later kwamen ze Jacqueline halen voor de ingreep. Na een uurtje zag ik ze terug. Nu kwam de moeilijkste fase. Minstens drie uur moest Jacqueline recht zitten in het bed met haar hoofd omlaag. Overal werden kussens gestoken om te voorkomen dat ze zou vallen. Het waren de langste uren uit ons leven. Elke minuut vroeg Jacqueline mij, wanneer ze mocht neerliggen. Ze geraakte oververmoeid maar ze moest stand houden of de ingreep zou niets uithalen. De ingespoten vloeistof had drie uur nodig om de zenuw weg te etsen. Om de vijf minuten keek ik naar mijn horloge. Ik had nooit bemerkt dat een minuut zo lang duurde.
Er waren twee uur verstreken, Jacqueline had het zeer moeilijk en praatte verward. Ze wilde maar niet in slaap vallen. Na juist geteld 180 minuten verwittigde ik de verpleegster. Samen hielpen wij haar uit haar benarde positie. Het was achter de rug. Er viel een pak van onze schouders. Ik liet haar even alleen en wandelde even door de gangen om te bekomen van de emoties.
Daar ze even in slaap gedaan was moest Jacqueline één nacht in het ziekenhuis overnachten.
Ik reed om 19.30 u. naar huis en stond 's anderdaags om 10u. terug in de kamer. Om 15u. konden wij de kliniek verlaten. Wat vroeg Jacqueline, toen wij het hospitaal verlieten? "Wanneer krijg ik mijn langverwachte sigaretje?
Alle verpleegsters en andere werknemers van de kliniek waren zeer vriendelijk. Nog nooit hadden wij zoiets positief ervaren. Op elke vraag kreeg ik een antwoord. Hadden wij iets nodig vroeg je het en kreeg het. Alleen hadden wij de indruk dat de brief die ik hierboven vermeld had wel gelezen was maar dat er verder niets mee gebeurd was. Was het omdat ik altijd bij Jacqueline gebleven was dat ze geruster waren?
Het eten werd naast haar tafel gezet, niet fijn vermaald zoals ik gevraagd had. Ik heb haar zelf veel drinken gegeven anders had ze niet gedronken. Ze hebben haar niet getoucheerd. De matras was niet aangepast. Als wij thuis kwamen zag ik dat ze tussen haar plooien van haar billen uitslag gekregen had. Omdat wij daar maar amper 2 dagen geweest zijn heb ik het zo maar gelaten.
Al bij al als ik hulp vroeg stonden zij direct paraat. Uiteindelijk van de verschillende klinieken die Jacqueline bezocht heeft staat deze momenteel op de eerste plaats van vriendelijkheid.
Terug naar het begin
Juni 1999, Reva beurs te Gent, nieuwe rolstoel?
Tijdens de vorige partneravonden werd er melding gemaakt van de Reva beurs. Ik had er zelf nog nooit van gehoord maar het leek interessant. Het is een beurs waar honderden exposanten informatie geven aan gebruikers van hulpmiddelen en diensten. Het is een tweejaarlijks evenement waar wij een maximale aanbod van informatie krijgen. Wij kregen gratis ingangskaarten van een partner. Ik was geïnteresseerd in deze beurs, misschien kon ik er informatie opdoen om een degelijke rolstoel aan te schaffen.Jacqueline had echt problemen met haar rolstoel. Wij hadden hem over 18 maanden uit een cataloog gekozen, het stomste wat je kan doen. Na een jaar was de stoel al niet meer geschikt voor Jacqueline, ze was dat jaar wel flink achteruit gegaan met haar gezondheid. Uiteindelijk konden wij praktisch niet meer met de rolwagen buiten komen. Hij had nergens een steun voor Jacqueline, met kussens moest ik haar in de rolwagen houden. Als Jacqueline even buiten in de schaduw wou zitten, moest ik ze steeds van haar rolwagen op een ligstoel plaatsen. Langere wandelingen dan 20 minuten kon niet meer.
Ik reed samen met een vriend naar de beurs in Flanders Expo te Gent. Het was de moeite waard, alle mogelijke types van rolstoelen waren te bezichtigen. Er waren ook standen met aanpassingen voor een auto. Er stond een auto, een Renault Kango die door zijn achterste wielen kon gaan waardoor je dan gemakkelijk een rolstoel kon inrijden.
Ik had de rolstoel voor Jacqueline al gekozen, op een viertal standen was hij te bezichtigen. Hij was nog niet lang op de markt, het was een Rea Assist van de firma Scandinavian mobility. Er was één nadeel aan, ik kreeg hem onmogelijk in de auto ook al demonteerde ik hem helemaal. Ik had voldoende informatie en keerde tevreden terug naar huis.
Na enkele dagen van bezinning hadden wij samen afgesproken dat we zowel de rolstoel als een aangepaste auto gingen bestellen. Het werd de Renault Kango en rolstoel Rea Assist. Ik bestelde de rolstoel en midden juli werd hij afgeleverd.
Onze nieuwe rolstoel Rea Assist.
Het was een verademing voor Jacqueline. Wij konden terug gaan wandelen. We konden terug sociaal contact maken met onze omgeving.
Het was een pracht van een rolstoel alsof deze speciaal gemaakt was voor Jacqueline. Wij hebben niets moeten laten aanpassen, we hebben zelfs geen schelp laten maken. Niet enkel de rug konden wij neerlaten maar ook de rolwagen in zijn geheel kon gekanteld worden. Nu nog enkel wachten op onze auto.
Er was wel een groot financieel probleem i.v.m. de rolwagen. Onze vorige was nog geen 4 jaar oud, m.a.w. de CM zou in de kosten niet tussen komen. Daarom heb ik een gemotiveerde emotionele brief gestuurd naar de adviseur van de CM, het gaat immers over een som van 99.794 bfr. Btw 6% inclusief. De brief laat ik u even zien.
Geachte heer/mevrouw,
Ik schrijf je deze brief met de hoop dat wij bij jullie toch een tegemoetkoming kunnen krijgen i.v.m. aankoop nieuwe rolwagen. Onze bestaande rolstoel is nog geen 4 jaar oud.
Ik had jou toch eerst graag de huidige situatie weergegeven van mijn vrouw "Engelen Jacqueline" om een beter beeld te krijgen van haar situatie. Om duidelijk te maken waarom wij nu al een nieuwe rolwagen nodig hebben.
Jacqueline is al 20 jaar MS patiënte, is steeds bedlegerig en kan uiteindelijk enkel haar hoofd nog bewegen. Zij wordt dus gevoed door derde, het kauwen en slikken gaat nog, al verslikt ze zich regelmatig en is voorzichtigheid geboden. Haar zicht vermindert met de jaren, een bril help niet, haar oogzenuw is immers geraakt. Praten gaat nog al gaat het soms wat traag.
Wegens het niet meer in de hand hebben van haar vele blaasontstekingen is er een blijvende urinesonde in haar buik geplaatst. Haar stoelgang wordt er manueel afgehaald.
Zij kan zich dus ook niet verplaatsen of verschuiven op het bed. Zoals je ze neerlegt ligt ze tot je ze terug verlegt. Ze heeft ook veel last van spasmen.
Tweemaal per dag komen de verpleegsters haar wassen, aankleden en verzorgen. De dagen dat ik uit werken ben (2 dagen op de firma en 2 dagen thuis) is er steeds gezinshulp en of gezinsopvang. Als ik even weg moet, wordt er steeds voor gezorgd dat er iemand bij mijn vrouw aanwezig is, ze mag immers niet alleen gelaten worden. Zij kan zich verslikken.
Tot zover deze uiteenzetting.
Haar huidige rolwagen is een Vermeiren, type 0696 en is nog maar twintig maanden oud. Het is een rolwagen die toen voldeed aan de behoefte van Jacqueline. Nu twintig maanden later, is de situatie van Jacqueline veel verergerd. Ze moet volledig ondersteund worden, zowel haar hoofd als de rest van haar lichaam. Langere trippen met haar rolwagen dan vijf minuten zijn er niet meer bij. Het is te gevaarlijk geworden voor haar. Het is een standaard rolwagen zonder extra steunen. Die ook te hard is waardoor ze doorligwonden krijgt. Je kan enkel de rug van de rolstoel wat schuiner zetten. Haar voeten schuiven regelmatig van de voetsteunen. De rolstoel gebruik ik momenteel enkel om haar te verplaatsen, van het bed in onze slaapkamer naar haar bed in de leefruimte, en om haar van één van haar bedden naar de keuken te rijden om te eten. De tijd dat zij mee ging winkelen, vrienden en familie bezoeken is voorbij, het is immers te gevaarlijk geworden met haar rolstoel. Jacqueline is zelfs al uit de rolstoel gevallen, gelukkig zonder erge letsels.
Ik wil met mijn vrouw terug een sociaal leven leiden, terug onder de mensen komen zonder dat ze er last van heeft. Terug samen gaan winkelen, vrienden en familie bezoeken. Wandelingen maken in parken zoals wij vroeger deden.
Ik heb veel kennis opgedaan i.v.m. rolwagens via avonden georganiseerd door de MS liga. Ook heb ik de Reva beurs te Gent bezocht. De rolwagen van het merk assist zag er uitermate geschikt uit voor nu en voor later. Ik heb de rolwagen 14 dagen op proef gevraagd om zo uiteindelijk de juiste rolwagen met de juiste opties te kiezen.
Ik hoop dat je een beeld gekregen hebt waarom ik deze rolwagen nu nodig heb en niet binnen 2,5 jaar. Hoe is haar situatie binnen 2,5 jaar, hoelang kan ik haar nog meenemen naar de winkel, vrienden en familieleden? Ik heb geleerd dat je niet mag uitstellen als je MS hebt, het zou te laat kunnen zijn.
Ik hoop dat er toch nog een financiële tussenkomst kan komen van jullie voor de rolstoel.
Indien je nog meerdere informatie nodig hebt kun je me gerust bellen op het volgende nummer,
Dank bij voorbaat,
Tot zover deze brief.
Tegen alle informatie uit het verleden in en tegen de normale gang van zaken bij de CM kregen wij uiteindelijk toch een tegemoetkoming. Hierbij nogmaals onze dank hiervoor.
Het bedrag van vorige rolwagen zou afgetrokken worden van de prijs van de nieuwe rolwagen. Enkele weken laten werd er 37.938 bfr op onze rekening gestort. Natuurlijk rest er ons nog 61.856 bfr te betalen. hiervoor hebben een aanvraag gedaan naar het Vlaams fonds in de hoop dat er via hun ook nog een vergoeding kan bekomen worden.
Terug naar het begin
Augustus 1999, Joepie, onze nieuwe auto is binnen.
Onze nieuwe auto.
Eindelijk is onze auto aangekomen. Gedaan met heffen en sleuren. Als wij vroeger gingen winkelen was dat altijd een moeilijke opgave. Jacqueline moest van haar bed in de rolstoel gezet worden wat al niet gemakkelijk was daar ze zeer spastische reageerde. Van de rolstoel in de wagen zetten liep nooit van een leien dak, ofwel stootte ze haar hoofd of kreeg ik ze niet recht in de autozetel. De rolstoel demonteren en in de koffer leggen. Bij de winkel aangekomen, de rolstoel terug monteren en Jacqueline uit de auto sleuren. Na het winkelen moest ik ze terug de auto induwen, de rolstoel demonteren en naar huis rijden. Vandaar terug de rolstoel monteren en Jacqueline proberen uit de auto te wrikken wat niet altijd lukte. Het gebeurde meer dan eens dat ze op de koude grond terechtkwam. Degene die een MS patiënte kennen weten maar al te goed dat uit een liggende positie een MS patiënt moeilijk recht te krijgen is in de rolstoel. Daarna kon Jacqueline van de rolstoel terug in haar bed.
Zoals je wel voelt aankomen, winkelen deden we zelden samen. De nieuwe aangepaste auto en de nieuwe rolstoel was voor ons een nieuwe openbaring. Voor Jacqueline was dit het beste wat we konden doen. Door meer met haar te gaan wandelen en te winkelen werd ze mentaal beter. Door de jaren heen was ze apathisch geworden, alles ging over haar heen, alsof ze er niet meer bij hoorde. Maar vanaf nu stelde ze terug vragen en werd ze mentaal en emotioneel positief beïnvloed.
Elk product dat ik nu kocht moest ze weten wat het was. Ook voor kleding, het was jaren geleden dat ze zelf nog een keuze maakte, dat was nu veranderd. W ij kochten niets meer of ik liet haar ook mee beslissen.
Raar maar waar, ze begon terug wat meer te eten. Ze kreeg meer smaak. Zelfs haar energie werd een beetje opgekrikt. Nu vraagt ze elke dag waar wij naartoe rijden en wanneer we gaan wandelen, dat deed ze de laatste jaren niet meer. Elke woensdagmiddag (dit is mijn vrije dag) gaan wij nu uiteten. In een gezellig restorantje. Dat was al 4 jaar geleden dat wij zoiets konden doen. Ik hoop dat deze positieve evolutie nog een tijdje blijft duren, het geeft meer zin in het leven.
Zo kunnen we terug op kracht komen. Om onze energie in dat positief deel van het leven te steken en ons enkel te focussen op dat wat Jacqueline nog kan. Dit positief gedachte patroon is levensnoodzakelijk om verder een degelijk leven te ervaren en aan te kunnen.
De liefde tussen Jacqueline en mezelf speelt hierin de belangrijkste rol. Moest deze liefde afwezig zijn tussen ons kun je onmogelijk dit leven vol houden. Ik zeg het altijd, als je partner blijvend ernstig ziek is, zal je liefde bepalen of jullie het verder aankunnen of niet. Ofwel wordt de liefde sterker en blijf je je ten dienste te stellen van je partner. Ofwel verdwijnt dat kleine beetje liefde dat vroeger het broze bindmiddel was van je huwelijk en gaat uiteindelijk ieder zijn eigen weg. Bij een ernstige ziekte bij één van de partners zal het leven en de relatie nooit meer hetzelfde zijn. Dit is niet negatief bedoeld want Jacqueline en ikzelf hebben een grenzeloos vertrouwen in elkaar. Onze relatie is beter dan ooit. Toen ik onbewust al pratend dit aan het neerschijven was beaamde Jacqueline het resoluut. De liefde is nog groter voor elkaar geworden dan vroeger.
Onze nieuwe Kangoo door zijn achterste wielen gezakt.Soms is die mooie liefde een blok aan mijn been. Soms ben ik zo veel met Jacqueline bezig, dat ik mij zelf vergeet. Je bent er met je gedachten mee bezig van 's morgens tot 's avonds. Als je van iemand houd die ernstig ziek is lijd je zelf een stuk van die ziekte. Dan moet je af en toe tijd nemen voor jezelf. Ofwel ga ik wat wandelen of vissen. Vissen is voor mij een aangename ontspanning door concentratie. Nu dat wij de nieuwe auto hebben ga ik soms met Jacqueline in het weekend een paar uur vissen
Op dit moment houden wij nog steeds veel van elkaar en van het leven. Al is het werk dat ik momenteel nog doe niet lang meer vol te houden. Ik werk op dit moment vier dagen op de week, 2 dagen in de firma en twee dagen thuis. Thuis kan ik via mijn PC aanloggen op het netwerk van de firma. Op het eerste zicht een prachtige oplossing die mijn baas mezelf voorgesteld had, maar het wordt uiteindelijk allemaal te veel. Het zal niet lang meer duren of ik zal noodgedwongen halftijds werk vragen aan mijn baas. Ik probeer nog wat verder te werken want de onkosten lopen gewoon de pan uit. Even op een rijtje zetten van de vaste onkosten die wij en nog andere personen hebben met een zieke partner.
De familiehulp= 12.800bfr per maand
Medicatie= 6.000bfr per maand.
Mediotheek= 2.000bfr per maand
Gezinsopvang= ??? Dit is een totaal van 20.800bfr en zijn de vaste onkosten zonder enige tussenkomst. Dan hebben wij nog de dokterkosten, de kosten van kiné, 5 dagen in de week waar we enkel het verschil betalen.
Het is best nog even op de tanden te bijten, maar ik zou toch graag op mijn 50 ste verjaardag halftijds beginnen. Op 7 en 9 januari 2000 worden wij beiden 50 jaar. Voor Jacqueline is het feest als ik thuis ben, we zullen nog even geduld moeten hebben.
Terug naar het begin
September 1999, verwijderen van een goedaardig gezwel.
Jacqueline begon zich meermaals te verslikken. Het is eigen aan een vergevorderde MS patiënt dat ze problemen kunnen krijgen bij het slikken. Op een gegeven moment tijdens het eten had Jacqueline zich verslokken. Ze kreeg geen adem meer. Ik keek in haar mond en zag achteraan in haar keel een brok eten steken. Met mijn vingers ging ik zo ver ik kon in haar mond en haalde na enkele mislukte pogingen het stuk uit haar keel. Dat was even een benarde situatie die goed afgelopen was.Toen ik nog eens goed in haar mond keek zag ik rechts achter een gezwel in haar keel staan. Wat schrok ik toen ik dit zag. Dit gezwel stond in de weg om goed te kunnen slikken. Te snel denken wij soms dat het aan MS ligt en gaan wij er minder diep op in. Wij maakten een afspraak bij een keelspecialist en enkele dagen later reden wij er naartoe.
De dokter vertelde het ons dat het waarschijnlijk een goedaardig gezwel was, het was een fibroma. Hij verzekerde ons dat het maar een kleine ingreep was en dat ze direct terug naar huis mocht. Wij maakten een afspraak voor de ingreep, deze zou in een kliniek plaatsgrijpen. Enkele dagen later hadden wij ons aangemeld in het ziekenhuis. We moesten niet lang wachten, wat voor Jacqueline een groot voordeel was. We reden een kleine operatiekamer binnen en 10 minuten laten reden wij al buiten. Een spray, een spuitje, een knipje en alles was in orde.
Voor één keer ging het in een kliniek eens goed vooruit. Wij snel naar buiten, een sigaretje voor Jacqueline en we reden gelukkig naar huis. Weer een probleem minder, joepie!
Terug naar het begin
