- 1981, Zoektocht naar alternatieve geneeskunde, paranormale en spirituele genezing.
- 1982. Voor de eerste maal op vakantie in Nederland.
- 1983, ons huis is na 11 jaar al vervallen.
- 1984. Vakantie aan de kust te Westkapelle in het water?
- Ben jij gelukkig?
1981, Zoektocht naar alternatieve geneeskunde, paranormale en spirituele genezing.
Veranderen van onze voedingswijze was onze eerste grote stap. Die tijd was voor ons één grote zoektocht naar inzicht en hulp. Ik heb massa's boeken gelezen en bestudeerd, vele lezingen en weekends gevolgd over voeding, geneeskrachtige kruiden, fytotherapie, homeopathie, voedingssupplementen, biologisch tuinieren, visualisatietechnieken, oosterse diagnose, irisdiagnose, neuraaltherapie, edelstenen, relaxatie, schiatsu en nog andere alternatieve geneeswijzen.Toch was dit niet voldoende voor mij, stilaan werd ik meer aangetrokken tot het magische, het paranormale. Jacqueline stak al haar energie in het huishoudelijk werk en liet mij rustig doen. Ik startte met pendelen, wichelen, tarotkaarten, zelfhypnose, , enz. zelf heb ik verschillende mensen gependeld meestal met succes. Ik zocht op medische kaarten waar de storing plaatsgreep en zocht het bijpassende fytotherapeutisch middel.
Het wichelen heb ik ook verschillende jaren volgehouden. Ik wichelde waar men best de stallen van de dieren zou plaatsen. Ook waar men het bed best kon plaatsen om niet te veel storingen te krijgen. Over het wichelen heb ik wat geschreven voor een spiritueel tijdschrift. Zelf heb ik nooit een apparaat of een miraculeus toestel gepromoot. Immers alle toestellen die ik toen gecontroleerd had werkten volgens mij niet. Maar men kan zich zo gemakkelijk beïnvloeden, als je niet oppast deed uw wichelroede dat wat jij graag zou hebben wat hij deed.
Ons huis heb ik volledig in kaart gebracht met al de verschillen storingen en het was niet min. Ik heb geen enkel huis gewicheld dat zo gestoord was als het onze. Wij hebben wel noodgedwongen van kamer gewisseld. De grootste kamer hebben wij omgewisseld met een kleinere. Onze bedden staan niet vrij maar toch op de beste plaats van het huis.
Aardstralen is een verzamelnaam van verschillende stralingsfenomenen. Zoals ondergrondse wateraders, geologische breuken, metaalhoudende lagen, elektromagnetische netten die de aarde omspannen, de bekendste zijn het Hartman-net en Curry-net.
De goede raad die ik jullie kan geven om in geval van twijfel, uw huis te laten meten door een ernstig en bekwaam wichelroedeloper. Kandidaat bouwers komen zeker in aanmerking voor zulk een onderzoek daar zij bijvoorbeeld de plaats van de slaapkamers nog kunnen corrigeren, zodat deze op een stralingsvrije zone komen te liggen. Van de elf radiesthesisten die in mijn woning metingen verricht hebben waren er slechts een drietal personen met een verantwoordelijksbesef. De anderen bedoelden het wel goed maar waren onkundig (zelfsuggestie). Er kwamen zelfs charlatans over de vloer, dus kijk uit.
Ik heb het jaren terug afgezworen om nog te wichelen. Het vreet aan mijn gezondheid en ben er na een aantal jaren gewoon mee gestopt. Er zijn voldoende organisaties die hier voldoende van op de hoogte zijn en die je verder kunnen sturen naar de personen die je kunnen helpen. Al mijn zoeken was bedoeld om Jacqueline op de ene of de andere manier te helpen.
Jaren heeft Jacqueline voedingssuplementen ingenomen, maar ik kan niet zeggen dat dit echt resultaat had. Met voetzonetherapie voelde ze zich achteraf wel lekker en had een beetje meer energie, maar dit was maar tijdelijk, niet voldoende om het verder te doen.
Ik de moeilijke periodes die Jacqueline kreeg deden wij aan relaxatie en hypnose. Onder hypnose bracht ik haar volledig in ontspanning. Ik herinner nog zeer goed dat Jacqueline niet geloofde dat ze werkelijk in hypnose was, ook al voelde ze zich daarna helemaal ontspannen.. Ik de deed de proef op de som, onder hypnose verklaarde ik dat ze bij het ontwaken uit hypnose een lachbui zou krijgen. Jawel, ze kreeg een lachbui die niet te stoppen was tot ikzelf beveelde om te stoppen. Wij hebben daar samen nog dikwijls om gelachen.
Al deze verschillende therapiënen hielpen wel wat om door de ergste gevoelens en emoties door te komen maar gaf geen echt resultaat in haar ziekteproces. Jacqueline werd steeds slechter, de ziekte stopte of vertraagde niet. Het waren moeilijke jaren voor ons.
Toch zocht ik verder en voelde me meer aangetrokken tot het magische, het paranormale. Ik startte met pendelen, tarotkaarten, yoga, magnetiseren, handoplegging, witte magie en spirituele genezing. In volgorde zoals ik het vermeld heb.
Ik startte later met enkele spirituele gevoelsvrienden een tijdschrift "Spiritueel" en nog later "Spiritualiteit voor de Nieuwe Mens" te Westerlo. Onze bedoeling was de grenzen te verwijderen die sommige godsdiensten ons oplegden. De tijd van de arme zondaars was voorbij, we waren allen kinderen Gods. Alle Godsdiensten kwamen aan bod. Daarbij hadden wij een kleine gebedsgroep gesticht die om de 14 dagen samen kwamen om te bidden. Wij hebben toen ongelooflijke zaken verwezenlijkt, naar het miraculeuze toe. Ook Jacqueline heeft verschillende miraculeuze dingen meegemaakt in het jaar 1990. Dit wonderbaarlijke heeft zij zelf neergeschreven in het spiritueel tijdschrift. Ze kon toen al niet meer schrijven, maar zij dicteerde en ik schreef. Je vind dit terug in een van de volgende bladzijden. Nu nog steeds komen er enkele ziele vrienden nog op bezoek.
Zelf ben ik dan ook lezingen gaan geven over handoplegging en spirituele genezing. Als ik bij Jacqueline de handen oplegde kreeg ze wat meer energie. Maar het was zoals een vat water dat onderaan een lek heeft, je kan het vullen maar een beetje later verdween het snel terug.
Dit heb ik gratis een 4 tal jaren gedaan voor verschillende mensen, met volledige overgave. Ik deed dit zeer graag en zeker voor kinderen. Toch ben ik ook met dit gestopt. De grote reden was dat Jacqueline haar gezondheid bleef achteruit gaan. Een ander kon ik helpen maar mijn eigen vrouw niet. Dit was voor mij een hele frustratie en kon het moeilijk aannemen en begrijpen. Korte tijd later ben ik met alles gestopt.
Dit zoeken, verwerking- en groeiproces was begonnen met de ziekte van Jacqueline en voor een groot deel gestopt rond 1997. Ik kon mijn tijd niet meer spenderen aan anderen. Langs de ene kant kreeg ik meer werk thuis daar Jacqueline meer hulp nodig had en langs de andere kant bleef Jacqueline haar gezondheid achteruit gaan. Dit kon ik mentaal niet aan om anderen verder te helpen en Jacqueline ondertussen te laten afzien. Deze periode is de belangrijke geweest in heel ons leven i.v.m. verwerking, gevoelens en spirituele kennis.
Gezondheid is niet enkel vrij zijn van lichamelijke kwalen. Gezondheid is orde in ons innerlijke, is harmonie en innerlijke eenheid met onze gevoelens ons denken in overeenstemming met de wetten van het leven.
Gezondheid is vrij zijn van tweedracht en negativiteit in lichaam en geest.
Gezondheid is gelukkig zijn, blij te zijn dat je bent wie je bent ook al heb je vele beperkingen.
Blij zijn wat je nog kan en niet ongelukkig te zijn met wat je niet kan.
Dit zoeken heeft ons dichten bij elkaar gebracht en heeft ons de ogen geopend dat geluk niet afhangt van je hebt of nog kan, maar van wat je voelt dat je met weinig gelukkig kan zijn
De ziekte van Jacqueline heeft ons inzicht gegeven over vele aspecten van het leven.
Terug naar het begin
1982. Voor de eerste maal op vakantie in Nederland.
Jacqueline en ikzelf werden altijd al aangetrokken door de zee. Een weekje aan de Belgische kust was een jaarlijkse gewoonte geworden. We werden beiden door een avontuurlijke microbe gebeten en vertrokken op een zaterdagmorgen met onze beide kinderen, de oudste 10j en de jongste 4j naar de zee in Nederland.Wij waren nog nooit in Zeeland geweest en gingen het eens verkennen. Direct was ons hart aan deze streek verkocht. Het was zo anders dan bij ons in België. Geen drukte op strand. Geen hoge appartementen maar echt typische Hollandse huisjes met een kleine bloementuin voor hun deur. Ook geen drukte in de kleine dorpjes, de tijd was blijven stilstaan. De mensen waren zeer vriendelijk en hadden ons hart gestolen.
Onze bezige jongens in 1982.
Jacqueline lag natuurlijk weer uitgebreid te zonnen. De jongens en ik gingen ondertussen krabben en slakken vangen, we hadden pret aan de zee. De krabben zetten wij terug uit medelijden maar de slakken namen we mee. In de late namiddag parkeerden wij naast de weg en gingen eten. Ons vuurtje werd aangestoken en de slakken werden gereedgemaakt. Hoe ze smaakten konden we niet navertellen, we hadden geen naaldjes bij. We kregen die slakken maar niet uit hun huisjes en met pijn in ons hart hebben wij ze toen maar in de gracht gedumd.
Het werd laat, maar zowel Jacqueline als ikzelf hadden geen zin om naar huis te rijden en daarom besloten wij ergens te overnachten. We mochten van een echte Hollandse boerin overnachten in hun schuur. Zo'n grote schuur met zware landbouwmachines, overal rommel en andere verspreid die eigen zijn aan een boerderij. Wij reden de auto binnen in de schuur en sloegen ons windscherm vast naast de wagen. De jongens konden in de wagen slapen. Het was voor hen geen probleem om in te slapen, ze hadden zich immers afgemat gedurende de dag aan het strand. Wij konden op de harde vloer slapen maar dat was minder belangrijk we waren immers gelukkig.
Aan het strand zelf had Jacqueline een minder goede ervaring meegemaakt. Zonnen was voor haar altijd al het enige wat telde aan het strand. Doch nadat ik met de jongens terugkeerde naar onze plaats was er iets raar aan de hand met Jacqueline. Ze lag levensloos op het zand. Ik hoorde dat ze iets prevelde maar verstond haar niet. Ze was langs geen kanten in beweging te krijgen. Hoelang lag ze zo al op het strand? Intuïtief nam ik het emmertje van de jongens beet en vulde het snel met het koude zeewater. Hiermee koelde ik haar af, eerst over haar hoofd en zo verder over haar ganse lichaam.
Stilaan begon er terug leven in Jacqueline te komen, het praten ging makkelijker en wij droegen haar naar de zee. In het frisse water koelde ze volledig af wat een positief gevolg had voor haar gezondheid. Ze was na een tal minuten terug de oude. Wij waren wel geschrokken van het voorval en zorgden ervoor dat Jaqueline niet terug werd opgewarmd. Dit was de eerste nare ervaring die wij gekregen hadden. Jaqueline, een echte zonneklopper, tartte nog meermaals het lot en herviel nog verschillende keren in dezelfde situatie. Maar nu wisten we wat te doen.
Jacqueline zonnen in zeeland,1982.
Ik heb al meermaals gehoord van andere MS patiënten dat ze ook niet meer tegen een felle warmte kunnen. Ze hebben het graag warm maar ze kunnen er niet meer tegen. Als ik een te warm deken over haar leg krijgt ze dezelfde symptomen.
Al bij al hebben wij in Zeeland een goed weekeinde gehad. Van toen af keerden wij elke jaar terug naar het Zeeuwse strand. Toen waren wij al wat beter georganiseerd, we hadden een tent gekocht. We hadden een vaste stek gevonden in Westkapelle, een mini camping vlak naast een manège.
Terug naar het begin
1983, ons huis is na 11 jaar al vervallen.
Onze gevelstenen vallen in fijne schilfers uit de muren. Het beplakken met waterafstotende crêpe van de buitenmuren had geen resultaat gegeven. Het was weggeworpen geld. Daarbij hadden wij grote zinken dakgoten die juist boven onze muren gevestigd waren. Regelmatig kwamen er lekken in en werden de binnenmuren vochtig. Een grote ramp was ons huis. Onze gevelstenen duwde de crêpe naar buiten waardoor er hierin ook weer nieuwe barsten ontstonden.De enige manier om er voor goed van af te geraken is ofwel verkopen, maar wie koopt een huis in zo een slechte staat. Ofwel een volledige nieuwe gevelsteen plaatsen met nog een extra spouwruimte, om te voorkomen dat de oude gevelsteen zou duwen op de nieuwe gevelsteen. Wij kozen de laatste optie en zouden een nieuwe steen voor de oude plaatsen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Er moest eerst een nieuwe fundering gemaakt worden voor de nieuwe gevelsteen. Deze moest verankert zijn met de bestaande muur.
Ons huis juist voor het plaatsen van de nieuw gevelsteen.
Als dit klaar was konden wij begingen te metselen. Wij hadden een oude klampsteen gekozen, daar waren we immers zeker van dat het een goede steen was. Na het dagelijks werk begon ik na mijn uren nog aan de muur te metselen.
De weekends waren ook volledig bezet met dit werk. Ik had wat hulp en het werk vorderde. Jacqueline hielp alles opruimen. Ze hielp ook de stenen aan te geven, zover dat het nog ging. Mijn beide kinderen hielpen maar al te graag met alles en nog wat. Voor hen was het een nieuw spel, voor Jacqueline en mezelf harde realiteit.
De bestaande defecte dakgoot werd ook afgebroken door mijn vader en mezelf. Er kwam een eenvoudige zinken dakgootje, zonder tralala. In plaats van een modern gebouw, wat het eerst was, was het nu plots een rustiek huis geworden. Het bleef me allemaal eender als het maar definitief in orde was. Het huis had ons vele grijze haren en veel geld gekost. Hopelijk een probleem minder.
Terug naar het begin
1984. Vakantie aan de kust te Westkapelle in het water?
Wij waren al enkele malen op vakantie geweest in Westkapelle en het beviel ons zeer goed. We besloten ook dit jaar naar zee te gaan. Jacqueline kon zich nog redelijk behelpen. Ze kon nog steeds gaan, toch moesten we opletten want ze raakte snel vermoeid. Ze gebruikte nog steeds geen rolstoel.Daar aangekomen zetten we eerst onze tent op. We waren goed voorzien, we hadden een binnentent om te slapen. Verder nog 2 opvouwbare kasten om onze kleding in op te bergen. Daar wij natuurvoeding aten namen wij voor een volledige week voeding mee. Biologische groenten uit onze tuin en vleesvervangende producten.
Toen alles opgesteld stond ging Jacqueline nog eens graag in het naburig dorpje Domburg wat wandelen. Ik had de auto zo dicht mogelijk aan de dorpskom geplaatst om niet veel afstand te moeten afleggen. Wij waren nog maar juist uitgestapt toen het plots donker werd. De wind ontstak in alle hevigheid, er ontketende zich een grote storm. De mensen die op het strand lagen liepen allen de weg over. Het was een paniekerig gedoe. Jacqueline kon niet meer lopen en langzaam gingen wij op zoek naar onze auto. We waren bijna terug aan onze wagen toen plots een waterval openbarstte boven ons hoofd. Bakken water viel er op ons neer. Daar ik mij niet kon haasten met Jacqueline waren wij allemaal doornat toen wij aan de auto toekwamen.
Eenmaal in de auto dacht ik maar aan één ding, hoe is het met onze tent gesteld. Wij reden zeer langzaam naar de camping. Je kon onmogelijk snel rijden, de wind samen met de regen gierde als een windhoos tegen onze auto. Wij moesten ook opletten voor de mensen die over de wegen liepen naar een schuilplaats.
Het was maar 3 km rijden en toch hebben wij er 15 minuten over gedaan. Toen wij terug in de camping aankwamen deden wij een rare ontdekking. Onze tent stond normaal achter een kortgeknipt struikgewas, waarvan de top van de tent juist boven de struiken uitkwam. Doch deze was verdwenen. "Waar is onze tent", riep ik van ver. Daar aangekomen zagen wij wat er gebeurd was. De tent was tegen de grond geslagen. Het metalen buizensysteem was gewoon middendoor geplooid, waarschijnlijk door de samenspel van de waterdruk en de wind. We stapten uit en liepen half verdoofd over onze verwoeste tent. Onze kleding en het eten lag doorweekt verspreid in het rond.
De eigenaar van de camping stelde voor om al het gerei voorlopig in zijn schuur te laten drogen. We konden er eventueel ook overnachten. Nu moesten wij een keuze maken, ofwel legden we alles terug in de aanhangwagen en reden we naar huis en was de vakantie afgelopen of we trokken in de schuur tussen de paarden. De keuze was snel gemaakt, we bleven op de camping.
Ondertussen was het terug aan het regenen. Met heel het gezin gingen wij in de regen al ons gerei bijeenzoeken om het te laten drogen in de schuur. Ik zag Jacqueline buiten in de regen staan en zag dat ze wankelde. Ze kon zich niet meer verplaatsen, met moeite kon ze overeind blijven staan. Ik liep er naartoe en droeg ze vervolgens naar de schuur. Ik sloeg een deken over haar heen en haalde samen met de jongens alles binnen. Daar stalden wij alles uit om te drogen. Wij waren doornat en hadden geen droge kleding bij de hand. Met ons vuurtje hebben wij ons uiteindelijk wat kunnen verwarmen en wat kleding gedroogd. Wij zijn nog een volle week gebleven. Onze vakantie was uiteindelijk toch nog goed afgelopen. Die week hebben wij met zijn allen meer echt geleefd, van minuut tot minuut.
Het was een prachtige vakantie geworden. Als je in een nare situatie verkeert en je ziet geen uitweg voor de toekomst weet dan dat je nog steeds een keuze kunt maken. Welke ziekte je ook hebt, toch heb je nog steeds de keus om in uw nieuwe situatie toch positief te blijven. Er zijn altijd anderen die het moeilijker hebben dan jij. Elke situatie kun je ofwel negatief ofwel positief verwerken.
Het mooie voorbeeld hierin is Jacqueline, ze lacht bij het minste en is een zeer lieve schat. Nooit depressief of slechtgemutst en toch is zij al een vergevorderde MS patiënte. In de daarjuist besproken vakantie was zij nog af en toe te been zonder rolstoel. Nu ik dit neerschrijf is zij praktisch helemaal verlamd tot haar nek en toch lacht zij nog steeds als ze niet te vermoeid is. Het is een bewonderenswaardige vrouw.
Vele ongelukkige zouden eigenlijk Jacqueline eens moeten bezoeken. Veel kans dat ze anders buiten gaan als dan ze binnen gekomen zijn. Je ziet nogmaals dat geluk niet veel met geld of met gezondheid te maken heeft. Ik ken mensen die dood ongelukkig zijn en toch hebben ze alles wat ze willen, geld, gezondheid een goede partner en gezonde kinderen.
Terug naar het begin
Ben jij gelukkig?
Over dit gegeven heb ik eens iets geschreven voor een spiritueel tijdschrift. Ik vind dit goed aansluitend bij vorige tekst en ga dit nu even terug neerpennen.Geluk kun je niet kopen, wat een geluk, zou ik zeggen. Je kunt het ook van niemand krijgen, al kunnen sommige mensen je wel gelukkiger maken. Toch is geluk iets dat vanuit jezelf moet komen, niet alleen naar jou toe. Geluk is iets van jou apart.
Bv. ik ben al gelukkig als ik hoog in een boom zit waar ik rustig mijn gedachten kan laten afdwalen en volledig tot rust kan komen. Daarentegen ken ik personen die ik eigenlijk zelden gelukkig gezien heb. Deze personen hebben in theorie alles wat een mens nodig heeft, een goede vrouw, prachtige kinderen, een goede gezondheid, een huis, auto, geld, voldoende hobby's en nog veel meer.
Als wij deze twee voorbeelden bekijken en vergelijken, weten wij zeker dat het geluk niet afhangt van wat wij allemaal hebben, maar van de manier hoe wij reageren op situaties.
maar aan datgene wat je reeds hebt.
Geluk hangt af van wat je kunt geven,
en niet van wat je kunt krijgen.
Gelukkig zijn moet je leren. Iemand die gelukkig is heeft geleerd wat tegenslag is. Iemand die gelukkig is omdat hij gezond is en vrij kan bewegen, heeft ervaren wat ziek zijn is. Een tijdje geleden heeft heeft mijn vrouw een revalidatiekuur van veertien dagen ondergaan in de MS-kliniek in Melsbroek. Om de twee dagen ging ik mijn vrouw bezoeken. Die weken heb ik veel gezien en ervaren. Telkens ik de kliniek verliet, voelde ik me ongelukkig van het vele leed dat ik ginder zag. Maar iets later voelde ik dat het geluk toch overwon.
Ik was blij dat ik me kon verplaatsen naar waar ik wilde, ik was van niemand afhankelijk, ik kon springen, lopen, roepen, praten en zelfs stil zijn en niemand of niets anders kon mij dat verhinderen, ik was vrij. Ik liep daarna nog een tijdje rond in de nacht om mijn gedachten en gevoelens in harmonie te brengen. Als ik daarna huiswaarts reed, voelde ik mij een bevoorrecht iemand. Zolang wij niet dankbaar zijn voor ons bestaan, weten wij niet helemaal wie wij zijn en wat het betekent gelukkig te zijn.
dingen is een rijk en gelukkig mens.
En toch zijn er mensen die altijd klagen, zeuren en zich ongelukkig voelen. Wel de beste therapie die ik voorschrijf en gegarandeerd werkt is de bezoektherapie. Deze therapie bestaat erin om deze mensen op bezoek te laten gaan in MS-, aids- en kankerklinieken. Daarna moeten al deze mensen samen komen en vertellen over hun bezoeken. Als ze uiteindelijk uitgepraat zijn moet de vraag gesteld worden of ze iemand gevonden hebben die beter af is dan zijzelf. Meestal is dit natuurlijk niet zo omdat deze patiënten zwaar zieken zijn. Hopelijk begrijpen ze dan, dat er altijd mensen zijn die het erger te verduren hebben in het leven dan zijzelf. Want zelfmedelijden weerhoudt ons om gelukkig te zijn. Probeer zelfs te genieten van kleine dingen.
Kleine zaken, zoals blij zijn dat je kunt eten en drinken zonder hulp van derden. Moeten wij daarmee blij en gelukkig zijn zou je kunnen zeggen. Wel Jacqueline zou zeer gelukkig zijn als zij dat terug zou kunnen, zij is immers MS-patiënte en is volledig afhankelijk van derden. Daar kun je even over nadenken.
Vele jongeren voelen zich ongelukkig, zelfs nadat ze alles gekregen hebben wat ze vroegen. Het gaat allemaal veel te gemakkelijk. Zij moeten er niet voor werken, ze weten niet wat voor moeite hun ouders moeten doen om hen dit alles te geven. Omdat ze dit zelf niet ervaren hebben, kunnen ze niet echt ten volle genieten. Meestal leert men het best om gelukkig te zijn door te vallen en op te staan.
Hoe komt het dat er mensen zijn die ondanks een zwaar lichamelijke handicap gelukkig zijn en dat anderen, die gezond en wel zijn, zich altijd slecht voelen, wantrouwig en agressief zijn. Wij weten dat ieder mens zijn eigen gedachte- en gevoelswereld schept. Hoe deze gedachtewereld ook is, ze zijn ervan overtuigd dat deze waarheid is. Hun eigen schijnwerkelijkheid wordt als dé werkelijkheid beschouwt, wat natuurlijk een negatieve reactie creëert naar hun omgeving toe. Vrienden hebben ze niet meer en ze stralen een negatief gevoel uit, wat natuurlijk andere negatieve mensen en ervaringen aantrekt. Ze zijn ongelukkig en daarmee is het gezegd. Zij geloven niet meer in het geluk.
je in het geluk geloven.
Geluk wordt vaak opgehangen aan verwachtingen. We wensen andere situaties of verwachtingen in ons leven. "Als we dat hebben of als die situatie verandert, dan eerst kunnen wij gelukkig zijn", is een gekende uitspraak. Het verwachtingspatroon speelt dikwijls een belangrijke rol bij het gelukkig zijn en het valt niet mee mensen met zulk een visie een ander inzicht en een ander begrip bij te brengen.
Zij verwachten te veel van zichzelf, van anderen en van hun omgeving. Ze verwachten zoveel van het huwelijk, van hun vrouw of man, van hun kinderen en als de toekomst niet uitkomt zoals zij het willen, zijn ze voor de rest van hun leven ongelukkig.
Wanneer houden we eens rekening met de vrijheid van onze echtgenoot en met die van onze kinderen, die toch zo graag hun eigen leven inrichten. Als kinderen je komen vertellen dat ze lesbienne of homo zijn, is dat het einde van de wereld toch niet. Als ze maar gelukkig zijn, dat wil je toch ook graag. Als je echtgenoot niet dat weerspiegelt wat jij van hem of haar verwachtte, wie is dan fout? Heb je al gevraagd wat je echtgenoot van jou verwachtte?
zijn voor wat je nog hebt.
Om echt gelukkig te zijn, moeten wij respect hebben voor onszelf en voor alles wat om ons heen is. Tracht daarbij de ander te aanvaarden zoals die is en aanvaardt ook jezelf zoals je bent. Probeer van jezelf te houden, zo kun je ook echt van een ander houden.
Wij moeten soms durven afstand te nemen van bepaalde van onze verwachtingspatronen. Wij zouden beter moeten beseffen dat ieder mens anders is en dat wij dat zouden moeten respecteren. Als wij de mensen rondom ons zo zouden bekijken, zou alles er veel mooier uit zien. Wij verspillen veel te veel tijd en energie om te proberen onze verwachtingen waar te maken.
Dikwijls hebben wij zelfs geen tijd en energie om eens te onderzoeken of onze verwachtingen en idealen wel reëel zijn. Het is soms nuttig dat wij ons eens afvragen: "Wat ben ik aan het doen?". Je zal dan ontdekken dat veel verwachtingen en idealen niet de moeite waard zijn en dat je dus ook geen teleurstellingen meer kunnen bezorgen.
Idealen mag men hebben, maar men mag er geen slachtoffer van worden. Waarom moeten wij absoluut de allerhoogste positie bereiken, waarom willen wij de beste worden? Wat willen wij bewijzen?
Natuurlijk zijn wij al vanaf onze jeugd geprogrammeerd door opvoeding van onze ouders en onze school om de beste te zijn. Door constant te strijden om ons te bewijzen, zijn we echter vergeten wat echt geluk is. Door deze verwachtingen vergeten wij soms in het huidige moment te leven, in het nu!
Wij bouwen aan een toekomst die zogenaamd geluk moet brengen, maar vergeten om in het heden gelukkig te zijn en te leven. Eenmaal als de toekomst er is, zoeken wij eigenlijk weer een middel om het te druk te hebben om te leven en gelukkig te zijn. Een mens is een raar schepsel. Eigenlijk leven wij meestal in de toekomst, niet beseffende dat men in het nu de toekomst schept.
Als wij proberen te leven in het hier en nu, alleen ervaren en bezig zijn op het huidige moment, zullen wij ons veel gelukkiger voelen.
Wij houden ons meestal krampachtig vast aan het verleden of het denken is te veel gericht op de toekomst. Met onze gedachten zitten wij nog te dikwijls vast in het verleden. Waarschijnlijk hebben wij vroeger veel fouten gemaakt of hebben bepaalde mensen ons pijn gedaan. Waarom toch, in Godsnaam, kunnen wij dit zo moeilijk vergeten. Laat het verleden waar het is, het is gebeurd en niemand kan daar iets aan veranderen. Waarom zouden wij onze energie daar nog blijven insteken.
Laten wij niet stilstaan bij dingen die reeds gebeurd zijn. Het enige wat wij uit het verleden moeten gebruiken is de ervaring. Wat hebben wij hieruit geleerd? Voor het overige moeten wij de mensen die ons in het verleden hebben pijn gedaan, vergeven en vergeten.
Probeer ook jezelf te vergeven voor fouten die je hebt gedaan. Laten wij ons openstellen voor het positieve en laat ons verdraagzamer zijn. De situatie van vroeger bestaat niet meer, het is enkel de basis om verder te gaan.
Als de mensen dit gaan beseffen, zullen er heel wat meer ontspannen gezichten rondlopen. Er zullen heel wat lichamelijke klachten, angsten en allerlei spanningen verdwijnen.
De kunst van het leven is de eigen fouten inzien en leren omvormen, maar ook onszelf accepteren en waarderen zonder zelfzucht. Pin je niet vast aan je negatieve ervaringen of je mislukkingen want dan heb je geen tijd om gelukkig te zijn, maar leer van deze ervaringen.
wat het ogenblik brengt, erkent
en als een geschenk aanneemt.
Het leven is niet altijd rooskleurig. " Ieder huisje heeft zijn eigen kruisje", wordt wel eens gezegd. Als wij ons niet te emotioneel laten meeslepen bij moeilijke situaties en er zo evenwichtig mogelijk leren mee omgaan door het ook een beetje van op afstand te bekijken, kunnen wij van deze nare situatie leren. Deze situaties komen tot bij ons om ons iets te leren. Laten wij ons niet te afhankelijk opstellen bij minder aangename situaties, want anders verliezen wij onszelf in bittere emoties.
Als je dit bekijkt, zal je bemerken dat wij ons geluk maar al te vaak afhankelijk stellen van iets wat buiten onszelf staat. Als wij dit te vaak doen, werpen wij ons geluk in een emotionele vuilbak. Wij zijn hier op aarde om ons leven te beleven, om te leren, om te evolueren, om te groeien,
Negatieve situaties zullen steeds terugkeren tot je begrepen hebt waarom ze steeds terugkeren; tot jij het zelf eens voor goed en altijd positief oplost. Te dikwijls denken wij dat de schuld van ons ongeluk bij een ander ligt. We willen maar al te graag een zondebok hebben om ons verdriet aan te hangen. Laten wij a.u.b. niet te snel oordelen en laten wij bij onszelf nagaan waarom wij zo denken. Waarom heeft hij mij verlaten, waarom ben ik zo eenzaam, waarom heb ik geen vrienden, waarom vind ik geen job?
Wees eens wat vriendelijker, verdraagzamer, toleranter. Speel eens het spel:"Gelukkig zijn". Ken je dit niet? Doe alsof je gelukkig bent, het is niet moeilijk. Stop nu met lezen, sta recht en haal wat te drinken. Kijk even door het raam en kijk goed, is het geen prachtige weer, of hoera, het regent, of het is gezellig koud, of de zon schijnt, of het is prachtig donker. Bekijk het eens met andere ogen en speel het spel," ik ben gelukkig, ik leef, ik adem, ik denk, God heeft mij leven gegeven. Geef je enkele minuten stilte. Sta nu recht en doe het.
Het heeft zijn voordeel te denken dat je gelukkig bent om het ook te zijn. Bekijk alles eens grondiger; het maakt je gelukkiger. Bekijk eens een bloem of een gewone grasspriet met andere ogen, dan zul je merken hoe wonderbaarlijk dit eruit ziet.
Als ik met mijn zonen in het prachtige natuurreservaat "Schaapswees" wandel, vinden wij het zo raar dat wij praktisch de enigen zijn die daar rondwandelen.
Beseffen wij wel altijd dat wij ouders hebben, of kinderen, of vrienden hebben die om ons geven? Wij leven veel te oppervlakkig om gelukkig te zijn.
Wordt vervolgt in," Leven met een MS patiënt", deel 4.