Jacqueline heeft onze wereld verlaten. Ze is nu aan de overzijde en toch dicht bij mij. Ik had jullie beloofd terug te komen om de laatste weken van Jacqueline neer te pennen. Hiermede is ook dit hoofdstuk van ons levensverhaal afgesloten.
Rouwbrief.Donderdag 18 oktober 2001.
Ik was nog maar een uurtje op mijn werk toen mijn GSM rinkelde. Dat voorspeldt nooit iets goeds. De verpleegster van het wit-geel kruis vertelde mij dat de dokter al aanwezig was en dat ik direct naar huis moest komen. Daar aangekomen zag ik direct de ernst van de zaak in. Er was geen bloeddruk meer te meten. De dokter vertelde mij dat Jacqueline een ademstilstand had gehad van anderhalve minuut. Nu ademde ze terug maar zwaar. De dokter vertelde mij dat het zeer ernstig was. Ze was weer eens door het oog van een naald gekropen. Ik weet dat Jacqueline nooit zal overgaan zonder dat ik bij haar ben. Tegen de avond was ze wat beter.
Vrijdag 19 oktober.
Jacqueline was terug de oude. Wij hebben nog samen meegezongen met het liedje van The drifters: "Save the last dance for me". Aan het openen van haar mond wist ik dat ze het liedje meezong. Ze had enorme honger en at goed. Haar lichaam vroeg waarschijnlijk achter voedingsstoffen, ze was immers graatmager. Ze woog nog amper 30kg. Ze werd magerder met de dag, wat ze ook at.
Plots, als bij donderslag, vroeg ze op duidelijk toon achter haar trouwring. Meestal zijn het wat klanken die uit Jacqueline haar mond kwamen, maar nu was het duidelijk verstaanbaar voor iedereen: "Waar is mijn trouwring?"
Waar had ik die weer gelegd? Enkele jaren terug had ik de ring van haar weggelegd omdat hij meer op de grond lag dan aan haar vinger. Met de jaren was ze immer veel magerder geworden. Ik was zo blij en gelukkig omdat ze achter haar ring vroeg. Ik had hem snel gevonden en deed deze aan haar vinger. Dat was nog niet voldoende, ze vroeg of ze haar hand mocht zien. Ze keek vol bewondering naar de ring alsof het de eerste maal was, het was een mooie moment. Toen ik vroeg waarom ze achter haar trouwring vroeg kreeg ik geen antwoord. Ergens vanuit haar onderbewustzijn heeft ze waarschijnlijk die vraag gesteld.
Zaterdag en zondag gingen rustig voorbij.
Maandag 22 oktober.
Die dag was Jacqueline zeer helder van geest. Ze riep mijn naam zo helder verstaanbaar. Ze vroeg achter fruitsap; haar woorden waren zo helder en duidelijk en het was lang geleden dat ze zo verstaanbaar geweest was.
Toch werd Jacqueline magerder en magerder. Ze at goed doch er werden geen voedingsstoffen meer aangemaakt. Haar lichaam was een hoopje ellende. Als ik ze 's avonds in de rolstoel zette om ze slapen te leggen zakte haar bloeddruk naar beneden. Ze kon eigenlijk niet meer verplaatst worden. Onze dokter begreep moeilijk dat Jacqueline dit alles nog overleefde. Haar wil en geest was zo sterk om bij ons te blijven dat ze soms de dood voorbijging.
Woensdag 24 oktober.
Nadat ik Jacqueline opgehaald had kreeg ze een potje yoghurt wat ze rustig opat.
Om 10u reageerde Jacqueline niet meer. Ik dacht eerst dat ze sliep. De dokter werd erbij gehaald en die vertelde ons dat Jacqueline in subcomateuze toestand verkeerde. De dokter vertelde ons ook dat wij het ergste konden verwachten. Op de vraag hoelang Jacqueline dit nog kon volhouden, kon de dokter moeilijk beantwoorden.
Uiteindelijk zegde ze me dat een kwestie van uren zou kunnen zijn, toch niet meer dan twee dagen. Maar de dokter zegde hier direct na: "Je weet, met Jacqueline ben je nooit zeker".
Jacqueline is niet meer naar haar nachtbed gegaan, ze was niet meer te vervoeren. Naast haar bed overnachtte ik in de zetel. Ik gebruikte af en toe een slaappil. Het deed verschrikkelijk pijn haar zo te zien en te horen. Haar ademhaling stokte. Toch bleef ze thuis, als de tijd zou komen wou ik dat ze rustig in haar vertrouwde omgeving en in de nabijheid van mij en mijn zonen zou overgaan naar de overzijde.
Vanaf die dag hebben er steeds liefdevolle mensen om haar heen gestaan. Mijn 2 zonen en de naaste familie met enkele echte vrienden. Deze lieve vrienden hadden een CD in leen gegeven van Enja, " Shepherd Moons". Deze moet je zeker aanschaffen. Deze muziek is voor mij hemelse muziek. Deze muziek heeft de laatste dagen constant opgestaan.
Ik had een klein altaardje gemaakt met Boeda, Jezus Cristus, Onze Lieve Vrouw met Shiva, met daar rond 5 brandende kaarsen, die dag en nacht brandden. Ik noem dit universele spiritualiteit.
Donderdag 25 oktober.
Jacqueline lag nog steeds in coma. Haar ademhaling was zeer diep en rumoerig. Elke dag praatte ik met haar met de hoop dat ze alles zou horen want ik had toch het gevoel dat ze dit hoorde. Meermaals heb ik afscheid genomen.
De dokter had ons verteld dat wij regelmatig haar lippen moesten bevochtigen. Ook haar mond moest ik met zoete amandelolie inwrijven. Telkens wij dit deden, reageerde Jacqueline met een gevoel van zaligheid. Ook haar mond sloot ze telkens van deugd. Alleen al om dat te ervaren van Jacqueline deden wij dit alle 15 minuten. Als ze ondertussen mijn stem hoorde reageerde ze nog feller. Voor de rest reageerde Jacqueline niet meer.
Vrijdag 26 oktober.
Jacqueline lag nog steeds in coma. Plots als bij toverslag gingen haar ogen open. Ik schrok en begon snel tegen haar in te praten. Mijn emoties kregen het fel te verduren. Haar ogen bleven mij aanstaren. Ik bemerkte dat, als ik mijn hoofd verplaatste, haar ogen niet volgden. Ze bleef voor zich uitkijken. Ik dacht dat haar ogen per toeval geopend waren maar toen ik haar vroeg om haar ogen te sluiten, reageerde ze direct. Haar ogen gingen dicht maar gingen direct weer open. Jacqueline reageerde op mijn stem. Ik was gelukkig en toch vol pijn.
Elke dag bleef er urine in haar blaassonde druppelen en toch dronk ze niet meer. Elke dag valt ze af, we schatten dat ze amper 22kg woog. Ik begon nerveus te worden ik voelde dat het einde naderde. Plots zag ik een beeld voor mij met een cijfer 5 en daarna een 6. Zou Jacqueline het tussen de vijfde en de zesde dag in coma overgaan? Dat kon toch niet? Van alles ging er door mijn hoofd.
Zondag 28 oktober.
Er was geen verandering zichtbaar. Haar ademhaling werd angstaanjagend zachter en stiller. Regelmatig ging ik in de nacht kijken naar Jacqueline. Ik kon moeilijk de slaap vatten, allemaal verwachtten we het ergste. Tijdens het nieuwe uur om 2 u. in de nacht zag ik plots terug die grote ogen van over enkele dagen terug. Ik maakte snel mijn jongste zoon wakker. Jacqueline was terug wat bewuster. Tijd om nog wat te vertellen.
Om 5 uur in de nacht bemerkte ik dat Jacqueline mij iets duidelijk wilde maken. Haar mond bewoog regelmatig. Met grootte liefdevolle gevoelens ben ik dicht naast haar gaan liggen. Haar lichaam was helemaal afgetakeld en doodziek, maar toch wilde ze niet vetrekken. Al was ze ziek toch wilde ze nog bij ons blijven. Toch kon ze de dood niet langer blijven uitstellen.
De nacht was weer voorbij. Ik dacht dat Jacqueline de nacht van zondag op maandag zou vertrekken naar de andere wereld. Mijn oudste zoon dacht tussen 2u. en 3 u. Ik kon de slaap niet vatten en bleef maar woelen terwijl ik haar ademhaling beluisterde en beluisterde. Ik bleef wakker, ik verwachte iets.
Maandagmorgen 29 oktober.
Plots werk uit mijn woelen gehaald. Het was 2.u10. Ik sprong recht uit de zetel en ging direct naar Jacqueline kijken. Ik zag haar adem stilletjes minderen. Na nog driemaal geademd te hebben, stopte ze met ademen. Ik deed haar zuurstof brilletje af en voelde naar haar hartslag. Deze hartslag voelde ik langzaam verminderen, tot ik niets meer hoorde. Ik kreeg een gevoel van machteloosheid en had het gevoel dat ze mijn hart uit mijn lichaam trokken. Het deed verschrikkelijk pijn. Nu ik dit neerschrijf voel ik terug dezelfde pijn.
Onze jongste zoon maakte ik wakker. Ieder van ons wist wie hij moest opbellen. Als robotten belden wij de naaste familieleden op. Ook de dokter en onze verpleegster van het wit-geel kruis werd verwittigd.
Een paar dagen terug had ik aan de verpleegster gevraagd of ik met haar Jacqueline zou wassen en aankleden als het zover was. Zij was direct bereid, ze is een pracht van een vrouw! Ik had niet graag dat vreemde mensen van de begrafenisondernemer dit zouden doen. Toen mijn zonen, de naaste familie, de dokter en de verpleegster binnen kwamen werd het mij allemaal te veel…. Mijn oudste zoon had gelijk, tussen 2u. en 3u. zou zijn moeder overgaan!
De verpleegster en ik begonnen aan de moeilijke karwei. Jacqueline woog geen 20kg meer. Haar wassen deed ons beiden pijn. Onze verpleegster kwam al een 6 tal jaren bij ons en heeft ook een deel van Jacqueline haar evolutie kunnen meemaken. Voor haar was het zo moeilijk als voor mij, maar we deden verder. 14 Dagen terug had Jacqueline zelf nog een trui gekozen. Deze hadden wij aangedaan als afscheid. Ook haar ring, waar ze pas achter gevraagd had, bleef aan. Iedereen hield ik op afstand tijdens het wassen en aankleden. Ik wilde niet dat mijn zonen hun moeder zo zouden zien, ze moesten haar zien zoals op de foto van haar herinneringskaartje.
Je voelt het aankomen, maar als het zo ver is schrik je je te pletter. Toen het voornaamste gedaan was nam ik afscheid van de dokter, verpleegster en naaste familieleden. Het had geen zin voor deze mensen om midden in de nacht hier nog langer te blijven, ze moesten nog gaan werken. Mijn 2 zonen met hun partner bleven bij ons. Ze legden een donsdeken op de grond en probeerden te slapen in de nabijheid van hun moeder. Ik legde mij op de zetel maar deed geen oog meer dicht. Ik heb toen veel gepraat met Jacqueline in de hoop dat ze aanwezig was en het hoorde.
Ik had de begrafenisondernemer nog niet gebeld, ik wilde Jacqueline nog een tijdje bij mij. Mijn ouders had ik ook nog niet verwittigd. Deze mensen kon ik niet midden in de nacht wakker maken met dit nieuws.
In de morgen rond 8 uur verwittigde ik de begrafenisondernemer en vroeg aan hem of hij rond 9.30u Jacqueline kon komen halen. Zo konden mijn ouders haar ook nog eens zien. Rond 9.30 kwamen ze Jacqueline halen. Het waren verschrikkelijk momenten als je je vrouw, waar je zo veel van houdt ziet wegdragen in een kist. Ik en mij twee zonen hadden het hier verschrikkelijk moeilijk mee. 31 Jaar getrouwd en 23 jaar voor gezorgd en nu verdwijnt ze uit je huis en uit je leven.
Na een nacht niet geslapen begon het gekkenwerk. Adressen opzoeken, brieven schrijven enz. Te veel om op te noemen. Eindelijk kon ik na 48u. gaan slapen met een slaappil!
Dinsdag 30 oktober.
Tegen de avond ging ik samen met mijn zonen en hun partners Jacqueline opzoeken in het funerarium. Toen ik haar daar zag liggen wist ik direct dit is Jacqueline niet. Mijn zonen hadden hetzelfde gevoel.
Woensdag 31 oktober.
Ik kwam tot het besef dat we nog geen kist gekozen hadden. Samen met mijn zonen en partners gingen wij naar de winkel. Wij hadden afgesproken dat ieder stil zijn keus moest doen. Er was keuze tussen een 15 tal kisten. Zoals meestal hadden wij weer in stilte dezelfde keuze gemaakt. Een eenvoudige lichtkleurige kist. Dat bewijst nogmaals onze eengezindheid en onze sterke band die wij hebben.
Vrijdag 2 november, de gebedswake.
Gebedswake in de kerk op vrijdag om 19u. Bij het binnenkomen van de kerk had ik gevraagd van de CD te spelen van Enja, " Shepherd Moons". Deze CD heb al die dagen dat Jacqueline in coma lag gespeeld echt mooie muziek. De parochiehelper deed de gebedswake geweldig. Alle bezoekers luisterden aandachtig. Algemene stilte en bezinning tijden het liedje van Mama's Jasje: "Als de dag van toen" en het liedje van The Righteous Brothers, "Unchained Melody". Liedjes die wij samen zongen. Bij het horen van deze liedjes stroomden de tranen naar believen. Het hele thema ging over liefde.
Ik had een lege stoel naast mij voorgehouden. Een stoel voor Jacqueline indien ze er bij zou zijn. Bij vroegere begrafenissen had ik steeds het gevoel dat de overledene geen plaats had. Jacqueline haar plaats was niet in de kist maar naast mij. Mijn schoonzus had de stoel mooi versierd met witte gewaden. Bij het binnenkomen had ik een rode roos op haar stoel gelegd.
Er was veel volk in de gebedswake, meer dan normaal. De tekst die ik geschreven had voor het herinneringskaartje werd afgelezen. Hieronder de tekst. De eerste vier regels zijn je waarschijnlijk al langer bekend. Reeds vanaf het begin van het ontstaan van onze site staan ze erin vermeld. Deze regels heb ik een tiental jaren geleden voor haar geschreven.
Ik zal steeds je handen zijn, zodat ik je kan geven wat je graag hebt.
Ik zal steeds je benen zijn, zodat ik jou kan brengen waar je graag vertoeft.
Ik zal steeds je ogen zijn, die je vertellen wat je graag ziet.
Ik zal steeds je engelbewaarder zijn, tot de dag komt dat jij jezelf kan zijn.
In de nieuwe wereld waarin je nu vertoeft zal je uiteindelijk jezelf zijn,
zonder je verschrikkelijke ziekte en pijn.
In deze mooie wereld zal je met Goddelijke Liefde omringd worden.
Alle zorgen die op onze weg kwamen, hebben onze liefde voor elkaar nog extra versterkt.
We waren samen rijk van geluk omdat wij gelukkig waren met eenvoudige dingen.
We waren niet ongelukkig met wat je niet meer kon,
maar gelukkig met het weinige dat je nog kon.
Het grootste geluk in ons leven was dat we samen waren.
Liefste zoet, nu zal je het voorlopig zonder ons moeten stellen.
Dat zal zowel voor jou als voor ons pijnlijk zijn.
Wij zullen je lach missen die iedereen deed huilen van geluk.
Wij zullen je onverstaanbare klanken missen die ik alleen verstond.
Wij zullen je missen als de liedjes gespeeld worden die je zo graag hoorde.
Wij zullen je ogen missen die ons volgden waar wij gingen,
doordringende ogen die bovenaardse liefde uitstraalden.
Maar deze fysieke dood zal ons niet beletten om geestelijk met elkaar verbonden te blijven.
Ooit komt de dag dat we weer oog in oog samen zullen zijn.
Je zielenvriend en man Michel.
De andere teksten van mij, mijn schoonzus, mijn zoon, zijn partner en ons kleinkind werden ook voorgelezen. Deze zijn vermeld onder de uitvaartdienst.
Bij het naar buiten komen na de gebedswake zag ik vele vrienden, collega's en anderen die me enorm steunden.
Zaterdag 3 november, de uitvaartdienst.
Samenkomst en rouwgroet in de kerk vanaf 9.40u. Het is hier in België de gewoonte om dan naast de kist te staan als echtgenoot en als naaste familie. Om dan alle kerkgangers toe te laten je te groeten en medeleven te betuigen. Daar had ik bewust afstand van gekozen. Ik, mijn zonen en naaste familie ging ik niet meer laten lijden dan nodig was. Wij waren direct op onze plaats gaan zitten.
De muziek van Enja werd nogmaals gespeeld bij het binnenkomen van de mensen. Alles was tegelijk zo hemelsmooi en pijnlijk. Toen de priester begon met de inleiding werd alles muisstil. Deze inleiding had ikzelf geschreven, omdat niemand Jacqueline zo goed kende als ikzelf.
Hieronder de inleidingtekst van de uitvaartmis.
Jacqueline, een meisje van de boerenbuiten uit Zoel, getrouwd op 20 jarige leeftijd met Michel, iemand vanuit de stad Herentals. Ze waren er vroeg bij. Twee jaar later kwam het eerste kindje en waren ze al aan hun huisje aan het bouwen op de Stippelberg.
Op 28-jarige leeftijd na de geboorte van haar tweede zoon, ging het fout. De diagnose werd gesteld. Jacqueline had de verschrikkelijke ziekte MS. Het waren moeilijke jaren tot de aanvaarding kwam.
Nu 23 jaar later is ze heengegaan. Niet zomaar, Jacqueline heeft een grote indruk gelaten op iedereen die haar kende. Jacqueline, Michel en haar zonen hebben moeilijke tijden gekend. Maar toch waren ze in deze situatie toch nog samen gelukkig. Ze waren gelukkig met eenvoudige dingen. Jacqueline was niet ongelukkig met wat ze niet meer kon, maar gelukkig met het weinige wat ze nog kon.
Jacqueline was zo lief. Ze kon bijna niets meer, maar wat ze nog kon, gebruikte ze. De liefde die ze gaf was onbeschrijflijk.
Haar ogen die Michel en haar dierbaren aankeken zijn momenten die ze nooit zullen vergeten. Zoals op het herinneringskaartje geschreven staat, "straalden haar ogen buitenaardse Goddelijke liefde uit".
Als haar dierbaren op bezoek waren, was er steeds een glimlach klaar.
Jacqueline hoorde graag muziek; luisteren was ook één van het weinige dat ze nog. Liedjes van de jaren 60-70 werden constant gespeeld. Daarom spelen wij straks enkele lievelings liedjes van haar. Liedjes die ze samen zong met Michel en aan de bewegingen van haar mond wisten ze dat Jacqueline de tekst goed kende.
Ze klaagde nooit! Als je vroeg aan Jacqueline hoe het met haar was, antwoordde ze steeds: "Heel goed". Als ze geen pijn had, voelde ze zich gelukkig bij haar man en haar kinderen. Dat is de enige reden waarom Jacqueline het zo lang uitgehouden heeft. Haar lichaam was helemaal afgetakeld. Maar de wil om bij Michel en haar zonen te zijn was groter.
Hoeveel ze ook geleden heeft en hoe moeilijk ze het ook gehad heeft, steeds weer overwon de liefde van en voor haar gezin.
Jacqueline heeft niet geleden bij haar overgang. Als het laatste van haar lichaam opgebruikt was, is ze stilletjes vertrokken naar een liefdevolle wereld hier aan de overzijde. Haar grote liefde Michel, was op dat moment bij haar aanwezig toen ze haar laatste adem uitblies en haar laatste hartslag stopte.
Jacqueline heeft de laatste 5 dagen in coma gelegen. Haar man en haar kinderen hebben hierdoor meermaals afscheid kunnen nemen. In coma zijn en toch nog reageren op de stem van haar man is een bewijs dat hier alles om liefde draaide.
Michel.
Tot zover deze inleiding. Iedereen werd in hun hart geraakt, zelf de priester. Na deze inleiding ging hij gewoon verder en sprak hij over ons alsof hij ons altijd gekend had, al hadden wij maar tweemaal met elkaar een kort gesprek gehad. Het was een mooie inleiding. Jacqueline en ikzelf hadden niets beter kunnen verwachten. Onderstaande tekst had ik de priester meegegeven. Deze tekst heeft hij op zijn eigen manier prachtig verwerkt in zijn preek.
Achtergrond informatie bij de uitvaartmis.
Het verzorgen van Jacqueline was niet gemakkelijk. Maar toch heeft het mij een enorme waarde en zin aan mijn leven gegeven. Het geeft een goed gevoel.
Ik denk dat we voorbestemd zijn om iets te vervullen in dit leven. Wij zijn hier niet zo maar toevallig op aarde geplaatst. Ik zie het leven als een leerschool en ieder heeft wel iets anders te leren en mee te maken. Daar Jacqueline ziek was heeft zij mij de kans gegeven om haar te helpen, mijn doel is vervuld.
Velen stellen zich de vraag waarom ik, waarom wij, en dat is volkomen menselijk.
Volgens mij zijn wij als mens beperkt in ons denken en wij hebben niet voor alles een antwoord. Wij zien enkel dit korte leven voor ons met zijn beperkingen.
Ik denk dat wij deel uitmaken van een groot evenwichtig, Goddelijk en harmonieus geheel, dat ons denken te boven gaat. Het is best dat wij ons niet te hard focussen op deze uitspraak van waarom wij, het is nu eenmaal zo, we zitten in deze situatie die wij niet kunnen veranderen. Laat ons proberen het beste ervan te maken en onze energie nuttiger gebruiken door evenwicht te vinden in onszelf en onze omgeving.
Tot zover deze tekst.
Algemene stilte en bezinning tijden het liedje van Mama's Jasje: "Als de dag van toen" . De priester had zijn uiterste best gedaan. Tijdens de offerande speelden ze het liedje van The Righteous Brothers: "Unchained Melody"en "Rain and Tears" van Demis Roussos. Dit laatste liedje was ons liedje van toen we elkaar pas kenden.
Hieronder nog enkele teksten die voorgelezen werden door ons kleinkind, Anke. De teksten zijn van onze zoon Bart, haar zus Josee, Danny, de partner van Bart en ons kleinkind Anke.
Mama,
Ik wil je bedanken voor de grote liefde die we van jou gekregen hebben.
Ondanks je groot fysisch lijden heb je steeds de kracht en energie gehad
om toch andere mensen gelukkig te maken.
Je deed dit met een glimlach waarvoor woorden te beperkt zijn.
Nu je bent overgegaan (niet doodgaan) voel ik twee dingen:
Enerzijds voel ik een rustige en positieve kracht, daar ik er zeker van ben dat we je ooit zullen terugzien en dat je hier op aarde steeds in ons hart blijft bestaan.
Anderzijds voel ik me ook verdrietig omdat we nog altijd maar mensen zijn met onze aardse beperkte zintuigen.
Met andere woorden, we zagen je graag liggen op je bedje maar dat zien we niet meer, voorlopig kunnen we het enkel nog voelen.
Als laatste wil ik mijn vader bedanken, voor alle zorgen aan ons ma, elke dag opnieuw en opnieuw.
Papa deed dit uit liefde, echte onvoorwaardelijke onbaatzuchtige liefde.
Dit was niet altijd even makkelijk, maar papa deed het zoals Jezus het zou gedaan hebben.
De band die hierdoor gevormd is, zal er altijd blijven zijn tot in de eeuwigheid.
Je zoon Bart.
Jacqueline,
Een lange lijdensweg.
Een enorme moed en kracht had mijn zus die nooit klaagde.
Een groot voorbeeld ben je voor iedereen.
Wij houden zoveel van u.
Maar het mocht niet blijven duren, waarom?
De grote liefde die je van Michel hebt gekregen heeft je korte leven langer gemaakt.
Je bent zo dicht bij ons.
Ook ons moedertje heeft u opgenomen in haar eigen wereldje.
Ik zag het, mijn zusje werd zo moe, zo moe.
Je zus Josee.
Jacqueline,
Ook al hebben wij, Danny en Anke, jou maar 8 jaar gekend, toch was je een echte moeder voor ons.
Dit zagen we aan je ogen, je mond, je lach en je tranen.
Wij klaagden over kleine kwaaltjes maar jij met je vele en grote kwalen, klaagde nooit.
Jacqueline, we vergeten jou niet en zullen aan jou blijven denken in lichte en donkere dagen.
Zo zullen we de moed blijven hebben om verder te gaan.
Jacqueline, je was en blijft een echte moeder voor ons.
Danny en Anke.
Tot zover deze teksten.
Het was een prachtige uitvaartmis. Zoals velen het later omschreven: "In de kerk kon je de stilte, de aandacht en de liefde voelen" en "Ja, tijdens de uitvaart voelde je werkelijk de liefde overal om je heen" en "Nog nooit heb ik zo'n gevoel ervaren en dat in een uitvaart". Jacqueline was niet zomaar heengegaan. Ze heeft een diepe indruk gelaten op iedereen.
Niet iedereen had een stoel kunnen bemachtigen. Naar het schijnt zat de kerk al vol 20 minuten voor de dienst begon. Dit allemaal horen, zien en voelen doet deugd.
Dit had ik nooit verwacht. Wij waren een koppel dat op zichzelf leefde. We hadden geen sociale contacten met de gemeenschap. Door de ziekte van Jacqueline leefden wij als het ware tussen vier muren. Toch kregen wij honderden reacties waar je stil van wordt. Enkel jullie, onze site bezoekers wisten hoe wij leefden.
Na de uitvaart was er de koffietafel voor familieleden en vrienden. Daar ging ik als eerste de lieve mensen begroeten die enorm veel voor Jacqueline en mezelf betekenden, verpleegster Francine en Josee van de Landelijke thuiszorg.
Verder wil ik iedereen bedanken voor hun steun tijdens de moeilijke jaren, in het bijzonder de twee juist vernoemden, mijn zonen met hun partners, mijn ouders, mijn twee lieve tweelingzussen, schoonbroer en mijn echte vrienden. Natuurlijk ook alle bezoekers van onze site waar ik vele bemoedigende e-mails van gekregen heb.
Het heeft me veel moeite gekost dit allemaal neer te schrijven. Dit ging altijd gepaard met tranen. Doch maakt het deel uit van mijn rouwproces. Als ik aan Jacqueline terugdenk heb ik toch een goed gevoel. Ik heb gedaan wat ik kon, en was bij haar heengaan aanwezig. Mijn doel hier op aarde is vervuld. Natuurlijk mis ik haar enorm en doet mijn hart vreselijk pijn, maar haar lichaam was volledig afgetakeld zo kon het niet lang meer.
Buiten alle verwachtingen heeft Jacqueline het nog lang uitgehouden. Amper 20 kg wegen en nog niet willen vetrekken, geeft aan hoe sterk onze band was en steeds zal blijven.
Lieve mensen tot kijk misschien laat ik nog wel iets van mij horen. Deze rubriek " Leven met een MS patiënte" is afgesloten. Toch zal ik me inzetten om onze site regelmatig te vernieuwen en aan te passen. Er volgt nog eerst een bladzijde waar ik de mooiste teksten ga in vermelden die wij gekregen hebben als blijk van medeleven. Eerst even een rustpauze nemen, hou jullie goed en tot je volgende bezoek. Denk eraan het leven is te mooi en te kort om met nutteloze negatieve zaken bezig te zijn waar je zelf niets kunt aan veranderen. Maar steek je energie in dat wat je wel kan veranderen.
Lieve Groetjes Michel.
Terug naar het begin
