Voorwoord.

Hallo,

In deze editie van de plons moet ik U informeren over een aantal beslissingen van het bestuur. Een eerste punt is het lidgeld. Dit wordt vanaf 1998 verhoogd naar 4500,-Fr. Dit is absoluut noodzakelijk om de club financieel gezond te houden. In 98 zijn wij weer verantwoordelijk voor de onderhoud van het zwembad. We moeten hiervoor iemand vergoeden. Sinds dit jaar zijn we verplicht om een redder te hebben in het zwembad. Gezien er bij ons in de club niemand beschikbaar is moeten we iemand huren voor deze klus.

Ons leslokaal in de kelder zijn we ook kwijtgespeeld. Volgens de directie van het zwembad mag dit niet meer gebruikt worden omdat er geen vluchtweg is in geval van brand. We zijn nu verplicht om een lokaal te huren op de HIK.

Dit zijn enkele punten die ons verplicht maken het lidgeld te verhogen, we kunnen deze kosten anders niet blijven dragen.

We zijn ook op zoek naar enkele vrijwilligers om het zwembad te kuisen (onder de bodem) op zondagmorgen. Iedereen die zich daar kandidaat wil voor stellen kan zich melden bij het bestuur. Graag hadden we ook geweten voor welk bedrag U dit een jaar wilt doen.

Een andere taak waar we vrijwilligers voor zoeken is het vullen en naar boven brengen van de flessen. Het bestuur overweegt om ook hier mensen voor te vergoeden.

We hebben al van alles geprobeerd, maar we komen telkens bij het zelfde uit. Bijna elke week staat de ploegleider alleen aan het compressorlokaal om de flessen naar boven te brengen. Ik ben ervan overtuigd dat er verschillende leden zijn die bewust wegblijven als zij van dienst zijn.

Als we ook hier iemand moeten voor vergoeden zou dat nog extra wegen op de clubkas, en erg jammer zijn voor de mensen die wel plichtbewust hun taak uitvoeren, maar misschien is er geen andere keus.

Indien er iemand een leslokaal weet waar de club (gratis) kan over beschikken dan hadden wij graag dat U dat meldde bij het bestuur.

Het hoeft niet noodzakelijk een klaslokaal te zijn, een ruimte die ervoor kan dienen is ook welkom.

Alle suggesties met wat ik hierboven heb aangehaald zijn welkom.

Iedereen die zich kandidaat wenst te stellen voor het bestuur, kan zich melden wij Swa Bensch of Lou Verheyen.

Groetjes

Dirk

Woord van de voorzitter .

Met pijn in het hart begin ik deze laatste bijdrage als voorzitter voor deze plons. De laatste bijdrage hoor ik je al zeggen. Inderdaad , dit schrijfstukje zal mijn laatste exploot zijn voor De Zeester. Na een gesprek met een zwaargewicht uit het bestuur , kan ik niet anders dan consequent mijn mandaat neer leggen. Waarom?

Zoals ik rederlijkerwijs mag aannemen, wisten de meeste clubleden waarmee ik bezig was , met betrekking tot IADS. Toch wil ik nog even de situatie grossomoto schetsen. De verregaande financiële kost die het nieuwe nelos systeem met zich meebracht, voor de beginnende duikers, die ik ronduit een aanslag vind op de portefeuille van de beginners. Het té hoog leggen van de lat voor de niveaus 4*D en instructeurs, die mijn inziens een verruiming van een actief kader in de weg staan. Het nelos-ideal-systeem voorziet in een financiële tegemoetkoming voor zijn 4*D en instructeurs , waar het de werkende bestuursleden van de clubs , in de kou laat staan.

Drie redenen die mij destijds gepast leken om eens op verkenning te gaan op de duikscene , of er geen andere mogelijkheden aanwezig waren die min of meer konden anticiperen op bovenvermelde feiten. In mijn zoektocht ben ik dan in contact gekomen met IADS, een organisatie die perfekt aansloot bij bovenvermelde problemen.

Natuurlijk moet je dan me dit voorstel naar je clubleden gaan. In casu het kader en het bestuur. Welke tegenwind ik daar mocht ontvangen, heeft mijn besluit tot ontslag uiteraard stevig in de hand gewerkt. Ik wens hier dan ook niet met modder te gaan gooien , naar bepaalde personen die van mijn visie geen kl….hebben begrepen. Aan hen om zich op de algemene vergadering te verantwoorden voor hun stellingname binnen het kader en het bestuur.

Ik wens dan ook de eventuele vraag omtrent de expliciete nelos houding van het kader en het bestuur niet als voorzitter te beantwoorden op de algemene vergadering.

Verder hoop ik in deze plons eindelijk eens een gefundamenteerde argumentatie te horen naar aanleiding van hun houding.

Bij wijze van afsluiting , groet ik iedereen en omsluit ik deze personen in mijn armen die mij steeds door dik en door dun hebben gesteund. Het ga je goed!

Sus Belmans.

Jaarvergadering

Op zaterdag 13 december is er weer onze jaarlijkse statutaire vergadering, waarop we uiteraard iedereen verwachten.

Deze zal doorgaan in zaal De Hoef om 19.30 uur stipt

Bent U niet geïnteresseerd in de vergadering, dan is er na de vergadering nog het traditionele een mosselsouper.

Voor 350 Fr. krijgt U mosselen of koude schotel met brood,

en gans de avond drank.

Voor dit mosselsouper kan U inschrijven bij Ludo Groffils

BRETAGNE ‘ 97

Dit jaar hebben een aantal clubleden het initiatief genomen om naar Bretagne op vakantie te gaan, en om er te gaan duiken. Twaalf jaar geleden ben ik voor het eerst naar Bretagne op duikvakantie geweest, en ik heb nog altijd fantastische herinneringen aan de wrakduiken die ik toen gedaan heb. Ik moet er wel bij vertellen dat ik toen nog maar enkele jaren dook, en dat het wrakduiken voor mij toen nog volledig nieuw was. Dat zal dus wel mede oorzaak geweest zijn waarom mijn herinneringen zo positief waren. Ondertussen, twaalf jaar en ettelijke duikvakanties verder, waaronder drie reizen naar Egypte, heb ik al wel wat meer gezien, en vertrek ik dus met iets meer gematigd enthousiasme. Maar, ik heb al die jaren blijven zeggen dat van zodra er in clubverband naar Bretagne gegaan wordt, ik zeker van de partij zou zijn. Met een zevental koppels en een kleine meute kinderen hebben we camping "La Roche Percée" ingepalmd. De eerste twee-drie dagen wordt er nog niet direct aan duiken gedacht, maar is het meer kampement maken en uitblazen bij enkele decaliters wijn en bier. Ondertussen hebben we de duikmogelijkheden al wel gaan verkennen en ook gevonden wat we zochten. Dank zij den Danny en zijn superieure kennis van de Franse taal worden een aantal dagen gereserveerd bij het lokale duikstation in Beg-Meil, het dorpje waar we gelogeerd zijn. Ter informatie, Beg-Meil is een klein kustplaatsje, een 20-tal kilometers onder Quimper en aan de overkant van de baai waaraan Concarneau gelegen is. De afstand vanaf Geel is ongeveer 950 km. Anderhalf uur varen vanuit de kust ligt de eilandengroep "Iles de Glénan", met tussen de eilanden en het vaste land een waaier aan mogelijke duikstekken, inclusief een aantal wrakken op bereikbare dieptes. Onze eerste duik wordt een ondiepe verkenningsduik op een bebloeide sec. Voor de nieuwelingen, een "sec" is een zich op de zeebodem verheffende rotsformatie, die echter volledig onder de zeespiegel gelegen is. Deze draagt een boei omdat het hoogste punt slechts enkele meters onder water zit. Het diepste punt, de zandbodem aan de voet van de rotsformatie is ongeveer 18 meter. Deze sec, waarvan ik de naam alweer vergeten ben, ligt slechts op een tiental minuten varen . En dat is maar goed ook, want de boot, een oude houten vissersboot, zit goed vol. Eigenlijk een beetje te vol, en het geklaag en gevloek is niet uit de lucht bij het omkleden op het wiebelende dek. Ik deel mijn groepen in, volgens de Nelos normen, overhandig de schipper mijn lijstje, en we zijn klaar voor een eerste onderwaterkennismaking. Danny mag zijn eerste echte open-zeeduik met mij doen. Langs de ankerlijn dalen we af in het donkerblauwe, met plankton doorspikkelde, oceaanwater. Het anker ligt juist naast de hoogste rotsen, maar die kale punten kunnen me niet bekoren. Ik kies een kompasrichting en ga rustig op zoek naar de voet van de rotsmassa. Er zit flink wat leven, maar de begroeiïng is eerder mager. Rondspartelend tussen de diverse rotsformaties vindt Danny een conger in zijn hol. Alleen de kop is zichtbaar, maar het ziet er een serieuze knaap uit. Ik palm naar de achterkant van de rotsblokken en vind de achterdeur. Ik zie het puntje van zijn staart! Mijn arm verdwijnt in het hol en ik geef een flinke mep op zijn achterste. Vlug terug naar voor gepalmd maar daar komt Danny al aan. Hij had blijkbaar niet begrepen wat ik ging doen, en was daarom maar achterna gekomen. Hierdoor heeft hij waarschijnlijk de schrik van zijn leven gemist, want een kanjer van een zeepaling van misschien wel twee meter die juist voor je neus op ja afgestormd komt is niet van de poes. We scharrelen nog wat rond, en na zo’n vijftig minuten zit onze eerste duik erop. We stijgen traploos in het blauw en komen een eindje van de boot aan de oppervlakte. Enkele minuten palmen en we zijn aan boord. Danny vond het een prima duik en qua kennismaking was ik tevreden. De zichtbaarheid was voldoende, stroming was er haast niet en de temperatuur was goed te doen met een 8 mm pak. Aan boord waren de meningen evenwel verdeeld. Hoe meer ervaring, hoe minder interessant ze de duik vonden. Maar is dat niet altijd zo? Enkele malen Egypte en je bent rot verwernd.

‘s Avonds worden de logboekjes toch driftig ingevuld en afgetekend, een teken dat en nog enthousiasme aanwezig is. De volgende dag is al een rustdag, want de boot was reeds volgeboekt. Die avond zakken we nog maar eens door tot in de vroege uurtjes. Het lijkt wel Pinksterweekend, maar dan veertien dagen aan een stuk. Spijs en drank vloeien rijkelijk, en vooral de olijven en de 5-liter kratten rosé doen flink de ronde. En ‘s morgens werden we wakker met een houten kop, de ogen nog moeilijk te gebruiken,... Onze rustdag valt samen met de koninginnenrit uit de Tour de France, en dus doen we die dag toch nog aan sport in de kantine voor het TV-scherm. De volgende dag varen we opnieuw naar een sec, genaamd "Pen Piou Piou". Ditmaal een beetje dieper en daarom niet voorzien van enig herkenningsteken. De nam van deze sec kan ik beter onthouden, ik denk maar aan de puntige uitsteeksels van de franse actrice Miou Miou, en ik weet al waar "Pen" voor "staat". De Swa en de Juul mogen met mij mee, dan kan ik straks de duikleiding aftekenen bij de Swa. Ook hier weer een verscheidenheid aan wilde rotsmassa’s, maar ditmaal overdadig begroeit met reusachtig kelpwier. Je zweeft over de toppen van het wier, en je zoekt met je lamp twee-drie meter dieper naar leven tussen rotspleten. Op een vrij vlakke plaats, waar de kelp maar een halve meter hoog staat, ontdekken we een loszwemmende conger. Het beestje van een kleine anderhalve meter wordt langs drie kanten ingesloten, maar vervolgt rustig kronkelend zijn weg over de rotsen. Een leuke ontmoeting. Een eind verderop vinden we nog een groter exemplaar. Tijdens de achtervolging stoot ik op een joekel van een obus. Gelukkig zonder oorlogskop, en alleen maar gevuld met zand en grind. Ik schud ze leeg en nu is ze best te tillen. Meenemen die handel. Een half uur later, aan de oppervlakte, moet ik op mijn rug met een lege fles naar de boot palmen. Het is een flink eind, en nu beginnen die extra kilo’s antiek koper serieus door te wegen. Half verzopen geraak ik dank zij de aanwijzingen van Juul toch bij de achterop gesleepte zodiac. Met één hand aan de zodiac en de andere arm rond de obus hang ik daar, uitgeteld. Gelukkig heeft de schipper het zaakje door en trekt hij de zodiac tot bij de boot, waarna hij in de zodiac stapt en mijn vondst met verbaasde ogen aan boord trekt. Oef, de buit is binnen en ik heb mijn souvenir van deze vakantie. Onder algemene belangstelling wordt de buit gecontroleerd. Het slaghoedje blijkt nog intact te zijn, maar daar blijven we wijselijk maar vanaf. Op de camping aangekomen verdwijnt mijn schat in de disslebak van mijn caravan. De volgende dag wordt onze eerste wrakduik. Inmiddels zijn er nog een drietal beginners gearriveerd. Spijtig voor hen zit de boot al vol. Zij starten hun kort velof met een snorkeltochtje. En wij op weg naar ons eerste wrak, de "Pietro", een cargo van 150 meter lengte, gezonken tijdens W.O. II. Het wrak is beboeid met een driftboei, en dat maakt het gemakkelijk om het te vinden. Ditmaal mag Petra met mij mee. Het wrak ligt op 30 meter, maar de reling steekt tot op zo’n 22 meter. Dit gaat nog net met de dieptebeperking die Petra nog heeft. Het ankertouw ligt ongeveer in het midden van het wrak, dus kan je kiezen, naar rechts voor het intacte achterschip, of naar links, voor het volledig door elkaar liggende voorschip. Ik kies voor het achterschip. Het volledig open ruim zit stampvol vis, voornamelijk Steenbolk. Door het ruim en de massa vis bewegen we ons voorzichtig naar achter. In de wrakstukken achteraan op de bodem vinden we enkele congers. Ze zitten echter onbereikbaar weggedoken, maar toch nog net zichtbaar. Als Petra even later haar manometer laat zien die op reserve staat, vinden we het ankertouw snel terug, en stijgen we rustig op; Haar computer geeft enkele minuten trap, mijn tabellen juist niet. Maar trappen maken aan de ankerkoord is geen probleem en dus doen we ze maar. Aan boord is iedereen vol lof over deze zeer geslaagde belevenis. Alleen Dirk is niet te spreken over de geplunderde staat van het wrak. Er is geen antiek koper meer aan boord! Diezelfde avond worden er plannen gemaakt om terug naar het wrak te gaan met de zodiac van Paul, die ondertussen ook gearriveerd is. Onze groep krijgt zelfs nog versterking van onze nieuwste vier-sters bervet, de Rik. Ondanks de dieptebeperking mogen de drie beginnelingen mee met de zodiac naar het wrak. Eenmaal buiten de haven laat Paul de 270 pk’s hun werk doen, en met tien man aan boord gaat het tegen zo’n 40 km per uur richting "Pietro". Op de plaats aangekomen is de boei nergens te vinden. Dan maar met de "fish-finder". Een duidelijke echo op het scherm toont de vermoedelijke ligging van het wrak. Het anker gaat overboord en ik ga als eerste op verkenning. Het anker ligt echter los op de harde zandbodem op dertig meter diepte. Nergens in de buurt een obstakel te vinden. Terug naar de oppervlakte met slecht nieuws. Het anker binnenhalen en verder zoeken. In de buurt ligt een klein jachtje te vissen. Ze zijn echter geankerd. Naderbij gekomen zien we dat ze het razend druk hebben met het binnenhalen van hun lijnen vol met spartelende vissen. Dan ontdekken we dat ze de boei gewoon aan boord getrokken hebben en zich zo vastgeankerd hebben. Anker overboord en allemaal klaarmaken om te duiken. Ditmaal is Veerle mijn buddy. Opnieuw kies ik de achterkant van het wrak en geef Veerle ongeveer dezelfde rondleiding als petra. Het OK-teken wordt telkens dol enthousiast beantwoord. Wanneer ik door de vismassa afdaal in het ruim voel ik toch even een handje op mijn arm. Goed zo, dat maakt het voor mij gemakkelijker om te weten of mijn buddy nog volgt. Ook nu weer is deze duik te snel voorbij en keren we langs het ankertouw terug naar hogere regionen. Veerle heeft geen trap op haar computer, ik heb echter een successieve duik aan mijn been met 17 minuten straftijd. De 7 minuten op 3 meter worden samen vol gemaakt. Terug aan boord heeft iedereen de mond vol lof over deze unieke ervaring. Wrak duiken in Bretagne is en blijft mooi. De volgende dag doen we nog een daguistap met de grote boot. Eerst op een recent wrak van een vissersboot, de "Notre Dame". Te veel duikers op een te klein wrak, met te wainig leven aan boord. Het wrak, dat zeer goed intact is, werd door iedereen van kop tot voet grondig doorsnuffelt. Het houten dek dat begroeid was met zeeroos, en een rod diep onder de achtersteven, maakten deze zondagswandeling toch nog goed. Johan, die met mij dook, in zijn 4 mm pak zonder kap, vond het toch ook een geslaagde duik. Onze middagrust brengen we door bij de echtgenotes en kinderen op éIles de Gl"nan". Flessen vullen gebeurt op het grootste eiland, waar heook het duikstation gevestigd is. Om het grootste eiland rond te wandelen langs de vloedlijn heb je minder dan een half uur nodig. Er staan minder dan tien huizen, maar in de baai tussen de eilandjes liggen wel honderd jachten. Om drie uur is het strandleven voor ons voorbij en moeten we terug aan boord. Ergens bij de buitenste rotspunten van de eilandengroep duiken we nog eens op een sec. Maximum diepte, 22 m, als je de zandbodem vindt, want de schipper wijst zuid, maar zegt noord. Zeker om te controleren of die Belgen nog wel wakker zijn. Ik vind wel de zandbodem, maar niet direct mijn weg terug. Even aan de oppervlakte gaan kijken waar de boot ligt, kompas instellen en terug naar de bodem. Dit kan allemaal zolang er geen trappen moeten gedaan worden. Op de terugweg vinden we toch nog onze 22 meter. Terug aan boord is de schipper verbaasd dat we toch die diepte gevonden hebben. Nog groter is zijn verbazing als Dirk, zoals altijd, als laatste aan boord komt en hem zijn 27 meter laat zien. Nu twijfelt de schipper zelf of hij wel wakker is. Met een extra knoop bovenop en de wind vanachter gaat het richting haven. De schipper is blijkbaar graag op tijd binnen en daarom zijn we de rest van de familie nog voor. Deze arriveren even later met de hydro-jet, nadat ze eerst nog passagiers afgezet hebben in Concarneau. De volgende dagen duiken we nog uitsluitend met de zodiac. Onze drie beginnelingen zijn naar huis en nu hebben we plaats voor iedereen. We varen nogmaals naar de "Pietro", en nu vinden we de boei wel. Paul duikt met het materiaal van Sus, die als schipper aan boord blijft.Ditmaal kies ik om de voorkant van het wrak te verkennen. Het eerste gedeelte is nog bekend terrein, maar ol spoedig moeten we onze weg zoeken tussen allerlei brokstukken. We vinden zelfs het onderstel van een rupsvoertuig. Stilaan is het tijd om terug te keren naar het ankertouw. Maar onderweg laat Petra me zien dat ze nog maar 20 bar heeft. Even voordien had ik nog 100 bar, maar Petra duikt met een 12 liter en ik uiteraard met een 15 liter. Dan maar in het blauw omhoog, en eeven later pikt Sus ons op. Wat we afgelopen week wel geleerd hebben, is dat het bijhebben van een deco-ballon in deze wateren geen slechte zaak is. De Swa en de Luc kunnen evan meespreken. In de plaatselijke duik-shop gaan deze dingen de volgende dagen gretig van de hand. We doen nog een nachtduik op de sec waar we onze eerste duik gedaan hebben. En hier bewijst de zodiac weerom dienst tijdens het oppikken van duikers die een beetje afgedwaald waren, nietwaar Xavier? Na veertien dagen droog weer komt een miezerige motregende laatste dagen roet in het eten gooien. Voor mij betekent dit het sein om op te breken en huiswaarts te keren. Sus en Nicole vertrekken diezelfde ochtend ook richting Belgenland. Luc en Brigitte blijven nog een week en trekken verder zuidwaarts. Tot voor Parijs blijft het motregenen. Waarschijnlijk is nu de rest van de groep aan het opbreken. In de motregen. Gedaan met duiken in Bretagne. Gedaan ook met het dagelijks petanque spelletje. Maar met Half-Oogst gaan we er terug tegen aan. Duiken in de ouwe getrouwe Oosterschelde. En petanque spelen bij de boer. De petanque-baan op de camping in Bretagne was toch niet veel zaaks. Het gazonntje bij de boer speelt wellicht een stuk beter. Dus op dat gebied gaan we er al zeker op vooruit. Maar of het duiken ook beter zal zijn...?

Willy.

  De lopende agenda

Datum	Activiteit	Contactpersoon
zat 13-12-97	Jaarvergadering zaal de hoef	Sus
zat 28-3-98	Clubfeest zaal de hoef	Ludo

Humor

- Toen een aantal clubleden enkele jaren geleden naar Kenia gingen vroeg er iemand. Wat ga je doen als er op een safari een leeuw Uw vrouw aanvalt. " Niets, als dat beest haar wil aanvallen moet hij de gevolgen maar van dragen."

-Op safari komt de groep een tijger tegen. Vraagt er iemand: "Is dat beest niet gevaarlijk?" Neen antwoordde de gids hij heeft pas gegeten. Hoe weet U dat vraagt één van de toeristen. Ha zegt de gids Louis is er niet meer bij.

-Kim gaat met Wim op vakantie. Haar ouders geven haar goede raad. Ja zegt ze: " Ik weet wat ik moet doen als hij aantastelijk wordt, maar wat moet ik doen als hij dat niet wordt?"

De Zeester "Raad van beheer"

De schuin gedrukte leden vormen het dagelijks bestuur.