Woordje van de voorzitter,

Hallo,

Als u deze plons ontvangt zijn wij reeds bezig met ons nieuw duikseizoen.. Wat vliegt de tijd.

Jaarlijks herhaal ik, dat doe ik nu ook weer, dat het mijn grootste voldoening is als iedereen heeft genoten (zoals in Spanje dit jaar )van zijn vakantie en indien al zijn duikuitstappen op een veilige manier zijn verlopen.

Na een onderbreking van twee maanden zwembadtraining zijn wij er op één september terug ingevlogen .

Het is nu weer dat wij onze kalender, dan bedoel ik de “Van dienstkalender”en natuurlijk ook de “ Clubactualiteitenprogramma's ” weer in het oog moeten houden. Waarom? Moet ik u niet zeggen.

Tot donderdaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaags

Ludo,

Voetbalwedstrijd
Duikschool De Zeester tegen Slachthuis Geel.

Omstreeks 18.45 hr. kwamen we samen aan het voetbalveld Heikant in Eindhout. Het was bloedheet op dat moment.

De temperatuur bedroeg 34° Celcius.

Iedereen was al bijna aanwezig en ook onze supportersploeg stond paraat. We begaven ons naar de kleedkamers, om ons te gaan omkleden, maar zelfs dat deed ons reeds zweten.

Gelukkig waren we met voldoende clubleden zodat er veel kon gewisseld worden.

Paul Jansen had nog ne maat bij die goed kon keeperen, en Roger zijne zoon deed ook weer mee.

Met de scheidsrechter werd er afgesproken om na elk kwartier een korte drinkpauze in te lassen. Om 19.30 werd het fluitsignaal gegeven. Als snel merkten we op dat de voetbalploeg van de slachters van verleden jaar veel beter waren. Deze gasten waren echte voetballers met een goed passenspel en zeer snelle spitsen.

Amai, dat zal zweten worden. En inderdaad, na 7 minuten kegen we een eerste tegendoelpunt. We mochten zeker de moed niet laten vallen, dus vlogen we er weer in (ondanks de hitte).

We probeerden allerlei combinaties, maar het wou maar niet lukken, tegen deze overmacht waren wij niet opgewassen.

Hun middenveld en hun spitsen waren goed op mekaar ingespeeld. Onze achterlijn en speciaal onze laatste man de Paul had dan ook heel veel werk, gelukkig speelde hij nog regelmatig voetbal en had hij een goed speldoorzicht zodat de meeste aanvallen goed werden afgestopt.

Het fluitsignaal klonk voor een korte drankpauze. Ik had het gevoel dat ik al compleet uitgedroogd was en aan de gretigheid waarmee er gedronken werd was ik blijkbaar niet de enige. Het was slechts een korte drankpauze, dus al snel moesten we er terug aan beginnen.

De Alois moest verstek laten gaan, hij had iets in zijn bil verrokken.

Deel twee van de eerste helf was blijkbaar nog moeilijker. Ook onze tegenstanders hadden kunnen drinken en zij staken nog een tandje bij (om het in fiesttermen te zeggen). Het duurde dan ook niet lang en zij scoorden een tweede doelpunt. Bij sommige onder ons begon de vermoedheid al parten te spelen, hierdoor beperkten die spelers hun loopafstanden.

Tergelijkertijd kreeg de tegenstander meer plaats om te combineren en voor je het weet scoorden zij hun derde doelpunt.

Na en kort fluitsignaal konden we een tiental minuten rust genieten. Naar de gezichten kijkend van onze clubleden, bleek de inspanning die hier moest geleverd worden toch iets zwaarder te zijn dan een doordeweekse zwembadtraining, of was het de warmte die ons parten speelden. Veel tactiek werd er tijdens de rust niet besproken, we probeerden mekaar alleen nog wat moed/courage in te spreken.

Het volgende halfuur wedstrijd had ongeveer hetzelfde verloop. Zij waren veel sterker in hun samenspel zodat wij hen niet konden verhinderen om nog te scoren.

Uiteindelijk werd het 6-0 in ons nadeel. We hebben wel wat pech gehad want één doelpunt hadden we wel verdiend, maar het mocht niet baten.

Misschien zijn we niet genoeg getraind en moeten we nog zwaardere zwembadtrainingen gaan geven , maar dat zullen we wel beslissen in september of zou het aan onze supporters gelegen hebben ?

Na afloop van de wedstrijd, die trouwens zeer fair is verlopen werden de handen geschud. Iedereen was tevreden want zeg nu zelf, voetballen in meer dan dertig graden is niet gemakkelijk.

Na een verfrissende douche volgde net zoals verleden jaar een lekkere barbeque.

Die was perfect verzogd. Er was meer dan voldoende vlees en groenten en de drank was ook inbegrepen, en dat alles maar voor 15.00 €. Je kan je dus al wel inbeelden dat De Zeester er weer stevig tegenaan is gegaan.

Wij hebben ons goed geamuseeerd en we moeten toegeven ondanks het verlies bij de voetbalwedstrijd, vinden we het steeds plezant om tegen het slachthuis van Geel te kunnen spelen, vooral de vlekkeloze organisatie van voetbal en barbeque.

Ik zou zeggen tot volgend jaar ook al kunnen we s'anderendaags niet goed meer gaan van stijvigheid.

Voetbalteam: Duikschool De Zeester Geel

Examen 2-ster

Na maandenlange voorbereiding was het dan uiteindelijk zover. Het theoretische en zwembad-examen 2-ster duikers werd afgenomen op 19 mei jongstleden.

Onze kandidaten Wim en Caroline Peeters, Hendrik Boonen, Eddy Cools en zijn vrouw Kristel Deams en last but not least Cecile Bridier.

Nadat de laatste plooien waren gladgestreken tijdens het proef-examen theorie en een laatste intensieve zwembadtraining waar alle puntjes nog eens op de “i” werden gezet , waren alle kandidaten klaar om de ultieme test te ondergaan om uiteindelijk als volwaardig duiker te worden beschouwd.

Tijdens het examen kwam duidelijk te voorschijn dat onze willy ook dit jaar weer zijn best had gedaan om deze kandidaten klaar te stomen.

Er waren geen noemenswaadige problemen enkel hier en daar speelden de zenuwen een beetje parten. Doch na herkansing bleken de zwembadproeven niet onoverkomelijk.

Wij, en dat zijn alle oude rotten in het duikvak van de duikschool de Zeester Geel, willen hierbij onze kandidaten feliciteren voor het slagen in hun theoretisch en zwembad examen 2-ster duiker.

Nu moeten ze enkel nog slagen in hun openwaterproeven zodat wij hen mogen verwelkomen in onze gelederen als Neptunus volgelingen, uiteraard nadat ze de ultieme test “hun doop” hebben doorstaan.

Kranten Artikels

Duiken zonder persluchtflessen.

Als de Israëlische uitvinder Alon Bodner er binnenkort inderdaad in slaagt een prototype te bouwen van zijn nieuwste vinding, kunnen menselijke duikers voortaan als vissen in het water ademen. Dat wordt mogelijk doordat ze lucht onttrekken aan het water rondom hen, dit volgens persbureau IsraCast.

Tot nu toe moesten duikers en onderzeeërs het altijd hebben van meegenomen lucht, van lucht die van bovenaf werd ingepompt of van door elektrolyse verkregen lucht, met alle nadelen van dien. Bodners uitvinding maakt gebruik van de Wet van Henry, een door de Britse scheikundige William Henry gevonden samenhang tussen de druk die op een vloeistof staat en het vermogen van de vloeistof een gas vast te houden ('Bij constante temperatuur en bij verzadiging is de hoeveelheid opgelost gas in een vloeistof evenredig met de druk van dat gas in contact met die vloeistof').

Bodners 'ademhalingsapparaat' is een soort snel draaiende centrifuge op de rug van de duiker, waarin zeewater wordt rondgeslingerd. Daardoor ontstaat in de centrifuge een onderdruk, waardoor de in het water opgeloste lucht vrijkomt, waarna de duiker er na kan happen. Een lithiumbatterij van een kilo houdt het apparaat ongeveer een uur aan de praat. Door simpelweg de loodgordel te vervangen door een batterijgordel, kan een duiker in het vervolg urenlang onder water blijven. De Israëlische marine heeft belangstelling getoond, patenten zijn aangevraagd.

Bron: Intermediair

Belgische duiker op zee vermist -UPDATE-

Op de Noordzee, 23 mijl uit de Zeeuwse kust, wordt sinds zaterdagmorgen een Belgische duiker vermist.

Hij was daar met zijn buddy aan het wrakduiken. Bij het omhoogkomen raakten de duikers elkaar kwijt.

De buddy heeft hulp gezocht, wat pas na 2 uur lukte. Direct werd een grote zoekactie opgezet met de reddingsboten Koopmansdank en Dorus Rijkers, een vliegtuig van de kustwacht en verschillende particulieren. Er zijn twee grote gebieden afgezocht, maar de duiker is niet gevonden.

Bron: Omroep Zeeland

Zoekactie Zeeuwse kust gestaakt

De zoekactie aan de Zeeuwse kust naar een vermiste Belgische duiker is gestaakt, meldde een woordvoerder van het KLPD maandag. De 41-jarige man uit Zeebrugge dook zaterdag met zeven anderen naar een wrak, op 23 mijl (ruim 40 kilometer) van de kust van Zeeland.

Hij raakte zijn duikmaat kwijt op twintig meter diepte toen zij naar de oppervlakte terugkeerden. De kustwacht voerde een eerste 'search and rescue'-actie uit, maar kon de duiker niet vinden. Het KLPD gaat ervan uit dat de man is overleden.

Nieuw diepte record .

Afgelopen vrijdag (10 juni) heeft de 52 jarige Zuid Afrikaan Gomes de diepste duik ooit gemaakt. In de Rode Zee daalde hij af op eigen kracht tot een diepte 318 meter.

Gomes had slechts 20 minuten nodig om op de beoogde diepte aan te komen. De opstijging duurde uiteraard wat langer. Na een opstijging van 12 uur, vol met decompressiestops, kon hij zijn hoofd weer boven de waterlijn steken.

Het was zijn tweede poging om het record, wat in 1996 en in 2001 ook al op zijn naam stond, te behalen. Het oude record stond op naam van de Britische duikinstructeur Mark Ellyatt, die de 312 meter aantik bij de kust van Thailand in 2003.

Onderwaterkaas.

In de baai van de Canadese rivier Saguenay is een team duikers op zoek gegaan naar 800 kilo kaas. De vacuümverpakte kaas is vorig jaar door een ondernemer in de baai neergelegd. Met de opmerkelijke actie hoopte de ondernemer een revolutionaire manier van kaas maken te ontdekken. Helaas voor de ondernemer is de kaas nu zoek.

Luc Boivin, de kaasfabrikant, kwam op het idee door een toevallige vondst van een visser. De visser had op de bodem van een meer een stuk Boivin-kaas gevonden. Hoewel niemand wist hoe lang de kaas daar had gelegen, probeerde Boivin toch een stukje. Het bleek één van de lekkerste kazen te zijn die hij ooit had gegeten.

Omdat de hoge druk onder water volgens Boivin het rijpingsproces kan versnellen en de grote diepte de kaas koel houdt, zag hij direct een revolutionaire manier van kaas maken voor zich. Als test werd 800 kilo aan cheddar in de baai gegooid, die na een jaar opgevist zou worden. Helaas voor Boivin bleek de kaas niet meer op de goede plaats te liggen, waardoor er nog geen enkel stuk teruggevonden is.

De voedselinspectie in Canada let er overigens streng op dat de kaas, mocht die gevonden worden, niet in de winkels belandt. Kaas mag namelijk alleen rijpen op een wettelijk goedgekeurde plaats, zodat de kwaliteit gegarandeerd kan worden.

Nu weet ik hoe ze stinkkaas maken ………………!

Nieuws-flash.

Duikveiligheid aan de pijlers van de Zeelandbrug

" De duiklocatie zeelandbrug is gelegen midden op de mosselpercelen OSWD 4 en OSWD 5. Wij zijn de huurders van die percelen en bezaaien die percelen met jonge mosselen om ze dan in de maanden juli en augustus op te vissen en ze naar de veiling te Yerseke te brengen. (Deze percelen zijn al meer dan 70 jaar in ons bezit) Het komt regelmatig voor dat we daar onze visserij hebben en er duikers zijn die meer dan 50 meter van de duiklocatie wegzwemmen. Als we daar aan het werk zijn dmv de mosselkotter ZZ 6 en met 4 stalen mosselkorren de mosselen opvissen, is het levensgevaarlijk voor de duikers die te ver van de "corridor" zijn gezwommen. Het is al meerdere malen voorgekomen dat de duikers vlak bij het schip boven kwamen. We moeten er niet aan denken dat ze in de schroef terecht komen of in aanraking met de visdraden en of mosselkorren. Momenteel is alleen het perceel gelegen aan de westkant van de brug bezaaid met mosselen en met de ebstroom is het dus goed uitkijken voor de duikers. Er staat bij pijler 2 aanzienlijk meer stroom dan bij pijler

We zouden het liefst zien dat er tijdens de visserij niet wordt gedoken en dat men dan een andere locatie opzoekt. We vissen daar niet elke dag en ook de vrijdag, zaterdag en zondag zijn sowieso "vrije"dagen en kan er naar hartelust worden gedoken. Of men duikt niet verder dan pijler 1, daar staat veel minder ebstroom en is de kans op ongelukken natuurlijk veel kleiner. Ik heb vorig jaar al met diverse instanties gesproken over deze situatie en wat meer voorlichting is denk ik van groot belang. Zelf heb ik ook een waarschuwingsbord gemaakt en op het duikbord op de locatie Zeelandbrug geschroefd. De overheidsinstanties vertikken het om daar zelf een bord te plaatsen met informatie over hoe om te gaan als we daar aan het mosselvissen zijn.

Waar het simpel gezegd om gaat: dat men weet dat deze locatie behalve een mooie duikstek ook een mosselperceel is. Prioriteit is de veiligheid van de "nietswetende" duiker. Immers is het zo dat de duikers, die wel weten dat het een mosselperceel is, wel degelijk rekening houden met de situatie op dat moment.

Ik wil nogmaals benadrukken dat we daar op vrijdag, zaterdag en zondag nooit komen. In ieder geval niet in de nabijheid van de duiklocatie. We vissen en zaaien daar mossels op de maandag t/m donderdag en 3 of 4 keer per jaar komen we daar op andere dagen met "gasten'om dmv een proefsleepje te laten zien hoe ea te werk gaat. Maar dat is geen bedreigende visserij op ons EIGEN perceel.

Dan is het ook zo dat we de echte visserij een 10 tal keren per jaar doen, dus 10 dagen en nog niet eens 10 weken. Het is alleen altijd moeilijk in te schatten wanneer we daar gaan vissen. Dat heeft te maken met de veilingprijzen die de ene dag hoog kunnen zijn en de dag daarna weer lager enz. Met de kentering en met opkomend water zal het ook zo zijn dat we met de kotter op soms minder dan 10 meter bij pijler 1 zullen komen!!

Ik probeer wel d.m.v. een A4 mededeling de mensen daar ter plaatse op de hoogte te brengen van onze visactiviteiten.

Ondertussen hebben we met zowel de politie te water, de N.O.B. en nog meer betrokkenen, uitgebreid gesproken over de situatie bij de Zeelandbrug en er zal hierover meer informatie worden verspreid.

Wij als mosselkwekers van de ZZ 6 stellen uw betrokkenheid zeer op prijs.

Met vriendelijke groeten, Evert van de Zande en Patrik Kouijzer, mosselkwekers en huurders van oa de mosselpercelen gelegen oost en west en onder de zeelandbrug."

Belangrijk Bericht

Clubnieuws

Feesten

Hiep Hiep Hoera!

Koen Vanlommel wordt 35 jaar jong.

Hij nodigt alle Zeester clubleden uit om met hem zijn verjaardag te vieren op Zaterdag 1 Oktober.

Zijn verjaardags-fuif zal doorgaan in Feestzalen “de Residentie” te Kasterlee en zal beginnen om 20.30 hr.

Het Afsluit-Duikweekend te Camping Orisant Oosterschelde.

Vorig jaar hebben we met onze duilschool het duikseizoen afgesloten met een weekend aan de Oosterschelde. Dit jaar gaat het afsluitweekend door op datum van zaterdag 8 en zondag 9 Oktober.

We hebben het terrein gereserveerd kort bij de toiletten in het midden van de camping (onze oude plaats). Als leden willen deelnemen en hun tent, caravan of mobilhome wensen op te stellen dienen zij hun reservatie door te geven aan de campinguitbaters zelf.

Camping Orisant Colijnsplaat Nederland-Zeeland
Tel: 0031 / 113.69.54.49 of Fax : 0031 / 113.69.58.52
E-mail: info@orisant.nl

De duikorganisatie zal ter plaatse worden georganiseerd, vermits het weer en de wind een belangrijke rol zullen spelen in de keuze van de duikplaatsen.

Voor leden die niet op de camping verblijven en enkel voor de duiken naar de Oosterschelde komen, zorg dat je vroeg genoeg op de camping aanwezig bent, zodat er bij de duikplanning en organisatie rekening met hen kan worden gehouden.

4-sters examen theorie en zwembad

Op maandag 13 juni werd een 4-sters examen georganiseert door de Yellow Divers in Geel. Omdat er in onze Club slechts één kandidaat was, werd er met de Yellow Divers afgesproken dat Wilfried

het examen theorie en zwembad samen met hen kon afleggen.

Tijdens de zwembad trainingen van de laatste weken was gebleken dat Wilfried een zeer sterk kandidaat was en we mogen zelf zonder al te bescheiden te blijven stellen, dat hij de beste van alle deelnemers was (inclusief die van de Yellow Divers die ondertussen ook bij de Zeester Geel mee trainden).

We hadden nu eigenlijk ook niet anders verwacht van hem, want als je hem bezig ziet, je vindt geen rustiger persoon.

We gaan er niet al te veel woorden aan vuilmaken.

Wilfried was geslaagd voor het theoretische en het zwembad examen 4-ster, maw. hij is een volwaardig 4-ster duiker.

Tijdens de nabespreking van het examen hebben we zelfs gehoord dat het al heel lang geleden was dat de examinatoren (monitoren) een zo perfect kandidaat hebben ontmoet. Dat zegt toch iets , niet !!!

In naam van onze club wensen wij hem nen dikke proficiat.

Een woord van dank

Be deze zou ich gere merci zeggen tegen alle supporters en sympathisanten die hiejel talrijk waren opgekomen. Mer veural ooch aan de mannen die veul tijd gestoken hemmen in de zwumbadtraining, me in de urste plak Eddy en Jef (YDS), en al degenen die me hand en tand mennen theoretische kennis hemmen proberen bij te schave (da zen er te veul vur op te noeme).

En noo wil ich de minsen die vanaf men urste palmslaagskes in't zilvermeer tijd noch moite gespoard hemmen om mich te lirren duike ooch nog bedanke, ja Willy, doa zedde ge ooch bij. En iederiejn die de club een bietske soepelkes lut drei'en.

Voila se, da hem ich toch wir ferm gezeed.

Puerto De La Selva.

Op 14 juli was het eindelijk zover, de vakantie was aangebroken.

Ik had afgesproken om samen met Yves naar Spanje te rijden en dat ik zijn Caravan zou trekken.

Wij vertrokken één dag vroeger omdat Danny, Yves, Franky en ikzelf nog even een korte tussenstop hadden voorzien aan de voet van de Mont Ventoux.

We vertokken omstreeks 14.30 hr bij mij thuis, aan de oprit Geel Oost hadden we afgesproken met Franky en Mieke zodat we samen konden vertrekken.

De reis verliep zonder al te veel problemen, enkel een korte file ter hoogte van de Luxemburgse grens. Na een dikke 10 uur rijden kwamen we dus aan in Carpentras waar Danny en Petra ons zouden opwachten op een Camping.

Na nog enkele uurkes te hebben geslapen zouden we na een stevig ontbijt met voldoende kilo-caloriën de Mont Ventoux beklimmen.

Danny bracht ons allemaal met zijn bus tot in Bedoin (het beginpunt van de klim). We waren allemaal super gemotiveerd.

We zouden vanaf Bedoin ongeveer 22 Km klimmen voor de boeg hebben.Ik ga in dit artikel niet beschrijven hoe we allemaal hebben afgezien, maar ik kan je verzekeren het was de zwaarste inspanning die ik tot dan toe heb gedaan.

Uiteindelijk hebben ik, Franky en Danny de Mont Ventoux beklommen, en daar ben ik wel een beetje fier op.

Vrijdag 15 juli.

Nog diezelfde dag zouden we doorrijden naar Spanje want, men verwachtte een grote drukte op de snelwegen naar het zuiden.

Na een deugddoende douche en een stevige maaltijd vertrokken we omstreeks 5 uur nademiddag.

Het was wel druk op de snelwegen maar we vorderden nog vrij snel.

omstreeks 9.00 hr 's avonds we kwamen dan ook op de Camping Port De La Vall in Puerto De La Selva aan.

Toen wij op de camping arriveerden waren reeds enkele personen aanwezig.

Willy was al een week terplaatse, Peter was ook al aangekomen en Wim Helsen stond ook al opgesteld.

Al vlug begon het terrein wat we gereserveerd hadden vol te lopen, want na ons arriveerden ook nog Swa en Rik met Wilfried als co-driver.

In het begin was er wat verwarring door de eigenaars van de camping want ze wisten natuurlijk niet dat al die caravans bij één groep behoorden, maar dat werd allemaal snel geregeld (t'is gemakkelijk als je een woordje Spaans spreekt).

Nadien als er nog iemand bijkwam moest er enkel nog “gruppo Edie Hanes” gezegd worden en dan werd alles snel geregeld.

Swa ging de eerste avond (want het was bijna donker toen hij aankwam) met zijn boot even appart staan, het was te laat om in de haven alles te regelen.Die avond ging iedereen vrij vlug slapen, men was moe van de lange reis.

Zaterdag 16 juli.

Smorgens vroeg ging ik met Swa en Danny mee naar de haven om de boot te water te laten en een ligplaats te vinden.

Gelukkig had Willy al t'één en het ander geregeld zodat alles redelijk snel in kannen en kruiken was.

Terug op de camping zou Swa zijn Mobilhome wel even snel parkeren tussen de rest van de groep. Alleen was dit niet zo simpel omwille van de te lage bomen.

De eigenaars van de Camping hadden het er even moeilijk mee toen wij de takken van de bomen omhoog duwden om met die “Superbus” (ze bedoelden de mobilhome van onze Swa natuurlijk) er onderdoor te kunnen. Iets later stelde zich hetzelfde probleem met die “supercaravan” van onze vriend Koen.

Doch na wat manouvreren is ons ook dat gelukt. Helaas werd omwille van de lengte van Koen zijn caravan (hij kon niet dwars staan zoals iedereen) de kampeerplaats van de Zeester opgedeeld in Kamp Noord en Kamp Zuid.

We waren bijna voltallig, enkel Raf zou die dag nog aankomen en Alois, Frans, en Luc zouden enkele dagen later komen.

Ik was al content dat alles zo vlotjes verlopen was, want het was een hele groep die we daar bij hadden. De vakantie kon nu echt beginnen.

Zondag 17 juli.

De eerste duik van het velof. We hadden afgesproken dat er elke dag zou vertrokken worden omstreeks 10.00 hr s'morgens.

Onze eerste duik deden we in het natuurpark Cap de Creus, in Cabo Gros een grote baai met in het midden een eilandje La Galera.

Aan de achterzijde (zuidzijde) werd er geankerd. Tijdens het omkleden ontdekten we dat het erg lang moest geleden zijn dat Swa Bensch nog gedoken had, want hij had zijn pak binnenste buiten aangetrokken. Maar met wat hulp lukte het toch om de rits te sluiten.

Ik dook met Dirk Verdonck . Toen we in het water sprongen kwamen alle herinneringen van de Middellandse zee weer naar boven bij het zien van het heldere water en de typische fauna en flora.

We doken naar de noord-Oost zijde van het eilandje. Op een diepte van 24 meter werd het veel kouder omwille van de thermocliene waterlaag . onder de 24 meter was het slechts 15°C, maw. het werd koud, tevens werd het zicht alsmaar slechter naarmate we dieper afdaalden.

Op 37 meter diepte hield ik het voor bekeken, omdat het zicht er zo slecht was had het niet veel zin om verder te gaan.

Naarmate we stegen werd het zicht terug beter. We zagen een langoest, enkele rascassen, een barbeel, en enkele naaktslakken.

Na 50 minuten beëindigden we onze duik. Een mooie eerste duik.

Terug op de camping heb ik eerst wat gegeten en het daarna een uitgebreide siesta genomen, iets wat ik tijdens de rest van het verlof elke dag zou herhalen.

Omstreeks 16.00 hr. nademiddag, als het heeste van de dag is gepasseerd ben ik even naar het strand gegaan. Maar omdat ik geen strand liefhebber ben heb ik het daar niet zo lang uitgehouden.

Dus ben ik maar een pintje gaan drinken op de camping met nog enkele andere compagnons.

Na het avondeten werd er voor de rest van de avond nog rustig bij iemand aan de tent gekeuveld en gelachen tussen pot en pint over de

eerste duik...Tja Swa, we mogen er toch eens mee lachen, he!

Onze eerste duikdag zat er ook weer op.

Maandag 18 juli.

Wakker worden, rustig ontbijten en alles klaarmaken voor de duik van die dag, dat was zo ongeveer de routine van elke dag van de rest van de vakantie. We gingen duiken naar dezelfde plaats Cabo Gros, maar omwille van de wind die snel aan het opkomen was moesten we uitwijken naar een beschutte ligplaats.

Er lagen mooie grote rotsblokken in de buurt van de ankerplaats.

Ik dook met Koen Van Lommel . Omwille van de thermocliene laag ebben we niet dieper gedoken dan 25 meter, daaronder werd het te koud. Ook tijdens deze duik zagen we enkele kleinere zeebaarzen, rascassen en wat galateakreeftjes.

Toen we terug aan boord kwamen zagen we dat de wind reeds grote golven had gecreërd met gevolg dat er tijdens de terugvaart naar onze haven in Llança en een Syncroon barv-festival werd tentoongespreid door Wimmeke en Raf.

Gelukkig deden ze hun behoefte windaf.

Waren die twee gelukkig dat we de haven een uurke later binnenliepen.

Toen we terug op de camping kwamen stelden we vast dat onze clubvlag niet meer aan de caravan van Danny Bensch hing maar we vonden een opdracht van Kamp Zuid (het zuidelijk deel van onze groep, omwille van de opdeling in twee kampen door Koen zijne caravan) dat we de vlag enkel konden terugkrijgen als we een hawaiaanse avond zouden organiseren later in de week.

Voor de rest van de dag werd er weer overgeschakeld op de verdere vakantie-routine, middaglunch, siesta, strand, avondeten en burten ergens bij iemand aan de caravan.

Dinsdag 19 juli.

Na de gebruikelijke ochten routine stelde ik vast toen ik naar het strand ging kijken, dat er nog steeds zeer veel wind was.

We zouden die dag gaan duiken aan een beschutten baai ten noordwesten van van Llança, Punta Lladro genaamd. Het was niet zo ver varen en het was beschut voor wind en golven.

Ik dook met Swa, ook op deze plaats lagen er grote rotsblokken waaronder er altijd wel wat te vinden is.

Omwille van de koude werd de duikdiepte beperkt.

We zagen tijdens deze duik enkele octopussen, murenes, en zoals altijd rascassen.

Tijdens de rest van de dag werd er overlegd hoe we de hawaiaanse avond zouden invullen en werd er een fietsweg uitgestippeld naar Cadaques, want de mountaibikers in onze duikclub wilden op woensdagochtend een toertocht maken.

Woensdag 20 juli.

S'morgens zeer vroeg opgestaan want we gingen mountainbiken.

Ik, Franky, Danny, Yves en Wilfried zouden via het GR11 pad van Puerto De La Selva naar Cadaques gaan.

Het eerste stukje tot in Puerto was kinderspel. Op het einde van het dorp kregen we een zeer zware beklimming eerst nog op asfalt maarlater op onverharde wandelpaden. Helaas moest Wilfried al snel opgeven omwille van een gebroken ketting.

De tocht was niet gemakkelijk, soms moesten we steile stukken klimmen en soms zeer steile afdalingen met de fiets, andere beklimmingen of afdalingen werden met de fiets in de hand gemaakt.

Uiteindelijk na ongeveer 3 uur (en een lekke band) bereikten we Cadaques.

Op een terrasje in het centrum zagen we Mieke en Petra.

Dorstig als we waren bestelden we snel iets te drinken, alleen de bediening was minder snel en we dienden redelijk lang te wachten op onze verfrissende cola.

Om terug energie op de doen zijn we met zen allen nen grote helado (kremmeke) gaan eten.

Kort nadien begonnen we aan de beklimming terug naar Puerto doch dit keer over de gewone weg. Dit was iets gemakkelijker en nog geen half uurke later stonden we al terug aan de camping.

Na de middag hadden ik en Wilfried afgesproken om een duik te gaan doen vanaf het strand, terwijl de rest van Kamp Noord al voorbereidingen trof voor de hawaiaanse party van die avond.

Het was een ondiepe duik (15 meter max.) maar niettegenstaande wij van het strand vertrokken waren, hebben we toch een vrij mooie duik. We zagen namelijk een conger, heeremietkreeftjes, octopussen, rascassen, en enkele galatea-kreeftjes.

Terug op de camping waren alle voorbereidingen voor de Hawai-party volop aan de gang.

Omstreeks zes uur is de party dan losgebarsten.

Er waren allerlij soorten tapas en Sangria voorzien, de zon was van de party en er was voor hawaiaanse muziek gezorgd.

Kamp zuid deed zijn intreden in Hawaiaanse kleding en voorzien van de typische bloemenhangers rond hun nek.

Al gouw zat de sfeer er volledig in.

Wat moet de rest van de camping

wel niet gedacht hebben van die

gekke Belgen.

Ik moet er niet bij vertellen dat de party naar Zeester gewoonte tot in de vroege uurtjes is doorgegaan.

Donderdag 21 juli.

Iets minder fris dan de voorbije dagen zou er ook weer gedoken worden aan Punta LLadro, en dit ook weer omwille van de nog steeds sterke wind die de zee erg onstuimig maakte.

Ik dook dit keer met Luc De Cabooter.

Ook dit keer werd de diepte beperkt omwille van de koude waterlaag die zich ronde de 26 meter bevond.

We zagen ook nu weer enkele octopussen, langoesten, murenes en enkele rascassen.

De rest van de dag werd zoals gewoonlijk weer gevuld met middaglunch, siesta, strand, avondeten en burten ergens bij iemand aan de caravan.

Vrijdag 22 juli.

Na het ontbijt even de wind gekontroleerd aan het strand.

Die bleek na drie dagen uiteindelijk toch te zijn gaan liggen.

Er werd geöpteerd om nog eens te gaan duiken in het reservaat Cap Creus. In de duikgids van deze regio vonden we een scheepswrak beschrijving.

Dus werd er gedoken op dit wrak de “Woodside” genaamd.

Het lag niet zo diep ongeveer 25 meter. Ik dook nogmaaks met Swa.

We vertrokken als allerlaatse.

Het wrak was niet moeilijk te vinden want het lag op een zandplaat tussen een eilandje en het vaste land.

Het lag helemaal in stukken en buiten het voorschip wat nog enigszins herkenbaar was lagen her en der groten metalen platen en verwrongen ijzer. Onder die platen zagen we een grote conger en barbelen, doch in de rotsspleten van iets verderop liggen de rotsen zagen we de ene octopus na de andere.

Voor mij persoonlijk was dit één van de meest geslaagde duiken van het verlof totdantoe.

Terug op de camping werd er weer rustig genoten van het vakantie-sfeertje. Niet vergeten dat we de eerste week er al opzitten hadden

Zaterdag 23 juli.

Het meerendeel van onze club had besloten om Rosas te bezoeken.

Ik was al een paar keer daar geweest en ging niet mee. Dus spraken ik en Wilfried weer af om nog eens een duikje van de kant te maken.

Dit keer zouden we iets verder gaan dan vorige keer.

In totaal hebben we 75 minuten gedoken, na drie kwartier ging ik eens kijken waar we ongeveer waren en ik stelde tot mijn verbazing vast dat we op meer dan anderhalve kilometer van onze vertrekplaats zaten.

We zijn dan maar wijselijk omgekeerd.

Zoals gewoonlijk zagen we ook nu weer de gebruikelijke fauna die we de laatste dagen ook al zagen.

S'avonds kwamen onze collega's van Rosas terug, na een dagje strand, beachvolleybal en site-seeing.

Omdat Kamp Zuid ons een opdracht gegeven had moesten wij voor kamp Noord eveneens iets gelijkaardigs verzinnen.

Die avond hebben we onze tegenprestatie in het spaans opgesteld.

Als tegenprestatie moesten zij een typisch Spaanse avond organiseren met spaanse muziek, dans eten en drank.

Zondag 24 jui.

Na het gebruikelijke ochtendritueel (ontbijt) werd er ook dit keer weer gedoken in Cap Creus.

Duikplaats was Punto De Las Tres Fares (punt van de drie lampen).

Ik dook weer met Dirk Verdonck. Tijdens de afdaling stelden we vast dat de thermocliene koudwaterlaag was gestegen tot ongeveer 16 meter diepte. Dus onder 16 meter werd het heel frisjes. Tevens werd de zichtbaarheid onder de 25 meter veel slechter.

Het had dan ook geen zin meer om dieper te gaan dan 30 meter.

Onder de boot lagen ook hier weer grote rotsblokken.

Onder één van deze rotsblokken vonden wij een grote octopus en omdat Dirk zijn camera bij had, kon hij er een mooie film van maken.

Je moet hem maar eens vragen om deze te laten zien , hij is echt de moeite waard.

Maandag 25 juli.

Die ochtend werd er weer gemountainbiked.

Eerste deel, een beklimming naar een klooster, Monastir de St. Pere De Rodes. Het was een zeer zware beklimming niet zo lang ongeveer 8 kilometer, maar nen echte kuitenbijter.

Nadien wilden we naar een oude kasteelruïne gaan, ongeveer 100 meter hoger dan het klooster en omdat we dachten dat er wel een pad naartoe zou lopen, zijn we met de fiets in de hand omhoog geklommen.

Viel dat tegen toen we bovengekomen geen pad konden vinden.

Er zat dus niks anders op dan weer met de fiets in de hand omlaag te klimmen.

Vervolgens de afdaling naar Villajuija en zo verder naar een klein dorpje Garriguella waar we op een terras iets gingen drinken.

Van daaruit naar Villamaniscle en nadien over de St. Silverster route terug naar Llança.

Al bij al een rit van ongeveer 50 kilometer over sterk heuvelend terrein. Na in Llança nog iets te hebben gedronken op het strand, reden we terug naar de camping.

In de namiddag hebben ik en Wilfried nog maar eens een duikje van het strand gemaakt, doch dit keer meer naar de rechts.

De duik op zich was niet zo goed, want aan de rechterzijde was niet zo veel te zien.

Maar ja het kan niet altijd een goeie duik zijn.

Dinsdag 26 juli.

Omdat een aantal duikers op maandag naar Masa D'Oro (een klein eilandje aan het uiterste oosten van Parc Cap Creus) en zo vol lof waren over wat ze daar allemaal gezien hadden, wilden wij daar natuurlijk ook naartoe.

Na een half uurke te hebben gewacht om te kunnen ankeren (het was er redelijk druk) doken ik en Koen onder.

Inderdaad ze hadden niet gelogen, je zag echt veel vis.

Er waren veel Merou's, Congers, Murenes …. echt te veel om op te noemen. Een duik om niet te vergeten, want zelfs met mijn duikervaring kan ik niet zeggen dat ik dit al dikwijls gezien had.

Na de middag ben ik gaan burten bij Wilfried en Rik. Na enkele flinke-brikken (grote half liters blikjes van Wilfried) kregen we honger.

We bestelden dan maar op de camping een lekkere Pizza.

Na die pizza nog meer van die flinke brikken en voor je het weet zit de sfeer er dik in. Het duurde dan ook niet lang en de gehele groep was bijeengetroept. Hiernaast een sfeerfotooke.

Woensdag 27 juli.

Die ochtend hebben ik, Frans Verhees en Wilfried een tocht gemaakt met de fiets naar Rosas. Eerst de beklimming via Cadaques, naar Rosas, in Rosas een terrasje gedaan aan de haven, en nadien via Villajuija terug naar Llança, ook weer een tocht van een 50 km.

In Llança zelf hadden we een mooi terras gevonden in het oude stadsgedeelte onder een zeer grote plantaan. Lekker gezellig.

Na de middag terug op de camping stelde Anita de vriendin van Frans Verhees, voor om te gaan waterskiën.

Ik had dat lang geleden eens geprobeerd dus wilde ik dat nog wel eens opnieuw proberen.

Als eerste ging Anita met haar eigen monoski proberen. Helaas raakte zij niet uit het water. Toen mocht ik het proberen met twee skies.

Dat viel allemaal wel goed mee, alleen waren de golver veel hoger op zee dan ergens op een meer.

Het duurde dan ook niet lang of ik smakte omwille van zo'n golf tegen het water. Nadien probeerde den Yves het. Ook hij kwam goed uit het water en stond recht op de waterskies, maar bij de eerste bocht lag hij er toch weer terug in.

Om anderen ook de kans te geven ben ik terug aan land gegaan en hebben we nog een beetje genoten van de kapriolen van de waterskiërs.

Die avond waren we uitgenodigd op de Spannese avond van kamp Zuid. Omstreeks zes uur nademiddag moest kamp Noord in spaanse klederdracht of minimaal in de spaanse kleuren aantreden.

Kamp Zuid had ook hier gezorgd voor lekkere Tapas, Paëlla en Sangría.

Onze meest opvallende verschijning van die avond was wel Ignas (zoon van Danny Bensch of moeten we zeggen dochter).

Danny en Petra hadden voor hem een Spaanse jurk gekocht en met een beetje smink werd zoon Ignas omgetoverd tot een echte Spaanse jongedame. Er is die avond weer heel wat afgelachen.

Om nog maar te zwijgen wat de andere camping bewoners weer moeten gedacht hebben van de gekke Belgen.

Donderdag 28 juli.

Dit zou voor mij de laatste duik worden.

Ik dook dit keer met Eric Lodewijckx op een kleine rotspunt die boven water uitstak. Farralons De Cullip werd het genoemd.

Toen we onderdoken stelden we vast dat ook nu weer de thermocliene koudwaterlaag alweer gestegen was tot op 8 meter diepte. Dus bijna de gehele duik hebben we in koud water met een temperatuur van 15°C gedaan.

Op de rots was niet veel speciaals te zien behalve de groete hoeveelheid kleine visjes die rond de rotspunt rondzwommen.

Tevens waren de rotswanden begroeid met mooie rood-blauwe gorgonen. Omwille van de koude hebben we de duik ook een beetje ingekort en na 50 minuten zijn we weer bovengekomen.

Nademiddag hebben we nog eens voor de laatste keer genoten van de Spaanse levensstijl, maw. een beetje Siesta en vooral genieten van de laatste vakantie-avond.

Vrijdag 29 juli.

Na goed te zijn uitgeslapen en lekker te hebben ontbeten ben ik aan de afbraak van mijn terras alias party-tent begonnen.

Na nog wat te hebben geholpen met het opbreken van de caravan van mijn medepassagier en na de betaling van de rekening van de camping waren we klaar voor de terugreis.

Omstreeks 12.00 hr. zijn we weer huiswaarts vertrokken.

De terugreis is zonder al te veel problemen verlopen, behalve dan dat we verplicht werden om via Milau naar huis te rijden, en dit omwille van de files en de verkeersdrukte op de normale “ Route du Soleil ”.

Het Verlof is weer gepasserd, ik heb er van genoten, en ik hoop dat de rest van de grote groep er ook goede herinneringen aan over heeft gehouden. Tot volgend jaar , zou ik zeggen.

Activiteiten kalender

Terug naar begin