8e jaargang Nr 42 - September 2004

Kantoor van afgifte 2440 Geel 1
Verschijnt 5 maal per jaar:
feb.-april-Juni-Sept.-Dec.
8e jaargang Nr 42 - December 2004
Verantwoordelijke uitgever:
Hannes Eddy
Pastoor Op De Beeckstr. 73
2440 Geel.
Erkenningsnr.: P2A9548

Woordje van de voorzitter,

Met nog een paar weken te gaan, wil ik er u toch aan helpen herinneren dat wij onze jaarlijkse vergadering hebben op 18/12/2004 in “De Hoef” te Winkelomheide. Het is dan ook dat u tijdig moet reserveren indien u Mosselen of koude schotel wenst. De inschrijvingen kunnen steeds gebeuren bij Danny of bij mijzelf

Vergeet u ook niet te vergewissen op welke data's de dokter in de club zal aanwezig zijn, het is maar om het uzelf gemakkelijk te maken. Het zal na een kleine verandering zijn op 09 en 23 december 2004.

Zoals steeds zal er geen inschrijving of verlenging van het lidmaatschap zijn ZONDER uw strookje van de dokter van het medisch onderzoek en natuurlijk het inschrijfgeld.

Wie zijn lidmaatschap verlengd na 01/02/2005 krijgt een boete van 15 Euro voor de extra administratieve rompslomp en de extra kosten die het voor de club zelf ook kost.

Hou ook al reeds in gedachten dat er weeral een wandeling zal georganiseerd worden zoals de vorig maal, waarover er veel positieve reactie was. De juiste datum, volgende jaar, zal u zo spoedig mogelijk medegedeeld worden

Activiteiten kalender

Half Oogst weekend 2004

Dit jaar was ons jaarlijks halfoogst weekend al vrij spannend nog voor het effectief gestart was, zouden we een terrein hebben of niet?

Nadat we onze vorige locatie kwijt waren door de geldzucht van de eigenaar - die liever zijn stacaravans verhuurde aan een andere duikclub dan onze bende op zijn terrein te hebben - moest er uitgezien worden naar een nieuwe camping.

Nadat ik vorig jaar alle campings op Tholen afgeschuimd had, kwam ik uiteindelijk tot een akkoord met de eigenaar van camping De Muie te Sint Maartensdijk. De eigenaar was volop bezig met de aanleg van een recente uitbreiding van zijn terrein met een speciaal perceel voor groepen. In een lang vervlogen verleden had hij ook wel eens duikgroepen op zijn terrein gehad, en hij zag er helemaal geen gaten in om deze opnieuw over de vloer te krijgen. Hij had er alle begrip voor dat we soms in de late uurtjes nogal eens luidruchtig konden zijn als er al eens plezier gemaakt werd. En op dat nieuwe terrein zouden we toch niemand storen.

Er was maar één probleem, hij kon me niet voor de volle honderd procent garanderen dat het nieuwe terrein volledig in orde zou zijn. Maar hij zou er alleszins voor zorgen dat er toch een aantal elektriciteitsaansluitingen beschikbaar zouden zijn, en een aftappunt voor water. De toiletvoorzieningen zouden misschien wel misschien niet op tijd klaar zijn, maar we mochten alleszins vrij gebruik maken van de al beschikbare bestaande toilet en douche gelegenheden op de camping zelf. Blij met het voorstel werd camping De Muie onze volgende camping in het rijtje waar in de loop der jaren De Zeester haar bivak zou opslaan. En eigenlijk was ik wel blij met de locatie, eindelijk eens een weekendje op Tholen, voor de allereerste keer in de geschiedenis van onze club.

Tholen heeft op het gebied van duikplaatsen toch ook wel wat te bieden buiten het alom gekende Gorishoek. In het verleden was een daguitstap naar Tholen altijd verwachtingsvol aangezien de duikplaatsen aldaar door ons minder frequent bezocht werden, en daardoor ook minder gekend waren, maar daarom niet minder geliefd werden. In de maanden na mijn bezoek had ik vruchteloos enkele e-mails naar de camping gestuurd met de vraag naar de stand van zaken aangaande het nieuwe terrein. Telefonisch contact leerde mij dat e-mails wel gelezen werden, maar nooit beantwoord werden. Doch geen probleem, de eigenaar verzekerde mij dat alles in orde zou komen, en hij nog altijd uitkeek naar de komst van onze groep.

Maar dan! Tijdens of juist voor mijn verlof in juli werd de camping bezocht door enkele leden van onze club die in de buurt een duikje gaan maken waren. En toen ontstond er enige verwarring over de juiste inhoud van de afspraken die er gemaakt waren. Het geheugen van de eigenaar bleek plotseling niet zo goed meer te zijn, want hij herinnerde zich niets meer over gemaakte afspraken. Doch na wat discuteren bleek zijn Euro toch langzaam te vallen, en toonde hij het nieuwe terrein aan onze verbouwereerde bezoekers. Hier stond het gras nog een halve meter hoog, was er nog geen elektriciteit of water, en de toiletblok die er stond zou zeker niet op tijd in gebruik kunnen genomen worden. Niet te verwonderen dat onze dappere bezoekers met nog meer vraagtekens naar huis trokken dan ze gekomen waren.

Een noodkreet via e-mail werd uitgestuurd of we al dan niet dringend op zoek moesten naar een andere locatie. Bij mijn thuiskomst na mijn verlof was ik dan ook vrij verwonderd als ik van de toedracht op de hoogte gesteld werd. Een telefoontje met de eigenaar leerde me echter dat er ondertussen voorzien was in elektriciteit en water, en dat onder het gemaaide gras een prima gazonnetje tevoorschijn gekomen was. Er stonden zelfs al enkele gasten, maar deze zouden weg zijn als wij zouden arriveren. We waren van harte welkom! Oef!

En aldus trokken een twaalftal verwachtingsvolle leden met toch een beetje argwaan op weg naar het onbekende. Doch aldaar aangekomen klaarde de meeste gezichten al snel op. Er was inderdaad elektriciteit en water, en het gazon was ook in orde. Echter, de dichtstbijzijnde toiletvoorziening lag wel op enige afstand lopen, wat niet door iedereen even gul in dankbaarheid afgenomen werd. Doch de nieuwe nog niet aangesloten toiletblok stond vlakbij, en dat stemde hoopvol voor het volgende jaar als we nog terug zouden mogen komen. Aldus arriveerden, ongeveer in volgorde, Aloïs en Eddy Horemans met echtgenoten en kroost, Wimmeke Helsen en in blijde verwachting zijnde eega Linda plus trouwe viervoeter, ons Marjetje en ik, Brammeke Bouwens en zijn vriendin, den Dirk en Kim met kroost inclusief de teckels, de Rik only the lonely, Raf en Chris en kroost, de Rob en zijne maat den Harry, Anjes en globetrotter Kris Van Hoof in een tentje, Peter en Chris en beide opengebloeide dochters, de Wilfried, onze Bram in een tentje, de vrouwen van Rob en Harry, en mijne kozze Martin die bevriend is met de Rob en den Harry. En dan hoop ik maar dat ik niemand vergeten ben, en anders mijn excuses hiervoor.

De eerste avond viel letterlijk in het water. Iedereen had zich nog wel min of meer fatsoenlijk kunnen installeren, maar toen gingen de hemelsluizen open. Het stopte niet meer met regenen tot in de vroege morgenuurtjes. En dus viel het klassieke buurten deze vrijdagavond uiteen in kleinere groepjes die hier of daar hun toevlucht zochten in een goed beschermde voortent. Het werd dan ook niet al te laat en iedereen was de volgende morgen present voor de eerste duik onder een flink opgeklaarde hemel. Tot mijn verwondering was het gras zelfs al droog om acht uur 's morgens, maar daar zal de flinke wind die nacht wel voor iets tussen gezeten hebben.

Onze eerste duik ging naar Sint Annaland, een vrij ondiepe plaats, waar theoretisch 20 meter gehaald zou kunnen worden. Vooral door het feit dat op deze plaats bijna nooit stroming staat en we daardoor ruim na de kentering zonder problemen te water konden gaan stond deze weinig bezochte duikstek als opener op ons programma. Vertrek op de camping om negen uur gaat er nog altijd beter in dan vertrek om halfacht, zo simpel is het. Iedereen was dan ook present, behalve Eddy Horemans die met een plaaster rond zijn been rond strompelde, dus een geldige reden om de pret te missen.

Na het rustige duikje was iedereen toch vrij tevreden met het resultaat De algemene tendens was dat ze zich toch geamuseerd hadden. Weliswaar was de maximum diepte die gevonden werd slechts 15 meter, maar dat kwam gedeeltelijk door het feit dat het juist laag water geweest was. Tijdens het terug omkleden werden we door een voorbijganger attent gemaakt op het feit dat onze wagens op een plaats stonden waar niet geparkeerd mocht worden, en dat het ons wel eens 40 euro zou kunnen kosten. Gelukkig was de plaatselijke pakkemannenbrigade nog niet langs geweest, en ontsnapten we aan deze extra traktatie. Het feit dat het die zaterdagmorgen al volop kermis was in het nabije centrum van Sint Annaland heeft er vermoedelijk voor gezorgd dat deze dienstkloppers elders harder nodig waren, en wij dus zonder extra kosten de plaat konden poetsen.

Het weer was ondertussen nog altijd een beetje kwakkelachtig, maar we bleven gelukkig gespaard van een flinke regenbui. We trokken dan ook die namiddag bijna voltallig naar Stavenissen voor onze tweede duik. Alleen den Harry, de boezemvriend van Rob Mondelaers, ging niet mee omwille van hoofdpijn. Of deze hoofdpijn het gevolg was van het feit dat dit wel erg intiem koppel de avond ervoor de vaseline niet hadden kunnen vinden, of door het feit dat den Harry door de leuning van zijn stoel gedonderd was, was niet helemaal duidelijk. Toch vonden we het feit dat Rob door Harry aangesproken werd met Babette toch vrij markant. Persoonlijk vond ik Roberta ook niet slecht klinken.

Stavenisse Diep was door de meeste aanwezigen wel gekend, maar echt veel duiken had hier nog niemand gemaakt. Dus de verwachtingen waren weer hoopvol. Diep is het hier genoeg, wel 45 meter bij hoog water. Buiten nog een vijftal andere Belgische duikers hadden we deze vrij druk bezochte duikplaats wonderlijk genoeg vrijwel voor ons alleen. Zoals met iedere druk bezochte duikstek is de belevenis onder water sterk variërend van de omstandigheden. De sterke wind en de overvloedige regenval hadden er voor gezorgd dat het zicht vrijwel beperkt bleef tot maximaal een erg klein meterke. Niet bevorderlijk voor het vinden van onderwaterleven dat de moeite waard is.

En op diepte werd het er al niet beter op, dus zochten we het voornamelijk maar wat hogerop.

Die avond werd de voortent van Raf en Chris open gegooid en werden er enkele windschermen rondom geplaatst om de ganse groep bescherming te bieden tegen de toch wel scherpe wind. Doch de laatste genodigden hadden de gezellige vriendenkring nog niet vervoegd of de wind viel al helemaal weg. Windschermen terug afbreken? Nee, laten staan, is wel gezellig zo! En de tijd vloog voorbij, zoals altijd als het gezellig is tussen vrienden. Maar tussen twaalf en één uur 's nachts zocht iedereen toch de warmte van zijn of haar eigen bedje op, zoals Anjes en Chris die hun slaapzakken aan elkaar geritst hadden voor extra ambiance. En op de koop toe doken ze gewapend met een haardroger in hun beschermende cocon. Waar die haardroger voor nodig was hoorde we eerst de volgende avond ...

De volgende morgen was het gras weliswaar nog vochtig, maar werden we getrakteerd met een flauw zonnetje. Een zonnetje dat zich echter in de loop van die zondag verder zou ontwikkelen tot een flinke zomerzon, naar laaglandse maatstaven.

De 25 graden werd zeker gehaald en de volgende dag waren er zelfs die klaagden van zonnebrand. Op zondag stond als eerste duik Gorishoek op ons programma. En ook al was het laag water, we doken niet op de Plaat, maar wel op de Punt zelf.

Goed ingeschat had ik die zondag een massa duikers verwacht op de Plaat, en slechts een handvol op de Punt. En gelijk had ik. De Plaat stond trouwens voor maandag morgen op het programma, en dan zou het wel wat minder druk zijn.

Ook hier weer een volledige groep, met uitzondering van Aloïs die over en weer naar huis was voor een familieaangelegenheid en Peter die enkele ribben gekneusd had met het voetballen. De Punt was voor de meer ervaren duikers onder onze groep wel een min of meer gekende stek, maar met laag water was voor het voor de meesten toch een eerste kennismaking.

Het zicht was dan ook uitstekend en van stroming was weinig spraken, behalve dan voor die groepen die het wat dieper gezocht hadden. Iedereen was weer best tevreden met het duikje, en enkele minuten later waren dan ook alle duikflessen al terug gevuld in het ter plaatse gelegen vulstation.

Namiddag zouden we dan naar de Anna Jacobapolder trekken, onze verste verplaatsing, zo'n 23 kilometer. Nu was Eddy Horemans wel van de partij, want hier kon hij letterlijk van de auto recht in het water. Misschien toch nuttig om te weten dat Eddy een verwijderbare plaaster droeg, en dus niet met plaaster en al te water gegaan is. Aangekomen op deze weinig bezochte duikplaats was deze al bijna helemaal ingenomen door zonnekloppende dagjesmensen.

Gelukkig was er nog voldoende parkeergelegenheid op de kop van de pier, zodat Eddy niet tot aan het water gedragen moest worden. Bij het bovenkomen na de duik bleek onze zomerzon haar biezen gepakt te hebben in ruil voor een flinke stortbui die al de dagjesmensen in een mum van tijd verjaagd had.

Alleen de stoere duikers en duiksters van de Zeester stonden nog aan de kant om zich voor zover dit mogelijk was enigszins droog om te kleden.

Gelukkig klaarde het enigszins op toen de laatste onder ons aan het worstelen waren met hun schamele zomerkleding. We hadden beter tien minuten langer gedoken, dan hadden we ons in alle rust droog kunnen aankleden. Maar de kwaliteit van de duikplaats was niet van die aard om er extra lang te vertoeven. Onze 40-meter duikers hadden echter lovende woorden over de massa's grote vissen die ze op diepte gezien hadden. Of was het misschien het effect van dieptedronkenschap dat Dirk en Bram VdP parten speelde? We laten de waarheid maar in het midden en geven hun het voordeel van de twijfel.

Aangezien Peter ook meegereden was, maar nog altijd niet kon duiken omwille van pijnlijke ribbenkast, had ik hem gebombardeerd tot kantwacht.

Voor en na de duik moest iedereen zich melden bij Peter, en achteraf moesten ze de maximale diepte, duikduur en oververzadigingscoeficient meedelen. Met dat laatste hadden er nogal wat last. Voor mij was dit eenvoudig aangezien ik een klo.. duik had, ik had dus een Z als symbool. En voor diegene die nog niet moesten weten wat het symbool Z betekend, dit is de Z van ZERO-duik, of ook wel de Z van ZEER slechte duik, m.a.w. een echte klote duik. Dit lag niet zozeer aan de duikplaats zelf, als wel aan het gevecht dat mijn zeer onervaren buddy Harry met zijn 18-liter duikfles gevoerd had onder water.

Harry dook voor de eerste keer met zijn “koopje”, een reusachtige mono van 18 liter, aangesmeerd door de instructeur bij wie hij zijn NAUI brevet gehaald heeft en die natuurlijk ook een duikwinkel uitbaat.

Kwestie van de eigen klanten nog wat meer in de zak te zitten door hen duikmateriaal aan te smeren dat niet bij hun past. Voor diegene die Harry nog niet kennen, de duikfles is haast groter dan Harry zelf. Ondertussen heeft Harry zijn familiecontainer al van de hand gedaan, en als ge vanaf nu Dirk Verdonck hoort stoefen over het feit dat hij na een duik nog zoveel lucht over heeft in zijn duikfles, dan moet je eens even naar het formaat zien dat hij nu meesleurt...

En 's avonds en 's avonds en 's avonds is het goed! (voor diegene die deze klassieke meezinger uit het verenigings-leven mochten kennen). De place to be was die avond bij den Eddy en Marcella. Windschermen waren niet nodig en paraplu's ook niet. De gezellige uurtjes vlogen weer voorbij, en de eerste oogjes begonnen alweer dicht te vallen.

Zonder windschermen hadden we ditmaal een veel betere kijk op het schimmenspel dat Anjes en Kris ons uitvoerig ten beste gaven in hun tent, waarbij de haardroger alweer een zeer prominente rol speelde, en deze laatste zelfs van allerlei hulp- en verlengstukken voorzien werd. Als't maar deugd gedaan heeft, wij hebben er alvast van meegenoten.Om een uur of twee ben ik dan ook maar onder de wol gekropen, na slaapwel gezegd te hebben tegen de laatste drie “Die Hard's”, nl. Peter, Eddy en Rik, die blijkbaar nog een beetje dorst hadden. En met een droge keel gaan slapen is ook maar niets.

De volgende morgen was het eerder miezerig, maar toch overwegend droog weer met weinig wind. En dus togen we vol goede moed nogmaals naar Gorishoek, maar dit keer naar de Plaat. Onze groep was nu wel erg uitgedund want Brammeke Bouwens had thuis nog veel werk, en de Wilfried moest zich weer in bochten gaan wringen voor de firma Sleurs. Rob en Harry konden niet uit hun caravan want die nacht om halfvier waren hun vrouwen gearriveerd en op hun slip komen liggen. En onze Rik gaf forfait omwille van technisch knock-out dat hij zich zelf “gehoffen” had die nacht. Aloïs was naar huis omwille van gezondheidsredenen van zijn moeder. Peter lag nog in een deuk met zijn ribbenkast en den Eddy zag het terecht niet zitten om met zijne manke poot zo ver door het water te strompelen. Aldus trokken zes dapperen, zijnde in alfabetische volgorde Anjes, Bram, Dirk, Kris, Willy en Wim, op weg naar één van de meest bizarre duikplaatsen van de Oosterschelde.

En zoals voorspeld hadden we de Plaat bijna voor ons alleen. Lang geleden dat ik nog op de Plaat gedoken had zonder ook maar één duiker tegen te komen onder water. Het zicht was goed en van stroming was geen sprake. Zonder problemen ben ik met Wimmeke Helsen naar 28 meter kunnen gaan en we hebben nadien nog bijna drie kwartier tussen de turfblokken kunnen rond neuzen. Den Dirk, die de duikleiding had met onze Bram, wou blijkbaar toch eens testen of er op de Plaat geen 40 meter gehaald kan worden. Met als resultaat dat ze de blokken finaal misten bij hun terugkeer van 30 meter. Ze zijn dan maar terug boven water gekomen en te voet door het heuphoge water verderop gegaan om het daar nog eens te proberen.

En ditmaal hadden ze meer geluk en hebben ze toch nog een twintigtal minuutjes de blokken kunnen afschuimen. 'Tja, zo zie je maar, zelfs als je duikers met ambities bij elkaar plaatst omdat je denkt dat ze het wel kunnen, dan kan het ook nog mislopen. Maar al doende leert men, en volgende keer zal het wel lukken.

Dirk zijn oplossing was misschien niet de meest elegante, maar toch toont dit van initiatief en doorzettingsvermogen, daar waar ik in het verleden al duikers uit het water heb zien komen zonder dat ze de blokken gevonden hadden. Onze Bram zijn eerste kennismaking met de Plaat was dan misschien niet zijn allerbeste ervaring, maar dat is dan een goede reden om er volgende keer zeker opnieuw bij te zijn. Tot zover de les van de duikverantwoordelijke.

Terug op de camping aangekomen waren er al serieuze gaten geslagen in de gelederen van caravans en tenten. Gezien het mindere weer was iedereen die niet gedoken had, behalve Rik, Rob en Harry, al opgekraamd. Rik was nog een beetje aan het worstelen met een kater, en Rob en Harry gingen er samen met hun vrouwtjes nog een toeristisch dagje van maken. Echter, de regen was ook nu weer spelbreker, en zorgde er voor dat menige tent en voortent thuis opnieuw kon worden gedroogd. Dirk had echter meer geluk. Net had hij zijn eerste piketten van zijn voortent losgetrokken of het begon warempel op te klaren. De loden hemel veranderde het daarop volgende half uur in een haast wolkeloos azuurblauw firmament. En de zon was weer van de partij. Hier en daar werd er al gesuggereerd om de bikini terug uit de kast te halen. En zo kwam er dan toch nog een stralend einde aan dit zeer geslaagde half oogst weekend.

Duiken in Riviera Maya.

Zoals de meeste clubleden wel wisten ben ik dit jaar op vakantie geweest naar Mexico.

De eerste week van de vakantie hebben we een rondreis gemaakt op het schiereiland Yucatan.

Hier bezochten we enkele steden zoals; Cancun, Valladolid, Merida, Campeche, Palenque en Chetumal.

Tevens hebben we meerdere tempelcomplexen bezocht van de Maya's en de Tolteken indianen.

Het tweede deel van onze reis verbleven we in het uiterst luxueuze hotel Bahia Principe Akumal.

Indien clubleden hier meer over willen weten kunnen ze het me altijd vragen, ik zal ze met plezier alles tot in detail vertellen, doch in dit artikeltje wil ik het even hebben over de duikmogelijkheden die de Riviera Maya biedt.

De Riviera Maya is een kuststrook die zich uitstrekt vanaf isla Mujeres (vrouweneiland) boven Cancun via Cozumel, een eiland ter hoogte van Playa del Carmen, tot aan de grens met Belize.

Deze kuststrook of beter gezegd de riffen voor deze kuststrook maken deel uit van het tweede grootste rif ter wereld,

Je kan het eigenlijk geen aaneengesloten rif noemen, het is meer een aanéénschakeling van kleinen patch-reefs (lappenrifjes).

Het strekt zich uit vanaf de top van Yucatan tot aan de Baai van Honduras, in totaal ongeveer 900 kilometer lang.

Op het rif (en dat heb ik natuurlijk even opgezocht) treft men 500 verschillende vissoorten aan en tevens 4 soorten schildpadden.

Ons Hotel was gevestigd op ongeveer 100 Km zuidelijk onder Cancun en ongeveer gelijk met de onderste punt van het eiland Cozumel.

Zelf heb ik in de Caribische zee aldaar maar 4 duiken kunnen doen, omwille van de hurricane “Ivan” die ons op dat moment passeerde, en 2 duiken in Cenotes (grottencomplexen).

Deze hurrican zorgde voor zeer onstuimige zee tijdens de eerste dagen aan de Caribische kust, zodat er gewoon niet werd uitgevaren.

Het duikcentrum wat geïntegreerd was in het hotelcomplex heette Bahia Divers (info op www.bahiadivers.com)

Het was een zeer professioneel duikcentrum met een 10-tal duikmonitoren en nog eens dubbel zoveel Mexicaanse helpers.

De prijzen van het duiken varieerden van 35 dollar voor één duik, met een vermindering van de kostprijs naarmate je meer duiken deed.

Omdat de zee op dat moment te onstuimig was kon er enkel maar gedoken worden in deze grottencomplexen.

Toen tijdens de laatste ijstijd het zeeniveau ongeveer 100 meter lager stond dan vandaag, ontstonden er in deze kalksteen, grottencomplexen door insijpelend water.

Dit insijpelend water was ook verantwoordelijk voor het ontstaan van stalactieten, stalagmieten en zeer uitgebreide druipsteen formaties.

Toen het zeewaterniveau steeg tot aan het huidige niveau omwille van de opwarming van de aarde (afsmelten van de ijskappen), kwamen deze grotten complexen onder water te staan.

Het water wat door deze grottencomplexen stroomt (zeer, zeer, zeer traag) is zoet grondwater dat zich een uitweg zoekt naar zee.

Omdat er geen licht aan dit grondwater komt is er ook geen algengroei waardoor de zichtbaarheid meer dan 70 meter bedraagt. De gemiddelde temperatuur van het water varieert van 18 tot 25°C.

We doken met z'n vieren, onze gids Matheo (een Texaan) een Italiaanse toerist met 30 duiken, ikzelf en nog een cameraman, (inderdaad de duik werd gefilmd, kassa kassa.. hé!).

Als je in deze grotten duikt en even niet ademt zou je denken dat je ergens zweeft…. Zo helder is het water.

Ikzelf had maar mijn reservelamp bij (UK6, 5 watt lampje), maar je zag met deze lamp tot 50 meter ver.

In de grotten leven er enkele vis en garnalen soorten, wit van kleur, maar het zijn vooral de druipsteenformaties die overweldigend zijn.

De eerste duik was niet dieper dan 10 meter en 45 minuten lang, de tweede duik werd gedaan na een oppervlakte interval van 30 minuten en ging tot een diepte van 15 meter en duurde 38 minuten.

Echt een onvergetelijke beleving, ik zal de video ( en ja ik heb hem gekocht… dus toch kassa, kassa) wel eens laten zien in het zwembad, want daar hebben ze een TV + video boven de kinderhoek in de cafetaria hangen.

Toen de zee voldoende gekalmeerd was kon er eindelijk gedoken worden op de riffen. Zoals ik reeds eerder vermeldde, waren er zeer veel Mexicaanse helpers in het duikcentrum.

Wel dit had tot gevolg dat ik mijn fles en duikgerief niet diende aan boord te brengen van de boot. Ik heb zelfs mijn jacket en ontspanner niet eens op de fles moeten monteren.

Eindelijk in het water, watertemperatuur 30°C, zichtbaarheid ongeveer 15 meter (waarschijnlijk slecht omwille van de hurricane die was gepasseerd). We vielen tot ongeveer 20 meter diepte op het zand net naast het begin van het rif.

Het rif zelf was een echte muur van koraalsoorten in alle maten en vormen die een 10-tal meter boven het zand uitsteeg.

Naarmate we verder het rif inzwommen daalden we tot ongeveer 30 meter. Het rif zelf was sterk doorsneden door geulen met zandstroken. Het rif was niet veelkleurig zoals in de Malediven of Egypte, maar de basiskleur was bruinig.

Ik zag grote barracuda's, groene murenes, en zeer veel schildpadden. Je zag ze echt in alle maten, van kleintjes tot enkele zeer grote (+/- 1.30 lang).

De volgende duiken die ik deed waren eigenlijk allemaal soortgelijk, doch op andere plaatsen verspreid over enkele kilometers langs de kust. Bij elke duik die je deed zag je minstens een 10-tal schildpadden, en altijd weer die massa vis, soms zwom je midden in scholen makreelachtige die werden opgejaagd door barracuda's…….. mooi, onvergetelijk.

Helaas aan een mooie vakantie komt ook een einde, en voor je het beseft zit je al terug op een vliegtuig richting het koude België.

Ik ga zeker nog eens terug naar dat Maya rif, doch ik zal eerst enkele jaartjes moeten sparen denk ik.

Einde seizoens weekend 9 & 10 Oktober.

Nadat we de week voordien nog snel extra réclame (affiche zwembad) en een E-mail rond-zending hadden gemaakt bleek de opkomst tijdens het afsluitweekend nogal aan de lage kant.

Naam	Functie
Groffils Ludo	Clubvoorzitter
Bensch Danny	Secretaris
Bensch François	Materiaal verantwoordelijke
Willy Van De Poel	Duikverantwoordelijke
Lodewyckx Erik	Assistent duikverantwoordelijke
Hus Xavier	Meewerkend bestuurslid
Hannes Eddy	Redactie Clubblad
Van Lommel Koen	Duikstages
Luc Decabooter	Ombudsman Zeester
Krols Yves	Verantwoordelijke zwembadredders
Verdonck Dirk	Meewerkend bestuurslid
E-mail	zeester@belgacom.net
website	http://users.belgacom.net/DeZeester

Datum	Activiteiten
18 December 2004 Zaterdag	Algemene statutaire vergadering Met mosselsouper Aanvang van de vergadering stipt om 20.00 Hr.
2 Januari 2005 Zondag	Nieuwjaarsduik. Samenkomst aan het Zilvermeer om 14.00 Hr.
28 Januari 2005 Vrijdagavond	Avondwandeling Zeester Vertrek aan taverne het Zavelhof te Gerhagen. Samenkomst voorzien omstreeks 19.30 Hr. Inschrijvingen bij Danny Bensch.
3 tot 6 Maart 2005	Shortski weekend Alpachtal Oostenrijk. Info: Rob Mondelaers, Meynen Roger, Groffils Ludo
16 april2005	Clubfeest Duikschool De Zeester Het clubfeest gaat door in zaal de Hoef te Winkelomhei.
3 tot 6 Maart 2005	Shortski weekend Alpachtal Oostenrijk. Info: Rob Mondelaers, Meynen Roger, Groffils Ludo

Deelnemers : Danny Bensch, Eddy Horemans, Dirk Verdonck, Yves Krols, Eddy Hannes, Wim Helsen, Luc Vanreusel, Jef De ceulear.
De meesten kwamen op vrijdag avond toe, doch er werd niet meer gedoken omwille van het late aankomst-uur.
We zijn dan maar naar de cantine op de camping getrokken en hebben ons goed geamuseerd met poolbiljarten.
De volgende ochtend dienden we niet echt vroeg op te staan omdat we pas om 11.30 vertrokken naar de duikplaats.
Dus eerst even uitslapen, een lekker ontbijt nemen en rustig klaarmaken om te gaan duiken, echt vakantie.
Het weer zat ook een beetje mee want er scheen een heerlijk zonnetje met een rustige oostenwind.

De eerste duik deden we aan de zeelandbrug, ter hoogte van de eerste pijlers. Er was nog wel wat volk maar zeker geen toestanden zoals tijdens de voorjaars-weekends.
Ik dook met Wim, en Jef, en Danny dook met Eddy Horemans. De zichtbaarheid onderwater was goed (+/- 3 meter) tijdens de duik zagen we erg veel zeebaars en harders rond ons cirkelen.
Helaas is er voor de rest niet zo heel veel meer te zien rond de pijlers, zodat we de duiktijd een beetje beperkten, ongeveer 35 minuten.

Yves Krols was speciaal naar het weekend gekomen om zijn laatse proef te kunnen doen tijdens het gelijktijdige proevenweekend.
Hierdoor was hij al vroeger vertokken, toen hij dan ook op de camping na zijn proef (redding op jacket van -40 m.) arriveerdde, waren we maar al te benieuwd of ze dit keer gelukt was. En inderdaad zijn redding was geslaagd.

De tweede duik werd gepland rond 17.00 hr met vertrek om 16.00 Hr, het getij zat niet erg mee (pas om 19.00 getij). Dus gingen we duiken in de Grevelingen ter hoogte van Den Osse.
Toen we aan de parking van den Osse kwamen was er niet veel volk meer, zodat wij een rustige duik konden doen zonder dat we te veel last hadden van andere duikers.

Dirk Verdonck was ondertussen ook gearriveerd en hij wou specifiek duiken met Wim Helsen.
Eddy Horemans dook niet mee omwille van zijn enkel problemen, en de Jef die zou die avond vroeger vertrekken.
Dus zat er voor ons niets ander op dan te duiken met twee vier-sters en een kandidaat vier-ster, maw. Yves deed de duikleiding en Danny en ikzelf doken met hem.

Toen we onze kop onderwater staken werden we verrast door de zichtbaarheid, ik schatte ze op een kleine 15 meter.
We zagen vanalles, kreeft, garnalen, zeenaald, kleine visjes in het ondiepe, zelfs noordzeekrab.
Samen met de perfekte zichtbaarheid en de goed zichtbare fauna en flora vond ik dit één van de beste duiken in Nederland dit jaar.

Blijkbaar was ik niet de enige die er zo over dacht, want aan de commentaren te horen was dit een geslaagde duik voor iedereen.

Toen we terug op de camping kwamen hadden de achterblijvers wel een beetje spijt dat ze niet meegegaan waren, maar je, zo gaat dat he!

Nadat iedereen op zijn manier het avondeten gebruikte, vertrokken we naar de cafetaria omdat het buiten een beetje te koud was geworden.

Na een geslaagd partijtje wiezen hebben we die avond de cafe omstreeks 2 uur s'nachts ook weer gesloten. Omdat er enkelen blijkbaar nog niet genoeg hadden, werd er aan de caravans gewoon verder gevierd.

De volgende ochtend gingen Ik en Dirk Verdonck terug duiken naar de Grevelingen. Tijdens het inladen van het duikgerief in de wagens bleek er buiten ons en Eddy Horemans, nog steeds niemand boven water gekomen te zijn (amaai, dat moet nog een stevig feestje geweest zijn). Snel even betalen aan de receptie van de camping want na de duik zouden we verder doorrijden naar huis, en dan naar de duikplaats.

Toen we aankwamen aan de parking van Den Ossen bleek deze proppensvol te staan met Hollanders en Duitsers.

Na een kort overleg met Dirk, zouden we gaan duiken op een plaats even verderop ter hoogte van de Windsurf-parking De Westenwind.

Na even polshoogte genomen te hebben aan het water, bleken er geen duikers te zijn, doch omwille van de stevige noordoosten wind waren er op die plaats onnoemelijk veel wind-en kayt surfers bezig.

Ik heb me nog nooit laten afschrikken, dus we besloten van toch in het water te gaan. De eerste honderd meter in het water bleek een ondiepe plaat te zijn met een diepte van 1 tot 1.5 meter.
De surfers vlogen ons letterlijk om de oren, We dienden dus wel een beetje voorzichtig te zijn. Stel je voor dat zo'ne gast met zijn plank in volle vaart tegen ons op knalde, het zou onze besten dag niet zijn.
Uiteindelijk werd het dieper, we doken onder. Er bleken geen dijkstenen aanwezig te zijn, enkel zand.
Na enkele minuten zagen we onze eerste zeenaald, doch even werden zagen we er nog veel meer, zodat je ze op den duur niet meer telt. Na een tiental minuten zagen we een kanjer van een Tarbot, en tot onze grote verbazing bleek die ook nog eens op mijn hand te blijven liggen. Den Dirk die zijn kodakske bij zich had heeft er dan ook meerdere foto's en filmkes van gemaakt.
De bodem daalde heel traag af tot ongeveer 30 meter, toen besloten we maar om terug te keren want we waren op dat moment en enkele honderden meter uit de kust.

Na een 20 minuten rustig terug te zijn gepalmd lieten we maar voor alle zekerheid onze oppervlakte beveiligingsboei (alias trappenballoneke) omhoog, want met al die rondvliegende surfers, je kan niet voorzichtig genoeg zijn.
Nadat we bovenkwamen en nog eens die lange plaat hadden overgestoken zat het duikweekend er voor ons weer op.

Te Koop; duikmateriaal

Duikmateriaal Wouters Tom.

Indien interesse voor de te koop aangeboden duikpaketten gelieve telefonisch af te spreken met Tom Wouters, Sportlaan 80, 2490 Balen
Bereikbaar op GSM 0477/472603

Duikmateriaal Wouters Guy.

Indien interesse voor de te koop aangeboden duikpaketten gelieve telefonisch af te spreken met Tom Wouters, Sportlaan 80, 2490 Balen
Bereikbaar op GSM 0477/472603

Nostalgisch Helmduiken.

Tijdens een bestuursvergadering in Februari van dit jaar stelde Yves Krols voor om eens met onze club op de oude nostalgische manier te gaan duiken.

Er werd geen bezwaar gemaakt en aldus ging Yves op zoek via het internet naar helmduikmogelijkheden. Nadat hij verschillende organisaties gechecked had kwam hij op een moment aanzetten met een Nederlandse organisatie die het nostalgisch helmduiken aanboden in Einhoven.

Er werd een artikeltje geschreven in de Plons (april 04, juni 04, en aug 04) waarbij werd vermeld dat er minimaal 10 deelnemers nodig waren om het duiken aan een aantrekkellijke prijs te kunnen aanbieden.

De prijs per persoon werd afgesproken op 30 € met een voorschot bij inschrijving van 10 €.

De clubleden bleken enthousiast te reageren en op geen tijd waren er 11 inschrijvingen. Eén week voor de eigenlijke helmduikdag bleken er uiteindelijk nog maar 7 kandidaten over te zijn, en na een rondvraag van Yves bij naburige clubs bleken er toch 3 bereidwillige Amfibiërs mee te gaan.

(Als ik even kritiek mag geven aan onze leden, persoonlijk vind ik het triestig dat er niet meer clubleden aan dit soort van aktiviteiten meedoen en dat we zelfs leden van andere clubs dienen aan te spreken, voor de prijs moet je het niet laten want ik heb ongeveer 15 jaar geleden ook al eens nostalgisch helmgedoken en toen koste het 1000 Bfr.)

Op 26 september was het dan zover. We kwamen om 9.00 hr. s'morgens bijeen aan afrit 26 - Retie/Arendonk aan de snelweg E34.

Iedereen was stipt aanwezig, en na het uitdelen van een route-planning vertrokken we richting Eindhoven. We waren nog maar net in Eindhoven waar we de randweg (in België noemen wij dit, de ring) dienden te nemen, constateerden we dat we al verkeerd aan het rijden waren. Dus aan de eertvolgende afrit "keere keer weere".

Na nog wat zoekwerk konden we toch de Javalaan vinden waar we reeds opgewacht werden door kees aan een zwemplas " de ijzeren man" genaamd.

Deze zwemkom was een zandafgraving vergelijkbaar met het zilvermeer met een diepte tot 3.5 meter.

Na de begroeting en een kopje koffie kregen we een uitgebreide briefing over de te gebruiken duikapparatuur. Ik zal hier even een korte beschrijving geven van de oude duikapparaten die wij die dag gebruikt hebben.

Wij gebruikten de standaard uitrusting van Siebe Gorman, ontwikkeld ongeveer 170 jaar geleden door een Brit en gebruikt tot net voor de tweede wereldoorlog.

De uitrusting bestond uit een 6-bouts vertinde duikhelm, een standaard droog duikpak, riem met duikmes, loden duikschoenen (8.5 kg perstuk) loden borst en ruggewichten, een authentieke duikradio, een 3 cyclinder authentieke roterende handpomp met vliegwielen en de bijhorende 30 meter lange lucht-en communicatie-slangen.

Ik werd als eerste aangeduid, omdat ik dit vroeger al eens gedaan had. Ik had ondertussen snel even mijn onderpakske aangetrokken.

De eerste stap was in het duikpak kruipen, dat ging erg vlot vermits het duikpak een maatsoort was die voor iedereen geschikt moest zijn.

Het kruis van het pak zat zo ongeveer ter hoogte van mijn knieën, doch met de duikriem met bijhorend duikmes (ons werd verteld dat het geen duikmes was, maar een allround duikgereedschap) kon dat allemaal nog in proporties getrokken worden.

Na het pak kwamen de loden duikschoenen die stevig werden vastgebonden (stevig was nodig, want ook hier was de schoenmaat bemeten voor jan en alleman). Na de schoenen kwam de kraag waarop de helm werd gemonteerd. Op deze kraag plaatste men het pak dat door 6 bouten en messing flenzen werd vastgeschroefd, waardoor er een waterdichte verbinding ontstond tussen pak en kraag. Aan deze kraag plaatste men door middel van een haaksysteem de loden borst en rugplaat en als laatse schroefde men de helm erop.

Daarna bevestigde men de lucht en communicatieslangen aan de helm en met een extra veiligheidsknoop werden die ook nog eens bevestigd aan de kraag (stel dat de slangen zouden ontkoppelen onder water... amaai, ik moet er niet aan denken).

Ik was nu bijna klaar om in het water te gaan, enkel nog het voorste glas in de helm draaien en ik kon vertrekken. Nog een laatste test of er lucht in de helm werd gepompt, dus de pompers van dienst moesten reeds beginnen te pompen, en ik kon er aan beginnen.

Even nog een nadenkertje opgemerkt door Jef : met deze aktiviteit herken je snel je vrienden in de club. Als je niet graag gezien bent kon men wel eens stoppen met pompen ? ? ?

De uitrusting was zwaar, ongeveer 75 kgr. Om in het water te geraken dienden we een zwembadtrapje af te dalen, wat niet zo simpel was.

In het water voelde je dat ondanks het enorme gewicht van de totale uitrusting het duiken onderwater (of beter gezegd het wandelen) vrij soepel ging, ware het niet dat de plas begroeid was met 3 meter hoog wier waardoor je je een weg diende te banen.

Na een kwartiertje tot 20 minuten kwam je langs dezelfde (de ladder dus) terug omhoog en was het de beurt aan de volgende duiker.

Om alles soepel te laten verloen hadden de organisatoren twee identieke duikuitrustingen met uitzondering van de helm.

Dus terwijl er één duiker in het water wandelde, kon men een tweede duiker reeds aankleden. Al bij al was het toch een hele organisatie om alle duikers in het water te krijgen, er waren 2 personen nodig om de duiker aan te kleden en tot in het water te begeleiden, tevens diende de pomp steeds bemand te worden door 2 personen, en er diende een veiligheidsduiker (in normale moderne uitrusting) in de buurt van de duiker onderwater mee te zwemmen.

Onze deelnemers waren : ikzelf, jef de Ceulaer, Danny Bensch, Dirk Verdonk, Yves Krols, Ludo Groffils en last but not least onze cluboudste Swa Geukens. Roger Meynen was ook aanwezig maar kon niet in het water gaan omwille van zijn operatie ivm. Spataders,
Spijtig he !

Ik denk wel dat alle deelnemers van deze aktiviteit genoten hebben. We moeten er wel bijvertellen dat de weergoden ons die dag gunstig gezind waren.

Op de volgende bladzijde vind je enkele sfeerfoto's waarbij de afwezigen maar weer eens dik ongelijk hadden.

Fietsrondreis' Vietnam'

Awel se, morgen vertrek ik naar Nam. Rond de klok van 5 spring ik op de trein in Geel om goed op tijd te zijn voor de talys die ik rond 8 uur in Brussel moet zien te vangen. Opstijgen in Charles de Gaule omstreeks 11.00 voor een vlucht van ca. 13 uur naar Taipei en 1,5 uur later nog eens 4 uur naar Hanoi.

Mission 1, North by North-West: Accomplished

Voila, mijn eerste toer in de bergen ten N-W van Hanoi zit erop, ik heb nu ca 1000 km bergritten in de kuiten.

Ik ben goed in Vietnam geraakt al was er wel wat chaos op Charles de Gaule. Enkele maanden geleden heeft een terminal het daar begeven en nu komen ze er duidelijk ene te kort. 45 min. te laat opgestegen met als gevolg dat ik voor de overstap in Taipei niet veel tijd meer had maar na 28 uur reizen stond ik dan toch netjes in Hanoi.

Chance: de trein naar Lao Cai is een nachttrein, ik hoef dus geen dag te verliezen en kan voor de rest van de dag in Hanoi rond hangen. Old Quarter verkennen, naar de brug over de rode rivier gaan zien, die is in der tijd door Eiffel gezet maar in het verleden hebben schandeloze toeristen die hier per B 52 aankwamen aardig wat schade aangericht. Naar "Hanoi Hilton" geweest: een oord waar de franse bezetters rebellerende Vieth Minh in de bak staken, nadien legden de Vietnamezen hier enkele van die gevangen B 52 hooligans te slapen. Niet bepaald Hilton standaard met uitzicht op de guillotine.

dat ik met mijn fietsje 1500 m hoger moet zien te geraken. De helft van de tijd 10 % helling en zo ontdek ik een nieuw werkwoord, "fietsjeduwen". Gelukkig is het boven druilerig en is het maar 15 graden want ik sta nog in 't zweet. En toen ontdekte ik een ander werkwoord: "lekker eten".

een dag langer en bezoek wat dorpen in de buurt van Hmong en Dzao, montagnard minorities. Ik ontmoet hier een Australisch koppel die ook met de fiets onderweg zijn. Ze moeten ook naar Dien Bien om daar dan de grens met Laos over te steken. We spreken af om morgen vroeg samen te vertrekken.

De Aussies hebben te horen gekregen dat ze in Dien Bien de grens niet over kunnen en ik vertrek dan maar alleen. Eerst de Tram Ton pas over, de hoogste in dit land. Deze keer fietsjeduw ik niet, ik kan tegen een vaart van 8 km/h pedalen. Daarna 2 km downhill, regelmatig stoppen om geanten laten af te koelen en naar "jaw dropping views" te zien.

Om 17.00 in Tham Duong aangekomen, een gat waar niets te beleven valt. Een bus met gepensioneerde Fransen die hier is gestrand voor de overnachting staat hier massaal naar mij te molenwieken om vervolgens collectief foto's van mij te nemen

105 km bergen in de warmste streek van Vietnam. een beetje afzien maar het is elke druppel zweet waard, het is hier rustig en het panorama...

Nog een gelijkaardige rit. Om 17.00 sta ik in Dien Bien en kan er een kamer regelen in de "Beer Brewery Guesthouse" Goed bier gebotteld in occasie 7-up flessen en zo een 1,5 liter kost 0.3 euro... da komt hier dik in orde!

Dag rust. Neen niet omdat ik in de brouwerij logeer maar omdat ik het museum eens wil bezoeken. Hier hebben namelijk 13000 legionairs en Franse Para's het moeten afleggen tegen nonkel Ho zijn Viet Minh soldaatjes en het is echt wel een straf staaltje logistiek om kanonnen met de hand door de jungle en over de bergen te sleuren en dat hadden die Fransen nu net niet verwacht.

90 km speed march want ik wil op tijd in Son La zijn om nog maar eens een museum binnen te wandelen: een in stukken vaneen geschoten gevang zoals "Papillon" het in zijne jongen tijd nog van de binnenkant heeft gezien al ben ik Dustin Hofmann hier niet tegen gekomen. Hier is ook een goed en betaalbaar hotel en ik kan er lekker eten.

Tot nu toe altijd goede tarmac gehad maar vanaf hier begint de miserie. Als die klein mannen de weg opbreken dan doen ze dat met 300 km in één keer, ik ben blij dat ik een mountain bike bij heb. Ik doe vandaag dan maar 2 etappes in één keer: 120 km cross-country want hier is behalve een stoffige traveau nu eens niks te zien, ik fret hier wel degelijk kilo's stof. Maar de Vietnamezen zijn niet min, terwijl al dat verkeer hier door komt ziet ge ze gaten boren en vol stoppen met dynamiet dat hier zowaar voor het oprapen ligt. Enkel op moment van detonatie doen ze een poging om toch het merendeel van de mensen op een 100-tal meter afstand te houden

Maar 60 km naar Mai Chau. Ik blijf er in Banh Lac village, een dorp paalwoningen van de Lao minority. Rustig, geen verkeer, vriendelijk en lekker eten. 's avonds krijg ik een kommetje gefrituurde zijderupsen als extratje: njamie.

Hoa Binh ligt op 65 km maar daar is geen r**t te zien dus fiets ik er de overige 75 naar Hanoi er maar bij aan. 140 km met een klim van 700 m over gedynamiteerde weg en als toetje collectief geclaxonneer in Hanoi, ik heb plezantere dagen gekend.

Hanoi: usual stuff, museum, bank, fiets onderhouden, bus naar Hue regelen, en met toeristen kallen. Een halve gare fransman die normaal ook altijd per fiets rondtrekt vertelde me dat hij het ooit heeft gepresteerd van 5000 km door de Australische woestijn af te leggen op roller blades... de freak.

De musea in Vietnam lijken allemaal wel wat op elkaar: ode aan nonkel Ho, ode aan de gesneuvelde hero kameraden en dan ook nog een beetje over het item zelf. Vaak interessant maar soms ook compleet niks zeggende nonsens zoals een hoop verwrongen aluminium met als opschrift:" Den overschot van labour hero Le Van Thanh zijnen afwas na de B 52 aanval van 69". Of een zakje met zand met als opschrift: "zand uit de schuilkelder van comrade hero..."

De se, subiet de bus pakken naar Hue en daar begin ik aan de volgende ronde,eerst langs de kust af en dan een omweg in de central highlandes.

Mission 2 seafood festival accomplished

Eén dag Hue is genoeg. Het oude keizerlijke paleis is wel imposant, zeker de "forbidden purple city". Dieje man heeft hier te menens in weelde geleefd. Jammer dat de viet cong en de Amerikanen er serieus bonje gehad hebben, de helft hebben ze als brakkeljon achter gelaten maar wat ervan over is en gerenoveerd is is spectaculair. Rond de citadel staan kraampjes met bananenbeignets en ik ben echt wel een beetje onpasselijk als ik ga slapen.

te schaften en een vriendelijke mijnheer Binh spreekt mij aan. Hij is ex ARVN soldaat (het zuidelijke leger dat het tegen de VC heeft moeten afleggen).

Ik kan het goed met hem vinden en ik beslis om op zijn voorstel om in zijn guesthouse te overnachten in te gaan

Niet gefietst. Met Binh naar de elefant springs geweest. Een waterval midden in de jungle met glashelder water is momenteel mijn privé zwembad.

Nog een dag langer in Lang Co. Mr Binh laat mij wat van het vissersdorp zien en na de middag naar een strand dat ik op een paar lokale vissers na helemaal alleen voor mij heb.

De weg tussen Da Dang en Hoi An is fijn fietsen maar daarna kom ik weer op de highway 1met veel zwaar verkeer en getoeter. In Tam Ky overnacht.

Vandaag 130 km gedaan met de Hai Van pas, het valt serieus tegen, mijn conditie zit op zijn gat na die dagen niksen.

130 km stortbui. Na 2 minuten ben ik al nat tot op de graat, de oude wijven vallen in harems uit de lucht zoals we het in België zelden meemaken. Veel plezants kan ik hierover niet vertellen. Ik kom murw in Sa Huyn aan en voel me plat ik denk dat ik maar niet ga eten. Maar na een com tom, een plaatselijke paella zeg maar, ben ik weer kiplekker.

Begonnen met Pho tom, noedels met scampi's. Het weer is volledig gedraaid: zonnig en de wind komt uit het juiste gat. Ik heb goede benen en het penske vol. Moet wel want ik laat vandaag 150 km asfalt onder mij door rollen tot in Song Cau. Gemiddeld rijd ik 24 km/h, 20 % sneller dan gisteren, m.a.w. ik ben 20 % sneller aan kraampjes waar men smakelijke koolwaterstoffen verkoopt gaande van (uiteraard) noedelsoep tot fruit, rechtstreeks uit het aardse paradijs (da zal den Abel wel laten liggen hebben nadat hij van de kaïn ferm stoempen

had gekregen). Het kokossap is hier ook lekkerder dan op een ander, de noten zijn kleiner maar zoeter. Achter de Cu Mong pas is het schitterend. Mensjes onder conische hoedjes werken hier op rijstvelden omzoomd met kokospalmen en op de achtergrond de contouren van de central highlands. Zo een zicht dat ge alleen in "tour of duty" ziet, als de soldaten uit de helikopter springen en er plots iemand roept: "fire on the tree line" en mee ontploffen er een paar palmen. Awel se, zo ziet er da hier uit maar dan zonder helikopter.

Mijn hotelkamer in Song Cau is de moeite, ik moet er het dubbele betalen van anders en ik krijg er nog kanjers van kakkerlakken bij. Tijd voor lekker eten want hier smijten ze u het seafood achterna.

Na 90 km stop ik in Dai Lanh. Een hotelkamer (chalet) op een zo goed als verlaten, kilometers lang strand, zalig! Vanavond Gegrilde scampi's dat het niet meer net is en de bananenbeignets waarmee ik het gelag afrond bezorgen mij bijna een indigestie.

De 80 km naar Nha Trang is nu echt wel een lacher, pfff stuk gateau. Aankomen en stante pede een duik regelen. In het duikcentrum herken ik Tuan, een Vietnamese duikgids waarmee ik voor 2 jaar nog heb gedoken.

Nog eens mijn kop onder water steken...YYYaaahoooooo! Genieten.....'S avond de stad verkend. Ik passeer langs het duikcentrum en ik ga met de instructeurs nog mee een pint pakken....jawel één pint.

Ik zou vandaag met de fiets naar Saigon vertrekken maar het duiken bevalt mij en ik verwacht veel te druk verkeer richting Saigon. Ik ga over naar plan B: ik duik nog 3 dagen en neem de nachttrein naar Saigon

Te slecht weer om te gaan duiken maar ik ben uitgenodigd voor een etentje op het duikcentrum samen met de duikinstructeurs. Om 19.30 moet ik er echter vandoor want ik moet mijn trein pakken. Tuan komt tot 3 maal toe saluut zeggen. Hij hoopt dat ik nog eens terug kom....ik ook.

Op de trein steken ze mij in een hard stapelbed in een coupon met 5 andere Vietnamezen en een blèrende peuter maar ik ben moe en heb er binnen de kortste keren geen last meer van.

Saigon is te druk. Ik lummel maar wat rond en drink een stuk of wat exotische fruitsapjes. En jawel, ik geraak zelfs op het internet. In Nha Trang had dat misschien ook gekund maar daar begint nu het regenseizoen en 's avonds onweert het daar met regelmatig stroompannes tot gevolg. Morgen vertrek ik richting Can Tho voor de laatste trip van mijn vakantie.

Clubinfo.

Algemene Statutaire Vergadering.

Op 18 december 2004 zal er zoals voorgaande jaren ook weer een algemene statutaire vergadering worden georganiseerd.

Tijdens deze vergadering kunnen alle clubleden met de financiële en statutaire werking van onze duikschool VZW kennismaken.
Vermits vanaf Januari 2005 de nieuwe VZW wetgeving ingevoerd wordt, zal Danny Bensch een uiteenzetting geven van wat er nu precies gewijzigd werd tov. de vorige wetgeving.
Tevens worden enkele bestuursleden zoals de statuten het voorschrijven, herverkozen.
Het is daarom van algemeen belang dat ieder clublid aanwezig is.
Na de vergadering zal er een mosselsouper of koude schotel worden opgediend zodat na alle clubinformatie de innige mens weer kan versterkt worden.
Het Souper wordt aangeboden aan 10 € per persoon.

Nieuwjaarsduik Zeester.

Op 2 januari 2005 worden alle duikers van de zeester opgeroepen om deel te nemen aan de nieuwjaarsduik van 2005.
Dirk Verdonck zal voor de gelegenheid lekkere warme soep klaarmaken, zodat het koude water snel zal vergeten worden.
Indien clubleden liever iets sterkere drankjes wensen mee te brengen staat hen dat natuurlijk vrij.

Clubwandeling 28 jan 2005.

Het begint zo stilletjes aan een jaarlijkse wederkerende clubactiviteit te worden waar steeds weer veel leden met vrienden of familie aan deelnemen, ik heb het hier dan ook over de Zeester clubwandeling die zal doorgaan op vrijdagavond 28 januari 2005.
Omdat de catering van verleden jaar zo perfect verlopen was, kunnen we eigenlijk niet anders dan ook weer dit jaar gebruik te maken van de diensten van de "Taverne de Zandberg " in Gerhagen Tessenderlo.
De Taverne De Zandberg is gelegen aan de VVV-toren en aan manège Het Zavelhof in Gerhagen Tessenderlo.
Er staan reeds wegwijzers aangegeven aan de Baan N174 Geel-Diest net na het dorpje Schoot.
Tijdens de wandeling zal er ook weer een korte drankstop worden ingelast, voorzien van warme soep en hartverwarmertjes.
Een avondwandeling stimuleert dorst en eetlust, zodat er na de wandenling ook dit jaar weer een drankconsumptie en een Boeren-buffet van kleine gerechtjes inbegrepen is in de democratische prijs.

Kostprijs voor deelname is 8.00 € voor leden (of partner en kinderen van leden) en 10.00 € voor niet leden.
Om de juiste hoeveelheden van het buffet te kunnen inschatten dient men zich in te schrijven bij Danny Bensch uiterlijk 21 januari.

Jaarlijks medisch onderzoek 9 en 23 dec.

De zeester heeft ook dit jaar weer een dokter aangesproken die tijdens de zwembadtrainingen van 9 en 23 december het jaarlijkse medische onderzoek zal verrichten.
Maak dus zeker gebruik van deze mogelijkheid tot medisch onderzoek, want indien er te weinig kandidaten zijn, is het voor de doktor ook niet rendabel om speciaal voor ons naar het zwembad te komen.

Geboorte.

Wim Helsen en Linda Mens hebben hun eerste kindje gekregen.
Linda is op 15 oktober bevallen van een dochter "RENINCA".
Zij woog bij de geboorte 4.300 Kg en was 53 cm groot.

Wij wensen hen dan ook een dikke proficiat en veel geluk voor hun jonge spruit toe.

2 Jan : Opening watersportcentrum Zilvermeer.

Het watersport centrum in het zilvermeer wordt officieel geopend op 2 januari 2005. Er zal een korte ceremonie worden gehouden waarna de faciliteiten kunnen bezichtigd worden, tevens zullen er hapjes en drankjes worden aangeboden.
Vermits dit samenvalt met onze nieuwjaarsduik kunnen we er met onze club eens een kijkje gaan nemen.

Wandeling van de hondenclub van Rik en Gerda.

Op zondag 26 dec 2004, nodigt Rik en Gerda (uitbaters van de cafetaria van het overdekte zwembad in Geel) alle clubleden uit om deel te nemen aan hun zesde honden-Kerstwandeling in de bossen van Bel-Geel. Vertrek en aankomstplaats zijn voorzien aan de parochiezaal van Bel-Geel. Er wordt gestart om 12.30Hr en 13.30Hr en men kan een keuze maken uit 2 wandeltrajecten. Wandeling 1 is ongeveer 8 Km lang en Wandeling 2 heeft een lengte van 3 Km.
Tijdens de wandeling wordt er tussenstop gemaakt met warme chocomelk en Jenever. Na de wandeling worden er nog boterhammen aangeboden in de parochiezaal.

Het inschrijvingsgeld bedraagt 3.00 € per persoon, inschrijven kan telefonisch na 18.00 Hr op het GSM.Nr. 0477/45.80.27, of via

Opgepast in de duikklok in het Zilvermeer.

Onlang doken ik en enkele clubleden tijdens onze wekelijkse dinsdagavond duik naar de duikklok in het zilvermeer.
Tot onze verwondering bleek deze scheef op de grond te liggen en was ze totaal verwrongen. De verzwarende gewichten lagen naast de klok. Er zat geen luchtbel meer in de klok en er was een gaatje in het bovenste gedeelte dat er voor zorgde dat er geen luchtbel meer kon gevormd worden.
Als je in de buurt komt van deze klok, wees voorzichtig.