Hallo,

Terwijl u dit leest zal onze jaarlijkse algemene vergadering al gepasseerd zijn. Omwille van omstandigheden hebben wij dat dit jaar op een vrijdag moeten organiseren , niettegenstaande waren de mosselen ook dit jaar van zeer goede kwaliteit.

Dit jaar zal de dokter in onze club aanwezig zijn op de donderdagen 27 november en 04 december. Dus maak hiervan zeker gebruik.

Zoals steeds zal er geen inschrijving of verlenging van het lidmaatschap zijn ZONDER uw strookje van de dokter van het medisch onderzoek en natuurlijk het inschrijfgeld.

Wie zijn lidmaatschap verlengd na 01/02/2004 krijgt een boete van 15 Euro voor de extra administratieve rompslomp.

Hou ook al reeds in gedachten dat er op 30/01/2004 weeral een wandeling zal georganiseerd worden zoals de vorig maal, waarover er veel positieve reactie was. Inschrijvingen bij onze secretaris, laat het hem tijdig weten.

Tot donderdaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaags

Ludo,

Duikfles NR 39.

Onze materiaalmeerster Swa Bensch vraagt om de huurfles met het nummer " 39 " die momenteel is uitgeleend, binnen te brengen voor een technische controle. Dit is nodig om een optimale/veilige conditie van onze duikflessen te kunnen garanderen.

Avondwandeling Zeester

Op Vrijdag 30 januari 2004 organiseert Danny Bensch de jaarlijkse avondwandeling van de Zeester, ditmaal in de bossen van Gerhagen Tessenderlo. Samenkomst is voorzien rond 19.30 Hr aan Taverne "De Zandberg" . Tijdens de wandeling wordt er een drankstop voorzien met warme soep of alcoholische hartverwarmertjes. Vermits de inwendige mens zeker dient versterkt te worden na een gezonde avondwandeling, zal er in de bovenvernoemde taverne een buffet voor ons klaargezet worden met spare-ribs, zwarte pensen en frikandellen met krieken. Kostprijs voor deelname is 8.00 € voor ledenen 10.00 € voor niet leden (vrouw en kinderen van leden worden tevens aangerekend als leden). Om de juiste hoeveelheden van het buffet te kunnen inschatten dienen alle deelnemers zich in te schrijven bij Danny Bensch vóór 22 januari. De Taverne De Zandberg is gelegen aan de VVV-toren en aan manège Het Zavelhof in Gerhagen Tessenderlo. Er staan reeds wegwijzers aangegeven aan de Baan N174 Geel-Diest net na het dorpje Gerhees.

I had a dream…..

Ik had vroeger reeds met mensen gesproken die al hadden gedoken in Ierland en ze waren allen onder de indruk van het land, het water en de onderwater fauna en flora.

Na enige info te hebben opgezocht op het internet en enkele gesprekken tussen pot en pint met mijnen duikmaat Wilfried hebben we de knoop doorgehakt om dit jaar naar Ierland te gaan duiken.

Tijdens het half-augustus weekend is het ook ter ore gekomen van Dirk Verdonck en die sprong onmiddellijk op onze duikkar.

Via het internet heeft Dirk dan contact gelegd met de duikorganisatie Aquaventures in Baltimore +/- 80 Km ten zuiden van Cork. We zouden naar Ierland vliegen met Ryan-Air en landen te Shannon, via het internet hebben we een auto gehuurd via Budjet-Rent zodat we ons met de wagen van Shannon tot in Baltimore konden verplaatsen (+/- 125 miles = +/-200 Km).

Van Aquaventures kregen we te horen dat het beter was om met 4 personen te komen vermits het niet rendabel was voor hen om met de boot uit te varen voor slechts drie personen. Onmiddellijk heb ik een E-mail naar onze clubleden (enkel diegenen met E-mail uiteraard) gestuurd waarin we een vierde Ierland-duiker zochten. Onze duikverantwoordelijke De Willy heeft ons haast onmiddellijk gecontacteerd en er was niet veel overredingskracht nodig om hem mee te laten gaan.

Het was zelfs De Willy die met het idee kwam om niet met bed and breakfast te gaan maar een huis te huren in Baltimore. Ik was in het begin misschien een beetje argwanend maar achteraf gezien was het

een geweldig idee, want er moet gezegd worden, het huis wat we gehuurd hebben was perfect in orde.

Onze mini-duikstage zou plaatsvinden van 20 tot 27 september.

Eindelijk was het dan zover. Dirk Verdonck zou iedereen komen ophalen met zijn firmawagen (Bedankt Dirk geweldige geste) omstreeks het middaguur. Via Westerlo -Aarschot, Leuven , Brussel zijn we dan in Charleroi Airport aangekomen, we hadden een dik half uur vertraging opgelopen omwille van een ongeluk met bijhorende file op de E314 te Leuven. Snel hebben we de bagage uitgeladen waarbij ik en Dirk de auto zijn gaan parkeren aan de andere zijde van het vliegveld, we dienden dan nog de gratis bus te nemen om ons terug naar de vertrekhal te brengen.

We sloten ons aan in de rij voor de balie van de vlucht met bestemming Shannon-Ierland .

We hoopten allemaal dat men onze bagage niet zou gaan wegen want indien je met Ryan-Air vliegt mag je slecht 15 Kg in je bagage en 7 Kg in je handbagage meenemen. Indien je hierover gaat dien je per Kilo te veel gewicht 6 € bij te betalen.

Ik wist dat mijn gewone bagage bijna 18 kg woog, maar na enige rondvraag bij mijn duikcollega's bleek dat ook zij te kampen hadden met overgewicht. Nu moet ik eerlijk zijn, het is bijna niet te doen om onder de 15 Kg te blijven als je een droog pak meeneemt. Na het inchecken bleek dus dat we met z'n vieren 10 Kg te veel bagage bij hadden en we kregen een rekening van 60 € onmiddellijk te betalen aan een kassa even verderop, want anders kregen we onze paspoorten niet terug. Uiteindelijk is alles toch goed verlopen en een uurtje later zaten we op het vliegtuig.

We zijn rond 16.00 Hr opgestegen met stralend weer en 28 ° C. Toen we over zuid Brussel vlogen konden we al snel enkele steengroeven herkennen waar we reeds enkele keren gedoken hadden (vb. Perlonjour), toen we over Gent en de kuststreek vlogen konden we zelfs Antwerpen, de Schelde en de Oosterschelde duidelijk zien liggen, echt een ongelooflijk zicht.

De vlucht duurde ongeveer 1Hr 20 min en toen we landden was het zwaar bewolkt weer, het is dus waar wat ze zeiden van het weer in Ierland, blijkbaar regende het er veel.

Op een half uurtje hadden we onze bagage terug en begaven we ons naar de balie van het auto verhuurbedrijf Budjet-Rent.

Om zeker geen problemen te hebben met de wagen en ook omdat ik als chauffeur geen ervaring had met links rijden hebben we besloten om een all-in verzekering af te sluiten, hiervoor moesten we slechts 57 euro extra betalen en als je dit deelt door 4 personen is dat geen zware uitgave. Nu moesten we enkel nog instappen in het busje van Budjet-Rent, hetwelke ons dan naar het verhuurbedrijf bracht.

Daar nog even het verzekeringsbewijs tekenen en vervolgens kregen we de sleutel van onze wagen. Het was een Nissan Almera Hatchback (5deuren), na enige controle bleek deze wagen nog vrij nieuw te zijn want er stonden slechts 2700 Miles op de teller.

Het links rijden was in het begin een beetje onwennig, maar omdat we 4 paar ogen in de wagen zitten hadden, bleek dit eigenlijk goed mee te vallen. De bewegwijzering in Ierland is goed te noemen , maar de wegen dat is wat anders. Ze zijn in slechtere staat dan in België en de secundaire wegen zijn zeer smal, zelfs zo smal dat den Dirk die naast mij zat regelmatig opmerkte dat ik met de spiegel in de haag aan het rijden was telkens er een wagen diende gepasseerd te worden. De rit naar Baltimore duurde omwille van de smalle en slechtere wegen dan ook langer dan vooropgesteld , we hebben in totaal zo'n viertal uren gereden voor een rit van 125 miles.

In Baltimore aangekomen hebben we nog wel even moeten zoeken naar het huis dat we gehuurd hadden, we wisten dat we huisnummer 5 hadden maar het nummer bleek niet op het huis aangegeven te staan. Uiteindelijk vonden we toch het huisnummer op de vuilbak die buiten stond en vermits de sleutel op de deur zat waren we zeker dat dit de juiste woning was.

Na een korte inspectie van de woning bleek deze zeer comfortabel te zijn. Er waren 4 slaapkamers zodat iedereen zijn eigen kamer had. Er waren 2 badkamers en drie toiletten.

De keuken was zeer praktisch zelfs groot te noemen, de eetkamer

grensde aan de keuken en was geschikt om met 8 personen te tafelen. Nadat we ons geinstalleerd hadden was het reeds 22.30 Hr

plaatselijke tijd (1 uur vroeger dan in België) en begaven we ons naar het dorp om onze aankomst te vieren in één van de lokale pubs.

Doch we zouden het die avond niet te laat maken vermits we de volgende ochtend ons reeds om 9.00 Hr aan het duikcentrum Aquaventures dienden aan te bieden.

Zondag 21 September:

Ik was vroeg wakker , vermoedelijk een beetje nerveus over wat er zoal te zien zou zijn tijdens onze eerste duiken in Ierland.

Omdat ik zo vroeg wakker was heb ik 's morgens eerst even een wandelingetje gemaakt.

Toen ik terug in het huis aankwam was Dirk al spek met eieren aan het bakken. Met zo'n ontbijt de dag beginnen, dan kan er niet veel meer misgaan. Om 9.00 Hr begaven we ons naar het duikcentrum Aquaventures. We worden er begroet door Rianne (Nederlandse) en er wordt ons gevraagd een formulier in te vullen. Nadien dienen we onze loodgordels te prepareren en de flessen te controleren.

Op dat moment een kleine teleurstelling voor Dirk want de flessen zijn allemaal 12 liter flessen, dat wordt dus spaarzaam omgaan met lucht , he Dirk !

We moesten onze pakken aandoen en al het materiaal in de Mercedes jeep laden, we waren niet de enige die die dag met Aquaventures zouden duiken. Er waren nog 2 Belgen (Walloniërs), Rianne zou duiken met een Ierse die een opleiding volgde voor openwater diver, er waren nog drie Ieren en een Fransman die in Dublin woonde, en niet te vergeten wij met z'n vieren. Dus met z'n tienen op een zodiac. Toen alles ingeladen was in de Jeep moesten we te voet naar de haven gaan waar de zodiac, bestuurd door de man van Rianne , Jerry, reeds lag te wachten.

Snel even alle materiaal (flessen waren reeds klaargemaakt met jacket en ontspanners) van de jeep in de zodiac laden en we waren klaar om te vertrekken.

Onze eerste duik zou plaatsvinden op het eiland Cape Clear on the west side on Gold Castle point. Laverend tussen de eilanden voeren we naar onze duikbestemming. Het was vrij rustig op het water de deining viel al bij al nog mee , weinig golfslag mede door de beschutting van alle eilanden die we passeerden en niet te vergeten een kanjer van een zodiac +/- 8 meter lengte en een inboard Toyota diesel van 240 PK.

Op de duikplek aangekomen bleken we niet de enige duikers in de buurt te zijn. Er was namelijk een soort van nationale proevendag voor gevorderde Ierse duikers op de zelfde plaats aan de gang.

Doch volgens Rianne zouden wij hier absoluut geen last van ondervinden vermits deze duikers zeer snel weer weg zouden zijn.

Ik zou die dag duiken met Wilfried en je weet het waarschijnlijk al ik zat op dat moment zo hevig dat ik er absoluut als eerste in het water moest zitten . Dus ik en de Wilfried als eerste in het water.

We gaven mekaar het OK teken en we doken onder .

Eerste impressie redelijk helder water, er zwom kabeljauw en wijting rond ons en op de boden aangekomen rotsen evenwijdig uitgesleten als de kust van het eiland (men noemde dat daar gullies).

Het zicht beneden op 27 meter bedroeg een 10 à 15 meter, de water temperatuur zo'n 15 °C en er zwom vis rond ons. Toen we stilletjes aan opstegen kwamen we vanaf een 15-tal meter in het kelp terecht, daar zat nog meer vis in en op een gegeven moment kwam er een school makrelen voorbij waar zelfs geen eind aan bleek te komen. Tussen het kelp onder een rots hebben we ook nog een conger en de plaatselijke variant op onze noordzee krab gezien.

Vermits we maar een 12 liter fles hadden dienden we onze duik te beëindigen, eerst even de trappen ballon oplaten, we moesten op dat moment geen trappen maken en daarna stilletjes stijgend naar de oppervlakte. Onze eerste duik had 48 minuten geduurd en ik had er echt van genoten. We dienden niet lang te wachten want al snel kwam Jerry ons oppikken met de zodiac.

Toen iedereen aan boord geklommen was en er reeds druk gebabbeld werd over wat er allemaal te zien was, opende Rianne enkele thermosflessen, ééntje was er gevuld met koffie en een andere met thee. Wat deed dat deugd z'n warm drankske op de zodiac. Voor ons droogpakduikers was de kou niet zo'n groot probleem maar er waren enkele nat-pak duikers (den Dirk buiten beschouwing gelaten) aan boord die bijna uit hun pak bibberden.

Ondertussen was Jerry al terug aan het varen, en een 35 minuten later waren we reeds terug in de haven.

Enkel de flessen dienden meegebracht te worden naar het duikcentrum en de rest van het duikmateriaal bleef gewoon open en bloot op de zodiac. Blijkbaar zijn de Ieren een eerlijk volkske.

Na de duik begaven we ons dus ook weer te voet terug naar het duikcentrum, waar we ons konden omkleden in de kleedruimte voorzien van toilet en douche.

Onze tweede duik van die dag zou starten om 13.30 Hr. en we zijn met z'n vieren even snel naar het huis gelopen. We hadden niet zo veel tijd en we moesten nog wat eten. Die middag hebben we tomatensoep klaargemaakt en samen met wat brood vormde dit een lekkere, stevige, opwarmende middagmaaltijd. Voor de rest van de week hebben we er dan ook een gewoonte van gemaakt een tas soep en wat brood te eten tussen de twee duiken.

We zorgden ervoor dat we op tijd aan het duikcentrum waren. We controleerden onze flessen en laadden ze onmiddellijk in de jeep, daarna kleedden we ons om. Was ik blij dat ik een droog pak bijhad, want aan de jammerkreten van de mededuikers, vooral die in nat pak, kon ik toch wel duidelijk afleiden dat het niet zo'n lachertje was om een "nog nat pak" voor de tweede keer die dag aan te trekken. Nadien was het weer de korte wandeling tot aan de boot, even snel de flessen en ontspanner optuigen,om dan te vertrekken voor de tweede duik van die dag. We zouden duiken op een wrak

"De Mistique". Dit bleek een gezonken vis-trawler te zijn die op zo'n 20 meter diepte lag, op een zandplaat op stuurboordzijde lag en had een lengte van ongeveer 20 meter. Het wrak lag beschut tussen enkele eilanden zodat het een makkelijke duik zou worden.

Vermits ik en Wilfried weer zouden duiken en hij de duikleiding zou waarnemen, raadde ik hem aan als eerste in het water te zitten om zo maximaal van het wrak te kunnen genieten alvoren de rest van de duikers op het wrak zouden aankomen waardoor het zicht ter plaatse zou verminderen. Zo gezegd zo gedaan, op het wrak aangekomen zeer goed zicht, +/- 15 meter, het was een houten trawler waarvan de romp reeds aan het wegrotten was, zodat je langs spleten en gaten tot in het wrak kon kijken. Er zat erg veel vis in het ruim (Steenbolk, wijting, zilverbolk), op het wrak ontdekte ik een koningskrab weliswaar met maar één schaar maar nietemin was deze krab inclusief poten toch al snel een halve meter groot. In één van de pijpen die zich op het wrak bevonden zagen we een conger zitten. Omdat het wrak slecht een 20 meter lengte had waren we al snel rond en vermits de rest van de duikers eveneens aangekomen waren, wat uiteraard een slechter zicht meebracht, deed ik teken aan mijnen duikleider om ook eens de zandplaat rond het wrak te gaan verkennen.

Al snel zagen we een haai (dit bleek later een luipaard haai te zijn, ongeveer even groot als een hondshaai, +/- 1meter, maar dan met wit lichaam en zwarte stippeltjes), wat verderop zagen we een Sint-Jacobs-schelp, en ook weer grote krabben, ik ga het maar Ierse-zeekrabben noemen. Op een gegeven moment wilde de Wilfried even steunen op z'n hand toen ik hem bruusk wegduuwde want bijna verpletterde hij een zeenaald, pipefish genoemd in Ierland.

Nadat we reeds 40 minuten op zo'n 20 meter diepte hadden gedoken deed mijnen duikleider teken om op te stijgen, ikzelf had drie minuten deco-trappen en hij blijkbaar ook. Dus langzaam opstijgen, trappenballon laten opstijgen en vervolgens een drietal minuten trappen uitvoeren, met een kleine verlenging voor de extra veiligheidtrap. Na ongeveer 50 minuten te hebben gedoken kwamen we boven, en tot onze verassing waren we zeer ver afgedwaald van het punt waar ze ons gedropt hadden, blijkbaar had de stroming ons toch verder gebracht dan verwacht. We dienden nog een klein half uurke te wachten voor men ons kwam ophalen, vermits men eerst de andere duikers wilden oppikken.

Terug aan boord en bij een lekkere kop verwarmende koffie werd er weer stevig gesproken weliswaar in vissersjargon over de grootte van menig zeebeest. Weer was het een geslaagde duik.

Na ongeveer een 40-tal minuten te varen kwamen we terug in de haven aan. Snel werd de boot leeggemaakt en we begaven ons naar het duikcentrum. Onze éérste duikdag zat er al weer op.

Nadat het logboek was ingevuld begaven we ons terug naar ons huis. Ikzelf was die avond verantwoordelijk voor het avondmaal.

We hadden onderling afgesproken dat er elke avond iemand anders zou koken.

Dus die avond heb ik dan macaroni schelpjes met ham en kaassaus klaargemaakt. En ik vermoed dat het niet slecht was want ik heb toch niemand horen klagen.

Omstreeks 21.00 Hr zijn we naar een pub "Caseys" genaamd gegaan, omdat we ergens gelezen hadden dat er die avond live-muziek zou gespeeld worden, maar daar aangekomen bleek dat buiten enkele stamgasten er niemand aanwezig was.

We hebben het dan ook niet lang volgehouden en vermits iedereen na deze eerste duikdag toch vermoeid was zijn we redelijk vroeg gaan slapen.

Maandag 22 september:

Die morgend stralend weer, lekker zonnetje doch een beetje wind.

Het ontbijt die ochtend was beperkt tot brood met kaas, hesp, confituur, smeerkaas en een stuk chocola.

Omstreeks 10.00 Hr was het verzamelen geblazen in het duikcentrum waarna we onmiddellijk onze duikuitrusting en de flessen klaarmaakten. De eerste duik van de dag zouden we maken op het wrak "Kowloon Bridge", het was een wrak van 350 meter lengte, 40 meter breedte het diepste punt bevond zich op een 40-tal meters, het hoogste punt op een 8-tal meter. Er was zoals gezegd een beetje wind (+/- 4 beaufort) en een deining van ongeveer 2 meter. We dienden met de zodiac ongeveer een uur te varen en eenmaal op onze plaats werd er een ankerboei gedropt wat het te water gaan een beetje vergemakkelijkte.

Er werd ons verteld dat het aftrekkend water was en dat de stroming er voor zorgde dat je makkelijk over het wrak kon gaan, doch dat terugkeren iets moeilijker zou zijn omwille van de deining en de tegenstroming, het zicht zou beperkt zijn tot een 5-tal meter, dus een klein beetje oppassen geblazen.

Ik dook die dag met Dirk, en al gauw lieten we ons achterover in het water vallen. Nog even het OK teken naar mekaar en we waren weg. Onderwater bleek alles wat men ons gezegd had te kloppen en aan de hand van de stroming kon ik mij toch een beetje oriënteren.

De stroming op zich zelf viel nogal mee maar de deining die zorgde ervoor dat je precies in een draaiende wasmachine aan het duiken was. Je werd onder water zelfs tot op 25 meter diepte heen en weer geslingerd en omwille van het beperkte zicht moest je goed uitkijken dat je je duikpak niet beschadigde.

Ik moet bekennen ondanks mijn vele duiken was het toch niet zo makkelijk. Niettemin hebben we toch veel leven gezien. Er was erg

veel grote vis zoals wijting en kabeljauw, we zagen ook een kreeft en enkele ierse-zeekrabben. Vermits we doken met 12-liter flessen, ook al waren ze gevuld tot 230 bar konden we toch niet al te lang beneden blijven. Dus na een half uurtje zijn we beginnen te stijgen en hebben we een veiligheidstrap gemaakt op een 5-tal meter diepte. Op 3 meter was trouwens niet mogelijk omwille van de sterke deining. Aan de oppervlakte dienden we nog een kwartiertje te wachten want enkele mededuikers werden eerst opgepikt.

Eenmaal aan boord kregen we weer een lekkere kop koffie en werd de terugvaart ingezet. Nadat we terug in de haven aankwamen en snel de flessen voor hervulling in de jeep gelegd hadden, gingen we terug naar het duikcentrum. In het duikcentrum had Rianne een technische tekening van het wrak klaargelegd en al gauw bleek dat we nog niet de helft van het wrak gezien hadden.

Doch aan de hand van wat de mededuikers ons vertelden hadden wij nog veel gezien want ik en Dirk hadden 6 van de 12 compartimenten kunnen beduiken, doch er waren er zelf die één compartiment nog niet helemaal gezien hadden.

Na de middag werd er weer gedoken op een wrak, dit keer een stoomschip "de Illyrian" gezonken in 1884. De wrakstukken bleken over een groot oppervlak verspreid te liggen en de meeste delen lagen tussen de 12 en de 30 meter diepte.

Omdat de wrakstukken zo verspreid lagen konden we niet alle onderdelen terugvinden, speciaal diegene die tussen het kelp lagen

waren moeilijk terug te vinden. Nietemin hebben we een groot deel van het wrak gezien en qua founa en flora was dit zeker een aanrader. Er was ook hier weer veel vis te zien. Gelukkig lag het wrak in de luwte van Cape Clear Island en de deining was dan ook veel rustiger dan de eerste duik van die dag.

'S avonds was Wilfried de keukenprins van dienst. Hij heeft dan ook weer zijn speciaal recept van spaghetti voor ons klaargemaakt.

Na het avondmaal zijn we naar weer een andere pub geweest, want daar speelden ze live muziek. Één man speelde Ierse folksongs maar na enkele daarvan gehoord te hebben begint dat allemaal op mekaar te trekken en zijn we dan maar gaan slapen.

Dinsdag 23 september:

We vertrokken om 9. 45 Hr. in de haven , er was geen wind en we hadden een stralend zonnetje. De éérste duik van die dag was op het wrak de "Alondra". Gezonken in 1916, en ook een stoomschip. Het wrak lag tegen Kedge Island aan.

Het was stukgeslagen op dit eiland en bleek nu in een Gully (sleuf tussen de rotsen) te liggen, diepte variërend van 5 tot 25 meter.

Die dag dook ik met onze duikverantwoordelijke de Willy.

We vielen direct op de twee stoomboilers waar zich onderin een conger en een kreeft bevonden. In eerste instantie doken we naar beneden maar de wrakresten waren helemaal stukgeslagen en er was weinig herkenbaar. Al snel waren we teruggedraaid en zwommen we de gully in, daar lagen de krukas, het stoom-cylinder-blok en ondiep lag het anker, onder de resten van het wrak zagen we nog meer congers, kreeften, krabben, galatea-kreeftjes en niet te vergeten de vis die rondom ons zwom. Nadat we een half uurtje gedoken hadden zijn we de omringende rotsen gaan verkennen en daar vonden we ook nog de aandrijfas terug.

Na 60 minuten zijn we opgedoken en terug aan boord geklommen, waar de kop koffie reeds voor ons klaar stond.

Daar kregen we te horen dat de Wilfried en den Dirk een zeehond hadden gezien. Doch niet getreurd want de duik die middag zouden we speciaal naar de zeehonden gaan.

Ook de tweede duik was aan het Kedge Iland doch aan de Noord zijde. Tijdens de duik dienden we een soort pad te volgen van wit schelpenzand met het eiland altijd aan de linkerzijde.

Op het zand zagen we enkele luipaardhaaien (die waren we al gewoon aan het worden) enkele congers, we zwommen door een arch (onderwaterboog) en tenslotte kwamen we terecht in een inham. Hier had men ons verteld zeer voorzichtig boven water te komen kijken en inderdaad daar lag een zeehond.

We probeerden hem voorzichtig te benaderen maar zo gauw we onderwater uitademde stoof de zeehond van schrik ervandoor.

Terug aan boord van de zodiac konden we rond ons diezelfde zeehonden nieuwsgierig hun kopje boven water zien steken, doch ze zorgden er wel voor dat er steeds een minimale afstand tussen hen en de boot bleef. Kortom weer een geslaagde duikdag.

Die avond was Dirk onze chefkok en hij heeft voor ons Taco's met groenten en kip klaargemaakt, by the way ….zeeeeeeer lekker.

In het duikcentrum hadden ze enkele videofilmen staan en die avond hebben we "The running man " met de onlang gekozen gouverneur Swarzenegger gezien. Na de film lag iedereen al half te slapen en zijn we dan maar direct in ons bed gekropen.

Woensdag 24 september:

Eerste duik weer op Kedge Ile, dit keer de west side, en men noemde de duikplaats "The Arches" . Ik dook weer met de Wilfried,

Op een diepte van 30 meter zagen we een zeeeeer grote langoest, we vonden enkele arches met altijd de honds-en luipaardhaaien in de buurt,en top of the bill toen we opdoken, zagen we een baby seal (zeehond) en iets verder vermoedelijk de moeder.

De tweede duik van die dag was weer aan Cape Clear Iland.

Zoals bij de allereerste Ierland-duik doken we ook hier weer in Gullies met hogerop steeds het kelp met veel vis er tussen.

Alleen al door het kelp te zwemmen is al een belevenis op zich.

Na de tweede duik zijn we met de wagen naar Skibberdeen gereden want we moesten nog wat inkopen gaan doen. Onze Kok van dienst was de Willy en hij ging die avond onze vertrouwde "Friet met biefsteak" klaarmaken. Tevens dienden we onze bier voorraad aan te vullen zodat we die avond ook weer bij een videofilm en een lekker blikske bier van de film konden genieten.

De eerste film was "Enemy at the gates" en op TV was er ook die avond "Me myself and Irene" met Jim Carry, een te gekke film.

Na de film zijn we weer onder de wol gekropen.

Donderdag 25 september:

Eérste duik "Crab Rock", het zou een stromingsduik worden.

Ik dook samen met Dirk en een Oostenrijker Heinz.

In het begin van de duik was er wel wat stroming maar naar het einde toe bleek die bijna volledig weg te vallen.

Weer hebben we veel gezien, zoals conger, langoest, kreeft, konigskrab die ik probeerde te pakken, maar met zijn lange poten kon die toch altijd in mijn vingers pitsen.

Na de middag doken we op "Tunalungo Rock,(het klinkt tropisch

maar dat is het niet) ook weer met de gekende Gullies en kelp en de typische fauna en flora aldaar. Terug aan boord zagen we ook weer zeehonden rondzwemmen. De Wilfried dook met een droogpak en

tijdens de terugvaart bleek hij dringend zijn behoefte te moeten doen, je had zijn gezicht ne keer moeten zien, hilariteit ten top dus.

Die avond gingen we eten in Rolfs Hostal, We hebben er allemaal vis gegeten en ik kan U verzekeren , daar hebben ze in Ierland zeker kaas van gegeten. Vermits ik mijn honderste duik van dat jaar had gedaan trakteerde ik met een fles wijn aan tafel, doch tijdens de afrekening hadden ze die helemaal niet aangerekend.

Na het etentje zijn we naar een Pub gegaan "The algiers Inn".

Ik weet niet wat er die dag allemaal aan de hand was, maar ook daar trakteerde ik een rondje en dat hebben ze me ook al niet aangerekend.

Vrijdag 26 september:

Tijdens de planning van dit duikverlof hebben we een vergunning moeten aanvragen om te kunnen duiken in een natuur-reservaat

"Lough Hyne" , dit is een binnenmeer dat enkel nog met vloed in verbinding staat met de zee dmv. een smalle watergeul. Tijdens de duik ontdekten we dat de bovenste laag water zeer veel leven bevatte (platvis, wijting, lipvissen, krabben, luipaardhaai, hondshaai…enz, doch vanaf een 20-tal meter diepte bleek het zeer koud te worden en met een bodem bedekt met een dikke laag van dode organismen, echte drek, vergelijkbaar met de Grevelingen.

Tijdens een korte verkenning voor we aan de eerste duik begonnen, ontdekten we dat de smallegeul die in verbinding staat met het binnenmeer, uitmonde in zee in een zeer mooie lagune.

Vermits er nog een +/- 80 Bar in onze flessen zat van de eerste duik , wilden we in die lagune onze flessen leegmaken, te meer omdat dit onze laatste duik van ons verlof in Ierland zou zijn.

Dus zo gezegd zo gedaan, de lagune zelf was niet diep, het diepste punt was 13 meter, doch de bodem was bezaaid met Sint-Jacobs schelpen, tevens was er vrij veel vis te zien en de alom

vertegenwoordige luipaardhaaien. Omdat we niet diep doken hebben we ondanks de bijna lege flessen toch nog een uurtje kunnen duiken. Na de duik zijn we terug gereden naar het duikcentrum en hebben we onze logboekjes laten afstempelen.

Ook die avond zouden we gaan eten, ditmaal in de Pub "The Algiers Inn" waar ons werd verteld dat men er buiten pinten drinken ook goed kon eten. Ikzelf had nood aan goed vettig eten en bestelde dan ook een hamburger met friet samen met een halve liter bier .

Rianne en Jerry van het duikcentrum waren ook van de partij en ze trakteerden ons op een pint bier om het duikverlof af te sluiten.

Die avond hebben we afscheid van hen genomen omdat we s'morgens redelijk vroeg dienden te vertrekken om tijdig onze vlucht terug naar België te halen.

Zaterdag 27 September: terug naar huis.

Omstreeks 8.00 Hr. ontbeten, daarna de duikzakken gepakt en

ingeladen in de wagen. We dienden zelf geen eindreiniging van het huis te doen, want dit zat ook in de huurprijs begrepen, doch we moesten alles zoveel mogelijk oprommelen en geen afwas achter laten. Nog een laatste controle dat we niets vergeten waren en omstreeks 9.30 Hr zijn we vertrokken.

De terugreis verliep iets vlotter dan de heenreis, ten eerste omdat we een andere weg hebben genomen, en ten tweede, ik was links rijden toch al wel gewoon aan het raken.

Dus, we waren eigenlijk iets te vroeg in Shannon, we hebben dan maar een tussenstop in een winkelcentrum gemaakt zodat we nog snel iets konden gaan drinken.

Nadien hebben we de wagen terug ingeleverd, en zelfs zonder één schrammetje. Op de luchthaven hebben we één duikzak gevuld met de zwaarste uitrustingstukken, dit hebben we als sportgerief ingediend, hiervoor dienden we 25 euro éénmalig te betalen, maar hierdoor kon de rest van alle duikzakken onder de 15 kilogram blijven zodat we geen overgewichtboete meer dienden te betalen.

Misschien een hint als je ooit nog eens met Ryan-Air vliegt, overgewicht is erg duur, maar er bestaat altijd nog de mogelijkheid dat je dit kan indienen als sportgerei en dit kost maar 25 €.

Het inchecken verliep voor de rest vlotjes en in de vertrekhal waren nog vele winkeltjes waar wij nog een kadootje/souvernier konden kopen zodat we niet met lege handen thuis dienden aan te komen.

Omstreeks 18.00 Hr zijn we in het vliegtuig ingestapt, en na een korte vertraging zijn we opgestegen richting Charleroi/België.

In Charleroi verliep ook alles zeer vlot en al snel zaten we op de bus naar het parkeer-terrein waar Dirk zijn wagen had geparkeerd.

Aan de wagen aangekomen bleek dat de centrale vergrendeling niet meer functioneerde, doch dit kwam door een platte batterij.

Vermits Dirk een lease-wagen had kon hij al snel via de lease-maatschappij een depannagewagen oproepen. Nadat we 45 minuten hebben gewacht bleek dat na het aankoppelen van een startbatterij, Dirk zijn lichten had laten branden.

Snel was de wagen gestart en zonder verdere problemen zijn we dan toch thuis geraakt.

Besluit:
Ierland is een zéér mooi land, een ongelooflijk mooie natuur, en een ruwe kuststreek. We hebben zéér mooie duiken gedaan en we hebbengenoten van de onderwater fauna en flora.
We mogen ook niet vergeten dat wij veel geluk hebben gehad met het weer, want we hebben maar één dag regen gehad.
Een onvergetelijk avontuur voor de deelnemers en zeker voor herhaling vatbaar.

Eddy

Je schuurkloten door het schuren van een duikpak, kan genezen met vaseline. Indien meer info gewenst contacteer Dirk Verdonck.

Eddy Horemans heeft een nieuwe hobby, namelijk het verzamelen van Polo's van Grimbergen, tijdens het Oosterschelde weekend in Orisant bleek er een aktie te zijn "Indien je 10 Grimbergens consummeerde kreeg je een polo van het biermerk".

Eddy Horemans presteerde het zelfs om 2 Polo's te verzamelen.

We hebben hem dan ook prompt een nieuw koosmaampje gegeven.

"GRIMBY Horemans".

De drie monitoren "Agnes, Xavier en Rik" samen moesten duiken in de steengroeve van Opprebais. Als dat gene sterrenwinkel is dan weet ik het ook niet meer.

Tijdens de wekelijkse Donderdag zwembad-training Marita een apnée kon zonder look (ze versprak zich want het moest Lood zijn)

Eddy in Ierland genoodzaakt was om een nieuwe duikbril te kopen en dat hij na enkele weken hem gebruikt te hebben ontdekte dat hij er een alergische reactie op krijgt telkens hij hem opzet .

1. Ademhalingsmoeilijkheden als gevolg van een deco-ongeval, met lichte pijn in de longen.
2. Lichaamstemperatuur lager dan 35 ° Celcius.
3. Verlammingsverschijnsel van een verticale lichaamshelft.
4. Verwondingen als gevolg van drukverschillen in lichaamsholten.
5. Te hoge partiele zuurstofdruk.
6. Verstopping van een bloedvat als gevolg van te snelle drukvermindering.
7. Schadelijke werking van de partiele stikstofdruk op het zenuwstelsel.

Duiker loopt 41km over bodem van Loch Ness

In de vorige Plons (augustus 2003) heb ik geschreven dat een persoon de Marathon van Londen heeft gelopen met een antiek duikpak, nu heeft die zelfde persoon voor een nieuwe stunt gezorgd.

LLoyd Scott die uit het Loch Ness verrijst (Foto: Associated Press)

Een man gekleed in een ouderwets duikerspak is gisteren aan de oppervlakte verschenen van het beroemde meer Loch Ness in Schotland. Hij heeft dit gedaan om geld te verzamelen voor een fonds tegen leukemie.

LLoyd Scott die zelf ook leukemie heeft gehad, deed er vorig jaar vijf dagen over om in het duikerspak de Londense marathon bovengronds af te leggen. Ook heeft hij in dit duikerspak marathons in New York en Edinburgh gelopen. Over de 41 kilometer lange tocht over de bodem van het meer deed hij twaalf dagen.

Scott zegt dat het een zware tocht is geweest. Hij heeft zich tegen waterdruk, de weerstand van het water en het slechte zicht moeten verzetten. Scott vond het een koude eenzame tocht. Hij is allerlei obstakels tegengekomen die het moeilijker maken dan op het land. Een keer struikelde hij, en was totaal gedesoriënteerd, wat zeer pijnlijk was.

De 41-jarige voormalige brandweerman en voet- baller heeft met zijn acties al miljoenen ponden voor goede doelen verzameld. Bij de vraag of hij Nessie, het monster van Loch Ness nog gezien heeft zegt hij: "Ik heb vreemd genoeg slechts twee vissen gezien. Dit betekent dat óf er zijn van zichzelf niet veel vissen in het meer, óf iets moet ze allemaal opgegeten hebben"

Nieuwe Ambulance service op Neeltje-Jans.

Schouwen-Duiveland krijgt permanent een extra ambulance. Die ambulance, de derde op het eiland, wordt gestationeerd op Neeltje Jans. Nu staat daar alleen in het hoogseizoen een ambulance. In de Nederlandse wet staat dat een ambulance binnen een kwartier ter plekke moet kunnen zijn. In veel landelijke gebieden wordt die wettelijke tijd niet gehaald.

Piraterij in stijgende lijn.

Piraterij op de wereldzeeën heeft de eerste drie maanden van dit jaar recordhoogten bereikt. Tussen januari en maart 2003 werden in totaal 103 aanvallen van zeerovers gemeld, zo maakte het International Maritime Bureau donderdag bekend. Vorig jaar vonden in hetzelfde kwartaal 87 aanvallen plaats. Het was de eerste keer dat het bureau over een periode van drie maanden meer dan honderd aanvallen registreerde van piraten. De Indonesische wateren blijven het gevaarlijkst met 28 aanvallen. Bangladesh, India en Nigeria volgen op afstand met elk negen gevallen van piraterij tussen januari en maart van dit jaar.

Onderwater postkantoor.

De inventaris is waterproof. Dat moet ook wel, in een postkantoor onder water. Vanuatu heeft er gisteren eentje geopend. De wachtenden voor het loket hoeven zich niet te vervelen: het postagentschap bevindt zich tussen fraai koraal, een paar scheepswrakken en duizenden soorten kleurige vissen. Volgens het toerismebureau van Vanuatu, een eilandenrijkje in de Stille Oceaan, gaat het om een eerste onderwater-postkantoor ter wereld. De vier medewerkers zijn ervaren duikers. De postale voorzieningen hebben een speciale waterproof inkt ontworpen voor de stempels. Het toerismebureau wil de aandacht vestigen op het onderwaterlandschap en de vele duiklocaties.

Grootste goudschat ooit.

Speurders hebben naar eigen zeggen de overblijfselen ontdekt van een in 1865 gezonken stoomboot met mogelijk de grootste goudschat aan boord die ooit is gevonden. Greg Stemm en John Morris, oprichters van het bedrijf Odyssey Marine Explorations dat gespecialiseerd is in het vinden van scheepswrakken, zochten twaalf jaar lang naar een bijzonder waardevol wrak: dat van de S.S. Republic. Deze stoomboot, met aan de zijkant een karakteristiek rad, kwam op weg van New York naar New Orleans op 25 oktober 1865 voor de kust van Georgia in een zware orkaan terecht en verging in de golven. De 59 passagiers aan boord konden met behulp van reddingsboten worden gered, maar dat gold niet voor de enorme goudschat aan boord: de S.S. Republic vervoerde liefst 20.000 gouden munten van twintig dollar per stuk. Het geld was bedoeld voor opbouw van het zuiden, dat net de burgeroorlog had verloren. Deskundigen schatten de huidige waarde van de munten tussen de 120 en 180 miljoen dollar.Stemm en Morris, die al vele scheepswrakken hebben gevonden, hadden twaalf jaar nodig om het gezonken stoomschip op te sporen. Daarvoor hebben de speurders 3840 vierkante kilometer oceaanbodem onder de loep genomen met een speciale onderwaterrobot, die met behulp van sonar en een magnetometer naar het wrak zocht. De boot werd uiteindelijk 160 km uit de kust op een diepte van 510 meter ontdekt. De blootlegging van het schip en het opduiken en in kaart brengen van scheepsonderdelen en de lading zal vanaf volgende maand plaatsvinden. Dan zal ook blijken wat er van de goudschat nog op de bodem ligt. Aangezien het wrak buiten de territoriale wateren ligt, hebben de ontdekkers geen vergunning nodig voor hun duikactiviteiten. De kosten hiervoor worden geschat tussen de 1 en 3 miljoen dollar, een schijntje vergeleken met de mogelijke opbrengst van meer dan 100 miljoen dollar.

Terug naar begin