Hallo,
Het einde van het jaar nadert en traditiegetrouw hebben wij dan onze jaarvergadering.. Dit jaar is dat op 14 december 2002. Vergeet niet u tijdig in te schrijven voor onze mosselen of koude schotel bij Danny of mij. Voor de volwassenen is dit 10 Euro en voor de kinderen tot 14 jaar (zolang men nog geen 15 is) is dit 6 Euro.
En zie dat iedereen aanwezig is op de vergadering.

Tot dan,
Ludo

Een kleine kennis van een computer is wel handig.

Kandidaten bestuursleden :
Eventuele kandidaten bestuursleden dienen zich kenbaar te maken voor de Algemene Statutaire Vergadering.

Loodblokken Zeester :
Loodblokken van de Zeester voor zwembadgordels en of open- watergordels zijn nog steeds te verkrijgen aan de democratische prijs van 2.5 € per Kilogram.
Info of bestellingen te bevragen bij François Bensch.

Onder mij gaapt een afgrond van twintig meter. Boven mij loopt de loodrechte wand waar ik tegenaan hang zo'n twintig meter omhoog, om vandaar schuin op te lopen tot zo'n twaalf meter onder de zeespiegel. Mijn dieptemeter wijst veertig meter.

We zijn met zes duikers, de duikleider van het duikstation inclusief. We zweven gewichtloos langs de loodrechte wand. Glashelder zicht, de bodem trekt. Maar de afspraak was 40 meter maximum, en daar laat ik het bij mijn eerste duik dan ook bij. Ik concentreer me op de prachtige wand voor mij. Op enkele meters van elkaar steken de langoesten hun antennes naar buiten. Hun koppen komen piepen, nieuwsgierig naar dat rare bezoek. Ze zijn allesbehalve schuchter. Even verder steekt een mooie conger zijn kop naar buiten. Als we dichterbij zweven, komt hij nog verder naar buiten. De begroeiing is haast perfect. Gele en paarse gorgonen overheersen de wand. Het zijn geen takken van twee meter, daarvoor moet je naar 60 meter weet de duikleider me achteraf te vertellen. De duikleider wenkt met zijn lamp, in een holte zit een dikke baars. Prachtig beest. Haast zonder een vin te bewegen zweven we langzaam horizontaal langs de rotswand, met onder ons de haast onpeilbare diepte. Honderd meter en meer zou de duikleider me achteraf vertellen, en er staat bloedkoraal voegt hij er aan toe met blinkende ogen. Maar wij moeten omhoog, de eerste trappen verschijnen op onze computer, en Josip, onze duikleider en eigenaar van duikcentrum “Aquanaut“ uit Murter speelt op veilig. De vorige jaren zijn er nogal wat ongevallen geweest in deze regio, voornamelijk met Hongaren, die thuis wel in meren duiken, maar hier de dieptes slecht inschatten omwille van de verbluffende helderheid van het water. Met amper 20 duiken in hun logboekje komen ze naar hier en duiken er dan stevig tegen aan. Soms met minder goede gevolgen als resultaat. We zijn terug op het hoogste punt van het rif, maar nog altijd zo'n twaalf meter onder de zeespiegel. Hier vinden we nog een prachtige mureen. Ik schat toch wel zo'n twintig centimeter dik. Prachtig exemplaar. Aan de overvloed van kleine visjes is de rijkdom van deze duikplaats af te lezen. Grotere vissen zijn echter eerder schaars, maar hier wordt nog gevist om den brode. Boven op het rif mogen we nog een tiental minuten rondneuzen en dan gaan we langs de ankerlijn omhoog. Trappen zijn allang verdwenen, maar Josip doet er toch een veiligheidstrapje van 3 op 3 bij. Hier kan ik best mee leven. Ik kom boven na 45 minuten duikduur en met 55 bar overschot in mijn duikfles. Dat laatste steekt me wel, maar de voldoening is toch groot.

Deze duikplaats is de verste bestemming waar Josip naartoe vaart. Zo'n twee uur varen, maar zeker de moeite waard. Ze ligt op de meest zuidelijke grens van het Kornati Nationaal Park en is qua omstandigheden te vergelijken met een duik op de Kornati's zelf, maar dan 15€ goedkoper. Echter, de prachtige loodrechte wand begint op -20 terwijl deze op de Kornati's ononderbroken doorloopt tot 50 meter boven de zeespiegel. Maar dat is voor volgende week.

Tussen de twee duiken leggen we onze boot een half uurtje aan in een piepklein haventje op één van de Kornati-eilanden. Juist lang genoeg om de omgeving te verkennen en een pint te drinken in het plaatselijke restaurant. Vijf huisjes, een restaurant en een beschutte ligging voor een bootje of tien. De Kornati-archipel, bestaande uit tientallen kleine en grotere eilanden, telt ongeveer een vijftiental van deze toevluchtsoorden. Het is op één van deze eilandjes dat Josip plannen heeft om met maximum vijf tot tien duikers in de winterperiode voor een week te komen duiken. Hij zou starten in november en stoppen in mei, want dan start hij terug met zijn dagtrips. Josip zou voor de overzet, logies, volpension, en een tiental duiken binnen het Nationaal park zo'n 500€ willen vragen. Dat zou een unieke prijs zijn, want voor iedere duik op de Kornati's betaal je normaal ± 15€ taks extra bovenop de normale prijs. Maar dat kan Josip regelen, hij heeft “contacten” bij de overheid. Ik zie het wel zitten, een week afgezonderd van de bewoonde wereld, en iedere dag twee duiken in het misschien wel prachtigste duikgebied van de Middellandse Zee. Als hij zijn plannen in orde krijgt dan kan ik alles op het Internet terug vinden. Dat ga ik zeker in het oog houden. Ik denk nu al aan de tweede week van het Paasverlof volgend jaar …. Van zaterdag tot zaterdag, dan kunnen we zondagavond terug thuis zijn. Maar dit zijn dromen voor later, maar geïnteresseerden mogen het me wel laten weten. Het zal wel zeker geen luxe vakantie worden, maar wel een unieke belevenis.

Onze tweede duik diezelfde dag is ook op een onderzees rif, het begint al op drie meter diepte, maar van enige beboeiing of andere markeertekens is hier geen sprake. Hier varen toch alleen maar kleine vissersbootjes en pleziervaartuigen, en die steken toch niet zo diep. Afspraak is maximum 30 meter, en eigenlijk is dat te ondiep. De loodrechte wand begint hier pas op 25 meter, en daarboven is het niet zo'n geweldige duikplaats. Op twintig meter diepte passeren we een amforenkerkhof. Overal liggen scherven. Ik vind een afgebroken hals, met twee langwerpige oren en het begin van het lichaam nog intact. Alles samen zo'n zestig centimeter begerenswaardig stuk antiek. Dit zou prachtig staan thuis, ook al is het alleen maar het bovenste gedeelte. Zou ik het mogen meenemen? Dan zie ik Josip een gelijkaardig stuk tonen van wel een meter lang, maar hij legt het voorzichtig terug. Dan doe ik dat ook maar, met spijt in het hart. We zetten onze duik verder en komen gedeeltelijk langs een loodrechte wand. Even kunnen we hiervan genieten, maar de 30-meter beperking is wel een domper op de pret.

Achteraf zal Josip me vertellen dat er beginnelingen in de groep zitten, anders zou hij wel dieper gegaan zijn.

Om buiten het Kornati-park echt steengoede duiken te maken moet je bijna altijd naar 40 meter en dieper. In het park zelf is dit niet nodig aangezien de rechte wanden boven water doorlopen. Dan passeren we even verder nogmaals een amforenkerkhof, op zo'n 10 meter diepte. Josip zoekt naarstig in het zeegras. Hij hoopt blijkbaar toch iets speciaal te vinden. En eigenlijk hoop ik dat gedurende mijn verblijf in Kroatië ook te doen.

Geslaagd is mijn verlof nu al, en we zijn nog maar drie dagen hier. Kroatië, en dan specifiek de Dalmatische kust, was voor mij vrij onbekend. Zo'n vijftien jaar geleden was ik in Istrië, maar dat was toen niet echt geslaagd. Het was nog ten tijde van het communisme, en de lokale munteenheid devalueerde in je hand terwijl je er naar keek. Prijsinformatie van campings die ik ingewonnen had in mei bleek in juli verdrievoudigd te zijn. Vijftienhonderd BF per dag om in een bos te staan met nauwelijks water en alleen een koude douche tegen de buitenmuur vond ik toen niet echt bevorderlijk voor het goede vakantiegevoel. En na twee dagen op de rotsen zitten aan de rand van de zee zonder er in te kunnen rond plonzen vonden mijn peuters toen ook meer dan genoeg.

Maar nu sta ik ook in een bos, op tien meter van de waterkant. Een stenen trapje loopt voor mijn deur enkele meters naar beneden. Daar zijn de rotsen betrekkelijk vlak, en goed te bewandelen. Met een rubberen matje is het er goed liggen. Het water kabbelt de ganse dag, en te water gaan is goed te doen. Wel altijd uitkijken voor de zee-egels, maar het water is glashelder, dus dat lukt wel. Aan te raden is wel van rubberen schoeisel te dragen. Zelfs de kleinere kinderen amuseren zich hier goed, zij het dan met bandjes rond de armpjes.

Honderd meter voor de camping is een baai met een echt zandstrand. Niet het prachtige mulle zand dat we gewoon zijn in Spanje of Frankrijk, maar toch goed beligbaar op een handdoek. Vanaf de waterlijn is het echt zand, en zeer langzaam zakt de zanderige zeebodem hier omlaag. Twintig meter verder sta je nog maar tot aan je knieën in het water. Hier is het een lust voor de kleintjes. Het ondiepe gedeelte is zelfs afgebakend. Ik plons echter recht voor mijn deur. 's Morgens een duik van de rotsen en daarna een frisse douche is hier de gewoonte. Er is wel warm water, maar alleen in de namiddag. Het sanitair - twee blokken - is eenvoudig, maar onderhouden. Er is toiletpapier, en aan de lavabo's is zelfs vloeibare zeep en papieren doekjes. Een elektriciteitsaansluiting kost €2 per dag, en de aansluitingspunten zijn eerder dun gezaaid. Maar toch zijn er voldoende aansluitingen vrij, slechts weinig gasten nemen hier elektriciteit. Ik sta hier voor zo'n vijfhonderd Bf per dag. Deze prijs had ik al van het Internet, en klopt nog ook tot op de centiem. Een dagmenu - soep, brood, hoofdschotel met vis of vlees en gekookte aardappelen en een slaatje - vind je al vanaf 40 Kuna, zo'n 220 BF. Een halve liter bier kost 50 Bf, en een ijsje 15 BF per bol. In de winkels zijn de prijzen vergelijkbaar met deze van bij ons thuis. Met twee woorden Duits en drie woorden Engels verstaan ze je overal, behalve bij de bomma's aan de fruitkraampjes langs de weg, zij ratelen er op los alsof je de verloren zoon bent en ondertussen gooien ze nog een extra stuk fruit op de weegschaal om toch maar zeker te zijn dat je niet te veel zou betalen. Overal is men vriendelijk en gedienstig, en probeert men je zo snel mogelijk te helpen. Deze mensen hebben duidelijk geen boodschap aan het voorbije communisme en willen duidelijk vooruit, maar wel in hun eigen tempo, want warm is het hier zeker. Gelukkig zorgt de zeebries voor verkoeling, hoewel een rimpelloze zee hier geen uitzondering is in de voormiddag.

We konden het niet laten om de andere campings te bezoeken en onze conclusie is dat we met ons achterste in de boter zitten. Dicht opeen staande pijnbomen maken het plaatsen van een ietwat grotere caravan of tent niet gemakkelijker en de oplopende terrasvorm is alleen geschikt voor tent of kleine caravan (met de hand omhoog duwen). Mobilhomes staan op het onderste terras, langs de waterrand, echter met minder of compleet geen schaduw. Schaduw is op de andere campings een ware luxe, slechts enkele schamele plaatsen per camping. Bij ons is het net omgekeerd. Zelf sta ik voor driekwart in de schaduw, mijn trailer en moto's voor honderd procent. 's Avonds koelt het voldoende af om te kunnen slapen, en overdag zitten we onder onze luifel te genieten van het onbelemmerde uitzicht op de zee en de Kornati eilanden. Overdag is ieder stuk textiel te veel, en 's nachts buiten zitten in zwembroek en T-shirt zonder mouwen is goed te doen.

Snorkelen voor mijn eigen deur is een plezier. De eerste keer dat ik mijn kop onder water stak was ik verbaasd. En terecht, lang geleden dat ik aan het snorkelen nog zoveel plezier beleefd heb. Zelfs 's nachts wordt hier gesnorkeld, met de duiklamp. En regelmatig zie je duikers van de kant afgaan. Natuurlijk heb ik dit ook geprobeerd. Tot tien meter allemaal rotspartijen en begroeiing, tussen tien en dertig meter allemaal zeegras, vanaf dertig meter allemaal zand. Op 27 meter vind ik een Canadese kano op zijn kop. Inspectie leert mij dat deze intact is en al enkele jaren ter plaatse ligt, er staat zelfs een kokerworm op van ongeveer 20 cm. Echter, hij is te bergen en op te kuisen. Ik heb de coördinaten vastgelegd, misschien kom ik hier nog terug… Op de terugweg vind ik een plastiek emmer, die ik maar laat liggen, en de hals van een amfoor, echter slechts een stuk van 10 cm. Ik neem het toch mee.

De camping is bevolkt met een wirwar van Oost-Europeanen. Veelal Slovenen en Kroaten uiteraard, maar ook zeer veel Hongaren, Tsjechen en Polen, verder de nodige Duitsers en enkele Hollanders. Van de Belgen geen spoor.

De sanitaire blokken liggen op het vijfde en hoogste terras, en je wandelt als het ware tussen de kampeerders door er naartoe. Alle kampeerspullen liggen open en bloot, en verlaten tenten staan gewoon open. Ook mijn staanplaats lijkt na enkele dagen op een uitverkoop van campingartikelen. Als we de ganse dag weggeweest zijn is alles nog altijd onaangeroerd. Mijn vertrouwen in de Oost-Europese medemens stijgt met de dag. Hopelijk kan ik dit na vier weken nog altijd zeggen.

Zondag vandaag, dat betekent dat Aquanaut naar de Kornati's vaart. En wij mee natuurlijk. Weer twee uur varen, maar het tweede uur varen we al tussen de eilandjes, en dat is een belevenis op zich. Er zijn ook een stel beginnelingen aan boord. Maar Josip heeft hulp van één van zijn jonge helpers. Een kerel van een jaar of 18 mag met de beginnelingen naar 20 meter. Wij gaan met Josip naar 40 meter. De wand is wederom loodrecht en prachtig begroeid. Op min 40 meter peil ik de diepte onder mij, maar ik zie niets dan inktzwarte duisternis. Als ik later aan Josip zal vragen hoe diep het daar is, moet hij mij het antwoord schuldig blijven. Na een kleine 40 minuten komen we terug bij het anker. Hier mogen we nog een tiental minuten vrij rondneuzen. Even verder vind ik een kreeftenfuik, voorzien van dode visjes om de kreeften te lokken. Een splinternieuwe fuik op 10 meter diepte, maar zonder touw of boei? Even later zie ik Josip ook een kijkje nemen. Als ik hem later vraag of die fuik niet illegaal is in een gebied dat Nationaal park is, geeft hij een ontwijkend antwoord…En waarom is er dan geen touw of boei aan vastgemaakt? Hij haalt zijn schouders op …

"Omdat sommige vissen dan schrik hebben en op afstand blijven.", is zijn antwoord. Ik ga er maar niet verder op in, het ruikt allemaal verdacht naar stroperij, maar het zijn mijn zaken niet.

Tussen de twee duiken liggen we in de luwte van één van de eilandjes voor anker. Een klein bootje komt in onze geburen liggen. De schipper van dit bootje begint vis te kuisen. Mits speciale toestemming en extra betaling mag er in het park gevist worden, dus dat kan. Een tijdje nadien komt een zodiak met twee parkwachters langs. Wat Josip allemaal brabbelt weet ik niet, maar ze varen toch verder.Als we gewone toeristen met een eigen boot zouden zijn geweest, dan zouden we zeker onze vergunning hebben moeten tonen. Ze zijn hier vrij streng, er is altijd wel controle.

De tweede duik neemt Josip de ganse groep - zo'n negen duikers - samen. Hij vraagt me om de rangen te sluiten en een oogje in het zeil te houden. Dat doen we dan maar. Het wordt een ondiepe duik, min 20. Het landschap is gevarieerd, doorsneden met vele kloven en hier en daar een kleine grot. Er is wel van alles te zien, maar ik heb wel het gevoel dat Josip zich er goedkoop probeert van af te maken. We betalen per slot van rekening toch extra om op de Kornati's te mogen duiken, en dan verwacht je toch wat extra ook. De jonge gast die de eerste duik de beginnelingen mocht rondleiden volgt onze groep al vrijduikend. Hij komt ons regelmatig goedendag zeggen op - 20 m. Ik bied hem mijn reserveontspanner aan, maar daar moet hij niet van weten. Achteraf verneem ik dat hij zelfs in vrij duik tot - 30 m. gaat. Chapeau!!

Als we terug naar het vaste land varen krijgen we een ministorm cadeau. We moeten wind op, en de golven slaan over het bootje. Ik schat toch zo'n dikke zes beaufort. De ganse week is de zee een spiegel geweest, maar nu bewijst ze toch maar weer hoe wispelturig ze kan zijn. Er hangt een onweer recht voor ons uit en de bliksem slaat regelmatig loodrecht naar beneden. Tegen dat we aan land zij is het voorbij, maar de volgende twee dagen zal er niet gedoken worden omdat er te veel wind is.

Op dinsdagavond slapen we voor het eerst met de deuren van ons busje dicht. Reeds meer dan een week sliepen we met deuren en vensters wagenwijd open, maar een onweerachtige stormbui doet ons binnen vluchten. We hebben nog wel buiten gegeten achter de beschutting van onze parasol, maar nu gaat alles vliegen wat niet vast ligt. Even later klettert de regen op ons dak. Buiten wordt de duisternis verlicht door bliksemschichten. Dat hebben we dan ook weer meegemaakt.

Josip heeft gisteren niet kunnen varen, te veel wind. Vandaag is het weer in orde. In de voormiddag een duikje tot 38 meter, de klassieke wand. De langoesten zaten weer dik. Namiddag een "platte" duik tot 25 m. , eigenlijk bovenop een vrij vlak maar eerder diep gelegen rif dat ongeveer een 20 meter onder de spiegel begint. Op het eerste zicht eerder kaal, maar overal zijn gaten en spleten en rotspartijen. Overal is wel wat te vinden voor diegene die de moeite doet om verder te kijken dan zijn neus lang is. Ook zeer veel slakken hier. Op een gegeven moment vlucht er zelfs een St. Jakobsschelp voor mij uit. Open en dicht klepperend stijgt ze zeker een meter van de bodem en "zwemt" een meter of vijf verder. Dan ligt ze doodstil en gesloten op de bodem. Geen beweging meer in te krijgen. Dit fenomeen had ik ook nog nooit gezien. Even verder wenkt Josip. Hij heeft een reuze naaktslak gevonden, zo'n 30 cm doormeter.Ook nog nooit gezien. Later aan boord zal hij een boek laten zien waarin deze zeldzame kanjer beschreven staat. Spijtig genoeg in het Italiaans, dus kan ik er niet veel over navertellen. Josip heeft ze zelf nog maar vijf keer gezien, dus het zal wel een zeldzaam beestje zijn. Na 55 min. Is deze duik ook weer ten einde.

De volgende dag gaan we met de moto's een onbewoond stuk van het eiland verkennen. Geen asfaltwegen meer, maar gewoon losse keien.Niet altijd even gemakkelijk met een chopper, en als het echt niet meer te doen is gaan we te voet verder. We vinden een leuk baaitje met één enkele overhangende pijnboom aan de waterkant, deze biedt de ganse dag schaduw. Een ganse dag zijn we alleen op de wereld. Het is weer zo'n dag van een graad of 35, zoals alle dagen. Maar aan de waterkant voel je het haast niet, er is altijd wel een verkoelend briesje. Regelmatig ga ik even snorkelen, er is altijd wel wat te zien. Ditmaal vindt ik zelfs een zeepaardje aan de rand van het zeegras op zo'n meter of vijf diepte. Even mee naar de kant genomen voor wat foto's. Hopelijk zijn ze gelukt. Even later kom ik zelfs een naakte schone tegen bij het snorkelen. Blijkt dat er ondertussen een zeilboot geankerd heeft in de baai, en de "lady of the house" is even lekker aan het rondzwemmen in haar Evakostuum. Overigens ben ik ook op zijn Adam's, maar ik heb wel mijn duikbril op, en zij niet… Wel geen trofee om mee naar huis te nemen.

We gaan weer duiken. We liggen tegen de Kornati's aan. Aan de buitenkant van de eilanden, maar dan aan de kant van het vaste land. Hier is geen controle, en dus duiken we eigenlijk in het park, maar dan zonder meerprijs. Alweer een prachtige muur, en een geweldig grote grot op zo'n 45 m diepte. Overigens weinig te beleven in de grot zelf, zoals dat meestal met grotten is. Een eind verderop langs de wand is er een zeer smalle maar zeer diepe insnijding in de wand. Buitenkant is deze nog twee meter breed, maar dieper toe wordt deze nauwer. Het is geen grot want je ziet altijd licht in de verte boven je hoofd. We zitten op zo'n 30 m diepte en mijn buddy, een Kroatische instructeur die vandaag met ons mee duikt, gaat steeds dieper de spleet in. Ik vraag mij af wat er te zien is, maar hij kent deze duikplaats, en in de briefing was hier reeds over gesproken. Ik volg hem dus maar. Langzaam loopt de bodem van de spleet , die nog maar een metertje breed is, omhoog. Op zo'n 20 m diepte, en zeker 50 m ver in de spleet begin ik genoeg te krijgen van die kale wanden. Maar dan wenkt mijn buddy. Hij zit nog enkele meters verder, de wanden zijn nu nog nauwelijks breed genoeg om er tussendoor te kunnen. Hij stijgt een metertje, en ik lig onder hem, we kunnen absoluut niet meer verder. Dan schijnt hij met zijn lamp in het diepste gedeelte van de spleet en daar zwemmen een stuk of tien kanjers van vissen netjes op een rij achter elkaar op en neer in een nis achteraan in de spleet. Een zeer eigenaardig spektakel. Zonder aanwijzingen van mijn buddy was ik waarschijnlijk nooit zo ver gaan kijken. Maar gelukkig wist hij reeds van dit spektakel af en gunt hij mij weer zo'n ongelooflijke herinnering aan één van de vele mysteries van moedertje zee. We worstelen ons uit de spleet en vinden de rest van de duikgroep terug. Achteraf blijkt dat wij de enige waren die helemaal tot achteraan gesparteld waren. Spijtig voor de anderen. Josip, die ditmaal niet mee gedoken had, had in zijn briefing melding gemaakt van dit fenomeen, maar je moet er onder water ook nog aan denken. En op het einde van een duik naar 45 meter staat je verstand al lang op nul.

Bij onze tweede duik die dag gaat Josip wel mee, en hij gaat zelfs tot 38 meter. Resultaat is dat iedereen behalve Josip serieus wat trappen aan zijn been heeft. Mijn buddy heeft zelfs een half uur trappen op zijn computer. De laatste 10 min. veegt hij echter aan zijn laars, en met een piepende computer komt hij aan boord. Zijn uitleg is simpel maar correct, hij zet zijn computer op maximale veiligheid omdat hij als instructeur veel met toeristen moet duiken, en er is er altijd wel eentje bij die even wat dieper is geweest als hij het niet gezien heeft. Zodoende is hij altijd vrij zeker dat iedereen voldoende trappen gemaakt heeft als hij zijn trappen gedaan heeft.

Mijn vijfde en laatste duikdag gaat nogmaals naar de Kornati's, maar ditmaal naar de buitenste riffen aan de zeezijde. Ditmaal geen beginners aan boord, alleen ervaren duikers. Het rif begint op zo'n 12 meter diepte, en de loodrechte wand gaat tot zo'n 50 meter. We blijven echter op zo'n 44 meter. De langoesten zitten weer dik, en de gorgonen zijn weer talrijk aanwezig. De wand is ongelooflijk prachtig begroeid en zoals een echte Zwitserse kaas vol met gaten waarin overal leven te vinden is. Na 20 minuten op deze diepte denk ik plots aan mijn manometer. Ik kan mijn ogen moeilijk geloven, nog 140 bar! Ik was wel vertrokken met dik 220 bar, maar zo zuinig had ik wel niet gedacht van te zijn. Het schouwspel was wel adembenemend en ik heb echt wel zoveel mogelijk in abnee gedoken. Het is ondertussen mijn tiende duik en ik ben duidelijk "ingedoken". Ik heb wel een trap op zes meter op mijn computer. Maar geen probleem. De bovenkant van het rif is op twaalf meter en biedt een waaier van fauna en flora. Rotspartijen en holtes wisselen elkaar af, en daartussen een weelderige begroeiing. We "stoeien" nog bijna een half uurtje op deze diepte tot al onze trappen weg zijn. Voor die van zes meter duurt het éénmaal zolang, maar voor die van drie meter duurt het vier maal zolang. Echter op deze plaats is dit verre van een probleem, op deze ondiepte zou ik gerust een ganse duik willen besteden. Echt heel grote vissen zie je praktisch nergens, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd met een veelheid aan scholen veelkleurige kleine visjes. Je zwemt echt wel in een prachtig aquarium. Maar geen enkel echt aquarium kan hier aan tillen. Wie zich hier als duiker niet goed in zijn vel voelt kan beter zijn spullen verkopen. Onze tweede duik die dag doen we rond een klein eilandje. Aan de zeezijde dalen we even naar 35 meter om de talrijke langoesten even goede dag te zeggen. Ze wuiven zoals altijd vriendelijk terug met hun lange voelsprieten. De rest van de duik doen we tussen de 20 en de 12 meter. Na drie kwartier zijn we het ganse eiland rond. Einde van de rondwandeling. Nog een tiental minuutjes stoeien in de buurt van het anker en we kunnen weer aan onze veiligheidstrap beginnen. Over een haast rimpelloze zee tuffen we huiswaarts tussen de eilanden. Een dutje zorgt ervoor dat de terugtocht vlot voorbij gaat. Oh ja, op de terugweg nog dolfijnen tegen gekomen. Ze hebben mijn dutje wel onderbroken, maar dat mogen ze altijd. De tuimelaars laten zich even van hun beste zijde zien, en dan zijn ze weer verder.

De volgende dag trekken wij ook verder. Veertien dagen Murter was heerlijk. Maar nu gaan we nog twee weken zuidelijker, tot in Dubrovnik. Van Noord-Dalmatië rijden we langs de kust volledig door Midden-Dalmatië tot in Zuid-Dalmatië. En op het schiereiland Peljesak slaan we opnieuw onze tenten op. Camping "bij de boer" zoals er hier wel meer zijn. Meer dan tien plaatsen heeft hij niet, maar goedkoop is hij wel. Duiken doe ik de volgende veertien dagen niet meer, alhoewel er de gelegenheid overal wel is. Snorkelen doe ik nog wel veelvuldig. En rondtoeren met mijn vrouwtje. Op het einde van de vierde week keren we huiswaarts. We kiezen voor een route dwars door het binnenland. Ook een belevenis. Maar eind goed al goed. Volgend jaar komen we zeker terug naar Kroatië.

Er zal een avondwandeling georganiseerd worden door het bestuur van de Zeester op datum van 31 Januari 2003.

Deze zal vermoedelijk doorgaan ergens in eindhout , Geel.

Er zal gezorgd worden voor kleine versnaperingen tijdens de wandeling.

Mensen die die avond wensen mee te wandelen kunnen zich nu reeds kenbaar maken bij onze secretaris.

Vertrekuur , vertrekplaats en parcours zullen zo vlug mogelijk bekend gemaakt worden .

Hou deze datum vrij voor een gezonde club-activiteit,

Met z'n allen daarheen dus !

Op 23 november hebben we met de duikschool de Zeester een bezoekje gebracht aan de hyperbare drukkamer in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen te Edegem. We werden opgewacht door de heer Steensels Michel die ons een rondleiding ging geven.

De drukkamer (caisson) bevond zich in de spoed afdeling van het ziekenhuis. De caisson was weggewerkt in een hoekje van de spoedafdeling (Ik begrijp nog steeds niet hoe ze die tank daar binnen gekregen hebben ) waarbij de regelkamer boven op de tank was gebouwd .Het was een drukkamer waarbij 12 personen tegelijkertijd konden behandeld worden, dwz. er waren 12

comfortabele zetels in de kamer die indien nodig konden worden verwijderd waardoor 1 ligplaats voor intensieve zorgen kon worden gecreëerd. Na een korte inleiding van Mr. Steensels, waarbij hij verklaarde dat duikongevallen steeds de voorrang kregen op normale standaard behandelingen, mochten de eerste duikers plaatsnemen in de tank. Vermits we met een twintigtal personen waren zouden er twee droge duiken worden gedaan.

Tijdens de droge duik werd de druk langzaam opgevoerd tot een druk gelijk aan dertig meter diepte (dus 4 bar, bereikt na een kwartiertje). Het viel op dat tijdens het op druk brengen er erg dikwijls valsalva's dienden te worden uitgevoerd, veel meer dan dat je dit onder water zou doen. Vanaf een twintigtal meter diepte begon men ook het donald duck effect op de stem te horen (bij sommigen wat meer als bij anderen , he Harald!) wat de sfeer zeker ten goede kwam in de caisson.

Na enkele minuten op dertig meter te hebben vertoefd werd de druk weer langzaam afgebouwd tot een diepte van vier meter waarna een decompressie trap werd gemaakt van een vijftal minuutjes. De totale duik heeft zo ongeveer een 35-tal minuten geduurd. Tijdens de tweede droge duik kreeg de eerste groep een korte beschrijving van de apparatuur in de regelkamer van de caisson. De besturing was volledig computergestuurd doch met de mogelijkheid om manueel bij te kunnen springen.

De totale kostprijs van de caisson + regelkamer bedroeg +/- 25.000.000 oude Belgische frankskes of bijna 620.000 €.

Het was een interessant bezoek waarbij de afwezigen zeker iets gemist hebben. Het belangrijkste van dit bezoek aan de caisson mogen we zeker niet vergeten te vermelden;

• De caisson ligt op kortere afstand van de Oosterschelde dan diegene van Zeebrugge.
• Hij ligt op de terugweg naar Geel.
• Duikongevallen hebben steeds voorrang op normale hyperbare behandelingen.

Dus indien er op de terugweg na de duik decompressie symptomen de kop op steken, kunnen we op zeer korte tijd bij dit hyperbare centrum terecht.

Tot slot het adres + telefoon nummer van het UZA , waarbij het misschien interessant is deze in je duikboekje te noteren.

Beste Erik,
Ik ben een duiker uit Turnhout en heb nog materiaal te koop.
Kan dit eventueel vermeld worden in het clubblad?
Hierbij geef ik een lijst op van de te verkopen materialen.
Mijn uitrusting (voor 2 personen) is nog in zeer goede staat.
- 2 duikerspakken
- 2 duikflessen (15l - 2x10l)
- ontspanners
- manometer
- dieptemeter
- loodgordel (zakjes bolletjeslood)
- duikcomputer( Aladdin Pro)
- parachute
- jacket (merk: Seaquest)
- duikbrillen, zwemvliezen
Dit alles bied ik aan voor een spotprijs van 860 Euro.
Indien er geïnteresseerden zijn, mail het mij door of telefonisch op nummer GSM 0477/44.91.94

TE KOOP : NIEUW DROOGPAK BARE CD 4 PRO MAAT SMALL (= schoenmaat 38-39),
inclusief droogpakslang, zak bare, droogpakkap bare aankoopdatum
19/11/2002.
Reden van verkoop : Vorig jaar november aangekocht doch steeds nat. Na jaar eindelijk klacht i.v.m fabricagefout goedgekeurd en heb ik nieuw pak gekregen op 19/11/2002.
Nu volgens winkel vorig jaar was small kleinste maat en kan
ik het laten innemen + andere laarsjes onder voor 120? extra te betalen,
doch bij leverancier te rade geweest en blijkt dat er toch een kleinere
maat
XS bestaat. Omruiling voor kleinere maat weigert de duikshop.

Aankoopprijs was 950?. Het pak is nieuw en dus zou ik toch graag nog een mooie prijs hiervoor ontvangen. Factuur van omruiling dat ik nieuw
ontvangen heb + aankoopdatum kan ik voorleggen.

Alvast bedankt voor jullie hulp en ik hoop nog deze winter met een goed droogpak te kunnen duiken.

Momenteel ben ik dus gedwongen mijn droogpak droog te houden !!

Groeten,

Waelkens Anouchka

+ 32 473/980.911
+ 32 014/37.76.36

De meeste duikers stoppen met duiken in de winterperiode omdat de watertemperatuur te koud word, en omdat zij niet beschikken over droge duikpakken om die koude te trotseren.

In dit artikel ga ik enkele tips geven voor mensen die duiken met natte of semi-droge duikpakken, waardoor het toch nog mogelijk wordt om je favoriete hobby te blijven uitoefenen in de winter.

1) Zorg ervoor dat het duikpak in goede staat verkeerd, een gescheurd duikpak geeft zeker geen goede warmte isolatie, omdat het water er gemakkelijk kan binnenstromen.

2) Als het erg koud is kan je reeds thuis je onderpak aantrekken zodat je je niet dient om te kleden in de openlucht, als je reeds kou hebt nog voor je in het water zit zal je zeker niet kunnen genieten van je duik.

3) Neem een jerrycan warm water mee om in je duikpak te gieten voor de duik zodat je geen koud water dient op te warmen met je eigen lichaam.

4) Zorg dat je goede botjes (liefst zonder ritsen) hebt met eventueel dikke sokken alsook speciale winter handschoenen (drie vingerige wanten zijn het geschiktst). Ook hierin kan je een beetje warm water gieten net voor het te water gaan.

5) Er gaat erg veel lichaamswarmte verloren via het hoofd, zorg dat je duikpak-kap perfect aansluit en indien dit niet het geval is kan je je bv. een badmuts of een onderkap aanschaffen.

6) Als je kou krijgt onder water en de eerste rillingen beginnen op te komen, zeg dit onmiddellijk tegen je duikmaat, ook al ben je nog maar tien minuten in het water. Wees voorzichtig en beperk het afkoelen van je lichaam door niet te lang te duiken in koud water. Onderkoeling is gevaarlijk ! Vergeet niet dat dit verzwarende factoren zijn bij eventuele decompressie.

7) Beperk diepe duiken in koud water, je pak wordt alleen maar dunner doordat het samengeperst wordt.

8) Als je uit het water komt is het aan te raden om warm water in je pak te gieten, hierdoor warm je sneller terug op ( en het doet nog deugd ook).

9) Bij het omkleden probeer je blootstelling van je lichaam te vermijden door eerst je bovenste gedeelte van je duikpak uit te trekken en direct te bedekken met warme kleding , daarna trek je de rest van het pak uit .

10) Wat je ook kan doen is bevoorbeeld je auto starten en de verwarming zo hoog mogelijk te zetten, omdat je motor meestal nog restwarmte bezit wordt de wagen zeer snel opgewarmd , kleed je daarna zo snel mogelijk uit om zo in je adams-pakje in die warme wagen te springen .

Ik hoop voldoende tips te hebben gegeven om ook tijdens de winterperiode van het duiken te kunnen genieten .

Franse vrijduikster omgekomen
De Franse vrijduikster Audrey Mestre is verdronken in de Dominicaanse Republiek tijdens een poging om het wereldrecord vrijduiken te verbeteren.
Zij poogde het record vrijduiken te verbreken door met een 90 kilo zware slede af te dalen tot een diepte van 171 meter en daarna weer op te stijgen door gebruik te maken van een stijgballon.
Tijdens het opstijgen moet zij het bewustzijn hebben verloren waarna zij 10 minuten later levenloos werd opgepikt.
De IAFD voorzitter Carlos Serra zal haar oefenvrijduik tot 170 meter van een drietal dagen geleden toch goedkeuren als officieel wereldrecord. Dit als eerbetoon aan de uitzonderlijke vrijduikster.

Massief gouden ketel.
In september vorig jaar werd een massief gouden ketel van 10.5 kilo met een geschatte waarde van 100.000 euro gevonden in de Chiemsee in de Duitse deelstaat Beieren.
Vermoed word dat de Ketel is geproduceerd in opdracht van de
nazi-partij ideoloog Alfred Rosenberg.
De naam van de duiker en de precieze vindplaats zijn niet bekend, wel is duidelijk dat het niet veel heeft gescheeld of de ketel was nooit gevonden. Het glimmende ding werd op zo'n tweehonderd meter van de oever in een ondiep gedeelte van het meer gevonden.
Enkele meters verder en het diepe water zou de ketel voor altijd hebben verzwolgen.

2 Duikers omgekomen in noodweer.
Een noodlottige samenloop van omstandigheden heeft zondag 27 oktober het leven gekost aan twee Vlaamse duikers van de duik-club Albatros uit Leuven/Wilsele . Er werd te water gegaan in groepjes van drie, waarbij minstens één monitor.
Kort na het afdalen kreeg één van de duikers een technisch probleem, er werd beslist om op te stijgen, aan de oppervlakte kon het technisch probleem zeer snel worden opgelost doch door de sterke wind waren zij reeds zeer ver afgedreven.
Die sterke aflandse wind verhinderde hen om terug aan land te zwemmen. Andere duikers sloegen direct alarm en belden de Nederlandse hulpdiensten. Er werd onmiddellijk een zoekactie opgestart doch de reddingsboten raakten niet tot bij de slachtoffers. Via een noodnummer werd een beroep gedaan op de Sea-king reddingsdiensten van Koksijde, waarna deze reeds na een tiental minuten ter plaatse was. De slachtoffers werden na bijna vier uur in het koude water gelegen te hebben opgepikt.
Nicole Franssens (36) en Jozef De Rijck (48) werden in allerijl naar het ziekenhuis in Goes overgevlogen waar ze uiteindelijk zijn bezweken aan onderkoeling.

Zilvermeer bouwt watersportcentrum.
Meteen na de winter start de bouw van een watersportcentrum aan de duikvijver. In eerste instantie moet het complex onderdak bieden aan de duikers die momenteel in de kou staan. Jaarlijks bezoeken duizenden duikers de vijver en het onderwater museum. Toch zijn er geen degelijke parking kleedruimtes en bergingscapaciteit voorhanden, zegt bestendig afgevaardigde Jos Geuens. Naast het nieuwe gebouw, dat eenvoudig en strak van architectuur zal zijn pakken we ook de bestaande watersportschool aan. De huidige watersportschool bevindt zich onder taverne Zilverbos. De infrastructuur wordt volledig vernieuwd. Om de nieuwe gebouwen vlot toegankelijk te maken voor bezoekers komt er een nieuwe weg en aangelegde parkeerplaatsen. De bouw van het watersportcentrum kost 1 miljoen euro. Bijna de heft komt uit de Europese spaarpot. We hopen het aantal dagkaarten voor duikers te verdubbelen tot 20.000. Het Zilvermeer zal wat zachte waterrecreatiebetreft zijn voortrekkersrol blijven behouden, aldus Jos Geuens. GVA . 7 november 2002.

Haai
Een haai die al 6 jaar geen enkel contact met mannelijke soortgenoten heeft gehad, heeft in een aquarium in Detroit drie baby-haaitjes gebaard.
Zo'n maagdelijke geboorte is erg zeldzaam, maar volgens biologen niet onmogelijk bij vissen, reptielen en amfibieën. Het proces heet parthenogenese: onbevruchte eitjes ontwikkelen zich tot embryo's zonder dat er sperma aan te pas komt. Een andere mogelijkheid is volgens de biologen dat de bamboehaai, een veel voorkomende soort in de stille Oceaan, een hermafrodiet is die haar eigen eitjes kan bevruchten.

Prikje.
Het echtpaar Belmans komt in de hemel. Ze krijgen te horen
dat ze voor elke keer ze vreemd zijn gegaan een prik met een
naald krijgen. Als mevrouw Belmans na een paar prikjes
rondkijkt, kan ze nergens haar man meer vinden.
“Waar is mijn man toch ?” vraagt ze.
“O, die hebben we onder een naaimachine gelegd,” antwoord
een van de engelen.
Droom
Vader zit met zijn zoon te ontbijten. Op een gegeven moment
zegt zijn zoon peinzend: “Vader, ik heb vannacht gedroomd
dat ik getrouwd was;” Waarop vader antwoordt:
“Hopelijk heb je voor altijd je les geleerd, mijn jongen !”
Plezier.
Moos vraagt de rabbijn om raad: “Gedurende da sabbat
mag men niet werken en niet roken, rabbi, dat weet ik.
Maar zeg eens eerlijk, is het ook verboden om met een
vouw naar bed te gaan ?”
De rabbijn denkt een tijdje na en besluit dan: “Een moeilijke
kwestie, Moos. Je mag wel met een vrouw naar bed, maar
alleen met je eigen vrouw ! Je mag er geen plezier aan beleven !”
Vermoeden.
Een vrouw heeft het sterke vermoeden dat haar man het met
de huwelijkstrouw niet zo nauw neemt. Ze besluit haar zoontje
in te schakelen om wat meer zekerheid hieromtrent te krijgen.
Na een uur komt Brammetje alweer thuis om verslag uit te
brengen. “Pa reed met zijn auto naar de markt en daar stond
het dienstmeisje van de overburen op hem te wachten. Toen
pa stopte, stapte ze vlug in en toen reden ze naar het park.
Ze zochten een stil plekje op en toen ik even later tussen de
bosjes gluurde, zag ik dat ze allebei spiernaakt waren en ...”
“Ho maar knulletje,” zegt ma.
“Vertel vanavond maar aan tafel wat ze verder deden.”
's Avonds na het eten moet Brammetje zijn hele verhaal in het
bijzijn van iedereen herhalen en afmaken.
“En toen... En toen...” komt er haperend uit, “toen deed pappie
precies hetzelfde wat de postbode en de groenteboer zo vaak
met mammie doen als pappie overdag naar zijn werk is.”
Terug naar begin