Kantoor van afgifte 2440 Geel 1
Verschijnt 5 maal per jaar.
6e jaargang Nr 25 juni 2001
Verantwoordelijke uitgever :
Heylen Marc Vidse 31 2440 Geel.
Ik bevind me op de spoeddienst van Ste.-Anne. De specialist in deco's kan nog niet komen want hij is bezig met een noodgeval. En wat ben ik dan? Mijn voeten en mijn handen tintelen. Men is wel druk bezig met allerlei elektrodes op mijn lichaam en met het steken van een nieuwe infuus. Het Franse systeem past niet op het Belgische, dus nog maar een ander gestoken. Nu heb ik er eentje rechts en eentje links, seffens loopt het er langs de ene kant erin en langs den andere kant er terug uit. Ondertussen lig ik continue aan de zuivere zuurstof. Oxygene in 't Frans.
Ik wil in de caisson, en liefst zo snel mogelijk. Er staan twee caissons op vijf passen van mij af met de deur open en ik mag er niet in. De begeleidende geneesheer van de stage, Dr. Van den Eede, lid van de Medische Commissie van Nelos stelt me op mijn gemak. We hebben 12 uur tijd zegt hij. Alsof dat vooruitzicht me gerust stelt. Hij voelt natuurlijk geen tintelingen. Maar hij is heel bekwaam en het is niet zijn eerste deco op een stage. En zeker niet in zijn loopbaan, hij keurt alle Belgische beroepsduikers, en behandelt tevens hun professionele problemen. Hij verzekert me tevens dat de Franse arts een zeer bekwaam specialist is, en alom beschouwd wordt als één van de beste, zoniet de allerbeste op het gebied van hyperbare geneeskunde.
De tijd verstrijkt. Ik word kalmer. Mijn ademhaling is nog diep maar een heel stuk rustiger. Zuurstof kalmeert. Echter, inwendig bruist het. Ik heb niets verkeerd gedaan. Het is de schuld van het systeem van de stage. Macho mentaliteit ten top. In gedachte bereid ik een preek voor die ik persoonlijk wil geven aan John Remue, de voorzitter van de stage, Willy Van de Plas, de voorzitter van Nelos, en aan Monique Dumoustier, de voorzitster van de 2-ster stage, en nog wel enkele andere kopstukken. In geval van blijvend letsel span ik in gedachten reeds een proces in. En als ik geen letsel overhoud vraag ik een morele schadevergoeding omdat ik mijn tweede ster niet krijg. Misschien mag ik nooit meer duiken. Wil ik nog wel duiken? Wat ik dan nog niet besef is dat ik niemand behalve mezelf iets te verwijten heb. Aan de stage doe je vrijwillig mee en ben je zelf verantwoordelijk voor de fouten die je maakt. Dit besef zal eerst veel later tot me doordringen.
Ondertussen heeft men mijn duikpak van mijn lijf geknipt. "Je zult een nieuw moeten kopen" zegt Dr. Van den Eede. "Ik heb dit geleend van een duikmaat " repliceer ik. "De Nelos moet maar betalen." Op dat moment ben ik nog vol innerlijke wrange gedachten. Ik denk aan een PFO, een Patent Foramen Ovalen, dit is een gaatje tussen de linker en de rechterhelft van het hart dat er niet moet zijn. De dokter denkt eerder aan een onverdiend decompressieongeval. Onverdiend? Als ik de gebeurtenissen van de voorbije dagen in gedachten afspeel dan heb ik in mijn eigen ogen dit ongeval dubbel en dik verdiend. En ik niet alleen. Al de kandidaten zouden ondertussen al in de caisson moeten zitten. Wat leren we in de les? Geen inspanning vóór, tijdens en zeker niet na de duik. Amai mijne frak. Hier gebeurt niets anders.
De tintelingen worden niet meer erger en mijn zwartgallige gedachten worden ook niet meer zwarter. Ik heb zelfs de indruk dat ze verminderen. Zuurstof werkt kalmerend, en ik heb er ondertussen al heel wat van binnen gedaan.
Na geruime tijd komt de specialist. Ik heb ondertussen alle besef van tijd verloren. Ik veronderstel dat hij mee de caisson in gaat, maar dan ben ik serieus mis. Ondertussen is de gemaakte duik grondig ontleed aan de hand van onze duikcomputers, en worden deze gegevens bestudeerd door de specialist. Dr. Van den Eede heeft het volste vertrouwen in hem. Vooruit dan maar.
Mijn hekkensluiter mag terug naar Bendor. De hele tijd was hij stilletjes aanwezig, maar aangezien hij niets mankeert mag hij gaan. Dan begint de specialist met een uitgebreid onderzoek. Het grootste gedeelte van de tijd besteed hij aan het testen van de gevoeligheid van mijn huid op armen en benen. Ik moet mijn ogen dicht doen en zeggen of het prikt of duwt. Soms voel ik geruime tijd niets, sommige prikkels voel ik zeer goed, anderen haast niet. Ondertussen zijn de tintelingen bijna verdwenen. Ik krijg pijn in de onderbuik. Dat is normaal, ik moet plassen. Even later is de pijn onhoudbaar en zet men mij recht. Ik draai als een tol en men legt me terug neer. De draainissen zijn weg. Héél héél langzaam brengt men mij recht. Dat gaat beter. Het duurt een eeuwigheid vooraleer ik op de rand van het bed zit. Dan kan ik eindelijk plassen. Een volle liter. Wetende dat de gemiddelde blaasinhoud bij de man een halve liter is, is het maar normaal dat ik pijn had. Een serieuze opluchting. Het gaat alweer wat beter.
De tintelingen zijn haast volledig weg. De specialist gaat verder met zijn testen. Hij wrijft met een soort borstel over mijn huid en ik moet zeggen waar er verschil is. Op mijn onderarmen voel ik het beduidend minder dan op mijn bovenarmen. Maar beide armen voelen beiden hetzelfde aan. Dat is blijkbaar goed. Dan gaan ze mijn tenen op en neer bewegen en ik moet zeggen in welke richting. Alles blijkt goed te zijn. De tintelingen die ik nu nog voel zouden van de kou zijn, ik was flink afgekoeld, en lig al geruime tijd naakt op de brancard.
Dan moet ik met mijn rechterhiel mijn linkerknie aanraken. En dan andersom. Dit gaat minder goed. Er volgen nog massa's evenwichtstesten. Rechtdoor over een lijn lopen gaat vrij goed, waar heb ik die test nog gezien? Met mijn ogen dicht rechtstaan en mijn armen vooruit, gaat echter niet. Op één been staan gaat min of meer, maar met mijn ogen dicht lukt dat van geen kanten. Zwijmelend val ik alle kanten op. Gelukkig staat er vier man rond mij om mij op te vangen, De dokter weet eindelijk genoeg. Zijn diagnose : vijf uur en een half caisson, naar dertig meter. Alleen in de kleine hersenen is nog een mankement. Het eigenlijke evenwichtsorgaan is in orde. De rest ook allemaal. Als ik geen probleem met het evenwicht zou gehad hebben, zou ik de caisson niet in gemoeten hebben. Mijn respect voor het nut van zuivere zuurstof stijgt enorm.
Toch ben ik opgelucht dat ik de caisson in moet, ook al is het dan voor vijf uur en een half. Later kom ik te weten dat ik dik drie uur boven water ben vooraleer terug herdrukt te worden. Zolang men maar zuivere zuurstof inademt is er blijkbaar geen haast om te herdrukken. Met brancard en al ga ik de caisson in. De verplegers stappen er terug uit, en dan ben ik nog alleen.
Maar de caisson valt tegen. Ik had in België reeds tweemaal een caissonduik gemaakt samen met andere leden van de club. Dat was plezant. Maar nu krijg ik een zuurstofmasker opgezet, en na vijf minuten drukt het reeds pijnlijk op mijn bovenkant van mijn neusbeen. De verpleger merkt het op en geeft teken door de patrijspoort dat ik de elastieken rond mijn hoofd een beetje mag lossen. Dat is beter. Ademhalen kost echter inspanning en daardoor durf ik niet te slapen. Nog driemaal moet ik serieus plassen. Telkens een kleine halve liter. Combinatie van de reactie van het lichaam op de deco en de infuus. Er wordt extra vocht aangemaakt. Ik probeer mijn verhaal op papier te zetten, verder dan vier zinnen kom ik niet. Dan maar rusten.
Ik heb veel tijd om na te denken. Eén ding is zeker , ik heb de stage niet gewonnen. Verloren heb ik echter ook niet. Ik zal nooit weten of ik had kunnen winnen, maar ik was tevreden over mijn prestaties. Al was die laatste duik er nu niet precies eentje om trots op te zijn. Daar heb ik wel enkele serieuze blunders begaan. Maar ik had ze de volgende drie duiken nog goed kunnen maken. Wie zal het zeggen? Misschien zou ik tijdens mijn laatste duik nog geblunderd hebben waardoor ik zou afgegaan zijn als een gieter. En direct daarna met hangende oren naar huis. 1.200 km. lang mijn kameraden niet durven aankijken. En dan mijn clubleden nog onder ogen durven komen. Het is niet omdat je zelf denkt dat je goed bezig bent dat de jury dat ook denkt. Ik hoop toch nog wat te weten te komen van mijn punten van de voorbije duiken. Als ik dit schrijf lig ik nog in de kliniek, in een gewoon bed, slapen kan ik toch nog niet, ik moet mijn gedachten van mij afschrijven.
De druk in de caisson gaat van 30 meter naar 24 meter. Ik kan volgen op een manometer. De verpleger komt via het sas de caisson binnen. Routine-inspectie en het zuurstofapparaat aansluiten op een andere fles en manometer. Ik krijg een verbandje op mijn neus. Dit is veel beter en het ademen gaat nu ook moeiteloos. Na vijf minuten is hij terug weg.
Ik ben terug alleen met mijn gedachten. Mijn wrok tegen de stageleiding ebt weg. Is het de werking van de zuurstof of gewoon het gezond verstand dat terugkeert? Voor de tiende keer analyseer ik de bewuste duik. Wat kan er fout gegaan zijn? Waren er bezwarende factoren? Zeker wel, alleen ben je er jezelf niet van bewust. Slapen, eten en drinken deed ik goed. Vermoeidheid? Ik voelde me reuze in form, echter, ik heb waarschijnlijk nog nooit zo veel adrenaline aangemaakt op zo’n korte tijd. Koude? Voelde ik niet, echter, ik dook met een tropenpak van drie millimeter met kap. Dus toch weeral wat meer afkoeling dan met een dikker pak. Inspanningen? Jazeker, reddingen, slepen en palmen tegen de stroming. Traponderbreking? Ook al hadden we nog geen trap op onze computer, we zijn toch boven geweest om nadien terug te keren naar diepte. Successieve duik komt er ook nog bij. Stress? Zeker en vast. Ik heb sowieso al een zeer stresserende job, en een zeestage is stressen tot bij sommigen de stoppen doorslaan. Wat zou er gebeurt zijn als ik mijn duikgroep niet verloren had? Of als ik aan de oppervlakte mijn groep beter samen gehouden had? Heb ik mijn adem niet ingehouden tijdens de redding? Ben ik niet te zuinig geweest met ademen op mijn trap? De gedachten aan een PFO blijven echter door mijn hoofd spelen.
Alle negatieve gevoelens ebben weg. Morgen heb ik een test of ik een PFO heb. Ben benieuwd wie er gelijk heeft? Ik hoop echter op mijn ongelijk, want met een PFO kan ik beter stoppen met duiken. Toch zeker als instructeur. De tijd gaat voorbij. De druk daalt naar 18 meter. Dat wordt in de toekomst misschien mijn maximum diepte, als ik nog mag duiken. Maar ik zie het positief in. Alleen dat PFO blijft me parten spelen. Ik probeer wat te slapen. Even later daalt de druk naar 12 meter. Het gaat telkens gepaard met serieus wat lawaai, en je voelt het natuurlijk op je trommelvliezen. Terug klaar wakker. Maar ik dwing me om te slapen. Geruime tijd later zakken we opnieuw. Ik veronderstel naar 6 meter. Zeer langzaam daalt de druk. Ik voel er kompleet niets van. Het drukverschil is echter groter dan de vorige keren. Van 2,2 bar naar 1,6 bar. Ze stoppen niet bij zes meter. Een beetje ongerust kijk ik buiten. De technicus zit voor zijn apparatuur. Ik zie de klok boven hem. Ik zit meer dan 5 uur in de caisson. Hij zal toch de trappen op 6 en 3 meter niet vergeten zeker…. Dan heb ik pas een serieuze deco! Weer valt mijnen frank. Ik adem enkel zuivere zuurstof, hoe kunt ge dan verzadigen met stikstof, stom kieken. Moet ge daar instructeur voor zijn? Maar de omstandigheden zijn alles behalve normaal en ik kan het mezelf gemakkelijk vergeven. We dalen verder naar 0 meter. De caisson gaat open. Het is 7 minuten na middernacht. Ik heb een caissonduik achter de rug van maandag op dinsdag. Leuk voor in het logboek, datum van vertrek is anders dan datum van terugkeer. Ze brengen me naar een kamer en ik krijg nog een lichte maaltijd. Ik voel me goed en in een positieve stemming.
Ik begin aan mijn verslag. Ik schrijf tot diep in de nacht. Dan enkele uren slapen. Het ontbijt en me wassen doet deugd. De vastberaden blik van de vorige dagen is nog lichtjes zichtbaar maar maakt langzaam plaats voor een positieve en hoopvolle blik op de toekomst. De dokter komt langs. Hij doet enkele evenwichtstesten. Hij vindt het goed. Deze middag om half twee nog anderhalf uurtje caisson om te consolideren. Dat kan er nog wel bij. Daarna test op het PFO. Dat hoor ik graag. Dat geeft me weeral tijd om te schrijven. Ondertussen heb ik reeds drie maal het logboek van mijn computer doorlopen. Vooral de bewuste duik heb ik wel tienmaal bekeken. Dan besef ik dat er computers op de markt zijn waarmee je je volledige duikprofiel kan uitprinten. Dat zou nu heel nuttig geweest zijn. Mijn visie over de duurdere modellen verandert zienderogen. Wat mij altijd een dure gadget leek kan bij een crashduik belangrijk zijn voor je gezondheid. Ik heb een nieuwe goede raad voor alle beginners, spaar wat langer en koop een duurder model. Middageten en dan naar de caisson. Een uurtje is voldoende en het zuurstofmasker zit prima. Ik kan rustig een uurtje volpennen. Nu mag ik gewoon in een zetel zitten, samen met drie andere patiënten die een hyperbare behandeling ondergaan. Als ik de dikte en de windels rond mijn gebuur zijn voet zie wil ik liever niet weten wat hij aan de hand heeft. En van mij zal hij ook wel niet weten waarom ik hier zit te pennen.
Dan volgt de test voor het PFO. Een chemische substantie gaat via nogmaals een nieuwe infuus in mijn aderen. Een doppler op de slagader in mijn rechterslaap moet de circulerende substantie detecteren. Op het juiste moment moet ik een zeer krachtige valsalva doen. Als je dan een PFO hebt gaat de substantie via het gaatje en het slagaderlijk bloed naar de hersenen. De doppler registreert het passeren en aan de hoeveelheid weet men zelfs of het een groot of klein gat is. De test is negatief. Geen PFO! Joepie!! Op het dossier schrijft de dokter 30 dagen niet duiken. Ik mag de kliniek verlaten. Dokter Van den Eeden haalt mij op, samen met Jef De Ceulaer. Het doet mij deugd Jef te zien, hij was echt bezorgd. Buiten is het bewolkt en grauw, maar binnenin mij schijnt de zon. Dus toch een "onverdiend decompressie ongeval". Even twijfel ik toch aan mijn fysieke conditie. Maar dat kan niet, dat heb ik bewezen. Dan toch de leeftijd? Ik zal het nooit met zekerheid weten.
Aan de stage mag ik nooit meer deelnemen denk ik op dat ogenblik nog, maar ik voel mij toch super één-ster. En dit zonder echt te verliezen. In de haven worden we opgehaald met de zodiak, met de vrouw van Walter Geebelen aan het stuur. Het is ondertussen pikdonker geworden. Door de duisternis raast de zodiak naar het eiland, om echt wakker van te worden. De zee met al zijn mysterieuze geheimen lonkt alweer en de avonturier in mij steekt alweer zijn kop op. Het onthaal op het eiland door mijn kameraden is geweldig, ze waren allemaal echt bezorgd. Geweldig hartverwarmend.
Er is dus nog een andere manier om de stage te beleven, al raad ik ze niemand aan. Mijn deco is een geweldige ervaring en samen met de vijf duiken van de stage heb ik ongelooflijk veel geleerd. Een schat aan informatie die ik kan doorgeven aan andere duikers. Ik voel me rijker aan kennis dan ooit tevoren. En voor mezelf heb ik Bendor gewonnen.
P.S. Als Bendor mijn Waterloo op duikgebied zou zijn, dan had Napoleon een prachtige vakantie op St. Helena.
Gelieve niet langer te wachten om een plaatsje te reserveren "bij den boer"
Voor het Half Oogst weekend (vanaf zaterdag 11/8 tot woensdag 15/8, of nog
langer als je wil).
Corry heeft mij gebeld, en er was nog geen enkele reservatie binnen, en er is interesse van andere duikclubs.
Dus, als we deze camping niet willen kwijt geraken moet er spoed gezet worden achter de reservaties !!!!
Reserveren kan nu ook via E-mail op volgend adres : duuveland@zeelandnet.nl
Een simpel e-mailtje volstaat.
En doe de groeten aan Piet en Corry.
Gepantserd.
Het Belgische beroepsleger neemt deel de jaarlijkse manoeuvres in Leopoldsburg.
Soldaat Danny ziet een lid van de vijandelijke troepen voorbijrennen. Danny
neemt zijn ongeladen geweer ter hand en doet alsof hij de vijand doodschiet,
terwijl hij roept:
-Ratatatata !
De vijand rent echter verder.
Danny roept geërgerd:
-Waarom val jij niet neer ? Ik heb je zopas toch geraakt !
-Pfff, wat noem jij geraakt ? roept de vijand terug, ik ben immers een tank !!!
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is er de mooiste dolfijn van het land.
Dolfijnen worden al een tijdje beschouwd als erg intelligente dieren, maar nu blijkt dat ze zichzelf kunnen herkennen en een zelfbewustzijn hebben. Tot nu toe konden enkel mensen en mensapen dat. De studies werden uitgevoerd door het New York Aquarium met twee tuimelaars.
Wetenschappers deden alsof ze tekeningen maakten op de dolfijnen. Daarna zagen ze hoe de dolfijnen onmiddellijk een spiegel opzochten om zichzelf te bekijken. De dolfijnen draaiden en keerden, om de tekeningen toch maar te vinden op hun lijf.
Het onderzoek wijst uit dat dolfijnen slimmer zijn dan gedacht. Het was al
geweten dat hun hersenen bijna even groot zijn als die van de mens, dat ze een
erg goed geheugen hebben en dat ze een gesofisticeerd sonarsysteem hebben. Dat
ze zichzelf nu ook kunnen herkennen brengt hen nog dichter bij de mens. Baby’s
herkennen zichzelf in de spiegel wanneer ze tussen de 18 en 24 maanden oud
zijn. Dat is meteen ook het beginpunt van het zelfbewustzijn bij de mens.
Aanwezig: Hus X; V D Poel W; Bensch D; Bensch F; Lodewijckx E; Groffils L; De Cabooter L
Willy overhandigd de secretaris een laptop PC. Hij is geschonken door AMOCO. Deze blijft ter beschikking van de secretaris van de club. Willy heeft dit fijn geregeld.
In het paasverlof , is de HIK gesloten. Er is toch een lokaal voorzien. Nl: D101
Verzekeringspolis Arena: Er zijn aanpassingen gebeurd. Willy en Xa4 hebben hem al doorgenomen. Voor bvb een activiteit buiten het duiken zal in de toekomst een bijkomende verzekering genomen worden.(voetbal) Aan nieuwelingen die nog geen lid zijn, zal gevraagd worden, om een gezondheidsattest in te vullen.
Er wordt een nieuwe werklijst opgesteld. Er komt een ploeg bij. Ludo zal dit doen.
Voor de leden, die in de toekomst hun fles laten keuren, samen met die van de club, zal een surplus aangerekend worden.
Koen zal de organisatie van de rally en de doop op 1 juli aan het zilvermeer op zich nemen. Hij vraagt hiervoor geldelijke steun aan het bestuur. Het voltallige bestuur is hierover akkoord.
De beginnelingen krijgen het eerste jaar een vaste duikfles. Dit zal elk jaar herzien worden (aantal beginnelingen)
Volgende vergadering zal plaats vinden op 30 mei. De locatie zal nog meegedeeld worden.
Na de vergadering is er nog een beetje gedebatteerd over de aflopende uitbating vergunning van het zwembad in 2005. Waar moeten wij naartoe met onze compressor? Is het niet nodig om iemand aan te stellen, die contact neemt met bevoegde personen van de stad Geel.
| Datum | Activiteiten |
| 14/6/2001 | Examen 3* Zeker komen !! |
| 24/6/2001 | Oosterschelde 9.30 uur De Plaat / Gorishoek (Rik + Eddy) |
| 28/6/2001 | Familietraining. !!Breng iedereen mee!! |
| 1/7/2001 | Zolek de Ster + DOOP !!Zeker komen zien!! |
| 11/8 – 15/8/01 | Clubuitstap naar “Camping Duuveland” Half Oogst weekend |
| 9/9/2001 | Clubuitstap naar de steengroeven van Perlonjour/Ecaussines |
| 6+7/10/2001 | Week later 13+14/10/2001 Clubuitstap naar het stuwmeer van Ech-sur-Sure (Lux.)Deze uitstap wordt een week verlaat 13-14/10 !!! |
| 13+14/10/2001 | Gaat niet door ! Proevenweekend “LIMOS” Gaat niet door !!! |
| 20/10/2001 | Clubuitstap naar de Noordzee Reservatie bij Bensch Danny |
| 27/10/2001 | Clubuitstap naar de Noordzee Reservatie bij Bensch Danny |
| 16/11/2001 | Avond-wandel-zoektocht ingericht door “De Zeester info volgt. (Danny) |
Elektrische stoel.
Twee terdood veroordeelden worden op een maandag naar de
elektrische stoel gebracht.
Zegt de beul tegen de twee:
- De week begint slecht hé jongens ?
De vernieuwde karweilijst vindt u terug onder de keuzeknop "leden"
Jantje zit in de tuin te prutsen met een worm, hij probeert deze terug in het gaatje te wurmen. Opa zit dit aan te kijken en belooft hem 500 fr. voor het geval Jantje slaagt in zij opzet. Voor 500 fr. wil Jantje wel even piekeren en ja hoor, hij heeft een idee, rent naar binnen en komt terug met een bus hairspray. Hij spuit de worm netjes in, blaast deze droog en drukt hem vervolgens behoedzaam naar binnen.
Okay, zegt opa, jij kan morgen je 500 fr. komen ophalen. De volgende dag krijgt Jantje niet 1 maar 2 maal 500 fr. van opa en eerlijk als hij is, vraagt hij de reden hiervoor. Ja jongen, die andere 500 fr. heeft je oma erbij gedaan.
Mol :
De Nederlander Pieter E. (39) werd vrijdag (8 juni) door de Turnhoutse
correctionele rechtbank veroordeeld tot twee jaar cel, waarvan 4 maanden
effectief. E. wordt als duikleraar mee verantwoordelijk gesteld voor de dood
van een van zijn leerlingen, drie jaar geleden, tijdens een duikcursus op het
Zilvermeer in Mol.
Op 16 augustus ’98 gaf Pieter E. op het Zilvermeer les aan Eddy Brinckhuysen, een 20 jarige uit het Nederlandse Weert. Die duikles liep echter fataal af. Terwijl E. elders de inhoud van de duikflessen controleerde, was Eddy al op eigen houtje het water ingedoken. De jongen werd in zeer kritieke toestand terug gevonden en overleed twee weken later aan zijn verwondingen.
Het parket voerde nadien een onderzoek uit naar de juiste omstandigheden van het duikongeval. In het eindrapport van de expert werden Pieter E. grove nalatigheden aangewreven. Zo zou het Zilvermeer, wegens zijn troebel water, geen veilige plaats zijn om aan beginners duiklessen te geven. Nog volgens de expert had E. de onervaren leerling nooit alleen mogen laten. Bovendien bleek E. onvoldoende gekwalificeerd te zijn om duiklessen te geven.
De Turnhoutse strafrechter Monique Liesse volgde deze bevindingen en oordeelde dat E. door ‘onvoorzichtigheid’ mee schuldig was aan de dood van de jongen. Volgens de rechter werd nergens bewezen dat de duikleraar aan Eddy verboden had het water in te gaan. De duikleraar moet aan de familie van het slachtoffer ook ruim 900.000 frank schadevergoeding betalen.
E. zelf vond destijds dat hem niks kon verweten worden. “Ik had Eddy duidelijk opgedragen op mij te wachten. Dat hij die raad in de wind sloeg, is niet mijn schuld.
Dronken.
Rechter: Vertel eens op man, wat bracht je hier bij mij ?
Gearresteerde: Twee agenten, meneer !
Rechter: Je begrijpt met niet, hé ?
Dronken zeker ?
Gearresteerde: Ja meneer, alle twee !!!
Lachen.
“Even lachen”, zei de fotograaf tot Stan en zijn madam die gekomen waren om
zich te laten fotograferen.
“Niet doen” fluisterde Stan tegen zijn madam. “Want geen mens zou je nog
herkennen !”Terug naar begin