Zijn er mensen die zich geroepen voelen om mee te helpen aan de verbetering van zowel de kwaliteit als de infrastructuur van het Zilvermeer?
Limos zoekt kandidaten voor de werkgroep ( het zijn zij die op de vergaderingen met het Zilvermeer aandringen op verbeteringen) en ook vrijwilligers om de handen uit de mouwen te steken bij het betonneren en te water laten van beelden.
Ben je geïnteresseerd? Bel dan naar 011-345685.

Het weekeinde van halfoogst beloofde veel goeds.Niet alleen het weer zou goed zijn,(wat het op uitzondering van een nachtelijke storm ook was),maar ik kon eindelijk na lange tijd,samen met mijn vrienden duikers de donkere diepten van de Oosterschelde gaan (her)ontdekken.

Aangezien het jaar tot nu toe,zeer hectisch en druk was geweest op werkvlak,leek het mij een ideaal moment om deze dagen door te brengen in het gezelschap van mijn dierbare dochters,en dito wijnzwelgende mountenbiker Bruno,vermits ik hen reeds lange tijd had moeten missen.

Maar eerst en vooral,wens ik Peter ,Chris,en kinderen te feliciteren,voor hun geweldig initiatief,om een modeshow te produceren,en diverse stoere,mannelijke duikers zover brachten dat deze zich in vrouwelijke outfit wisten te presenteren.

Ondergetekende was daarbij,waarmee ik niet wil zeggen dat ik stoer ben.

Swa Bench was een knappe verschijning als kapitein,en vrouw zijnde zou ik zowaar verliefd

zijn geworden,ware het niet dat de woorden van mijnheer pastoor,in de persoon van den Alowie,

mij tot inkeer brachten.Ik durf te stellen,dat ik op deze avond meer mooie vrouwen heb gezien dan het afgelopen jaar,en beschouw dit gerust als een compliment.

Na afloop van deze prachtige vertoning,werd met een activiteit gestart, die ik mij zelfs weken later nog pijnlijk zou herinneren.Tijdens de nacht volgend op deze avond,werd ik wakker met een zeer pijnlijk gevoel ter hoogte van de hartstreek,en was ik kortademig.Denkend dat ik te maken had met een hartprobleem,deed ik beroep op de diensten van het noodnummer 112,die zeer snel een arts ter plaatse stuurden.Ook ons aller Anjes,was als in een flits ter plaatse,waarvoor mijn speciale hartelijke dank.Ik sta bij haar in het krijt,en zij kan steeds beroep doen op mij,moest dit nodig blijken.De diagnose luidde echter minder dodelijk,”Het syndroom van Tietze”,ofwel gekneusde ribben.Konklusie,in de toekomst zal ik mij beperken tot scubadiving,en mij niet meer wagen aan het gevaarlijke skindiving.Bij deze wens ik ook Petra te danken voor haar snelheid om dit nieuws bekend te maken.Het gevolg daarvan was een golf van hilariteit,die de volgende morgen de camping overspoelde.U zal begrijpen dat mijn pijnlijke grimassen,er alleen maar toe bijdroegen,dat iedereen met een grote smille,en met het nodige leedvermaak,bezorgd naar mijn gezondheidstoestand kwam informeren.”Hoe is het met uw hart”....en meer van die dingen.

Om eerlijk te zijn,het was ronduit fantastisch,op enkele,ik zal het maar schoonheidsfoutjes noemen,na.

En dit is nu net waar ik het wil over hebben

Na,met Tom een mooie duik te hebben gedaan,zag ik een duiker langs de kant voorovergebogen staan,en het was geenszins zijn bedoeling de Oosterschelde te danken voor de afgelopen duik.

De duiker in kwestie voelde zich zeer ziek en stond daar te braken.Zijn buddy,stond bij hem,en trachtte hem gerust te stellen,dat eens alles eruit was,het wel weer beter zou worden.Wat naderhand ook het geval bleek te zijn.Ik wil hier niet pronken met mijn DHV,maar op dat ogenblik was ik toch alle mogelijke scenario’s aan het bekijken,teneinde te kunnen helpen,mocht dit nodig zijn.Tijdens een gesprek dat ik enige tijd later had,met de betrokkene,bleek mijn vermoeden juist.Het betrof hier wel degelijk een geval van duikerskolieken.Onder water,voelde de duiker zich onwel,en in plaats van zijn buddy op de hoogte te brengen en de duik af te breken,wou hij toch naar een diepte van 40 meter gaan.Onder water had hij steeds

moeten slikken,en hij dacht dat het wel zou overgaan.In de lessen theorie van Willy,hebben wij nochtans geleerd dat er niet zoiets bestaat als “overgaan,of beter worden”onder water.Ook had hij veel pijn in de buikstreek tijdens het stijgen naar de oppervlakte.De oorzaak van dit alles,was o.a.,het overmatig alcoholverbruik de avond voor de duik,het spelen en lopen voorafgaand aan de duik.

• Conclusie:
  • Alcohol is een verzwarende factor
  • Vermoeidheid is een verzwarende factor

Ik wens hier zeker geen zedenpreek te houden over wat dan ook,maar neem uw verantwoordelijkheid op en denk na vooraleer te water te gaan.U brengt niet alleen uw eigen veiligheid in gevaar,maar ook die van uw buddy.

Zeg nooit het gebeurt altijd bij een andere club,voor je het weet zeggen andere clubs dat ook.

Een ander punt,is de veiligheid boven water.Op geen enkel ogenblik was ik op de hoogte van de plaats waar de zuurstof was,uitgenomen tijdens de duik met Anjes,Mark en Maritta.

Ik had de indruk dat tijdens dit weekend,de duikers meer in kleine groepjes gingen duiken,dan wel als één grote groep.Geen enkel probleem,ware het niet dat wij volgens mij maar over 1 zuurstoffles beschikken,en waarvan naar mijn mening,niemand op de hoogte was van de plaats waar deze zich ophield,tenzij een enkeling.Het zou misschien niet slecht zijn om in de toekomst,toch minstens de DHV’s onder ons te verwittigen.

Volgend punt : zou het niet aangewezen zijn bij een groep duikers,er voor te zorgen dat er iemand aan de kant staat,teneinde er op te letten dat iedereen die in het water gaat,er ook weer uitkomt.

Aan de hand van een meldingslijst zou deze persoon dan kunnen kontroleren of dit inderdaad het geval is.Ikzelf heb samen met Anjes even vastgezeten aan een koord onder water,met goede afloop,bewijze dit artikel.

Nog een pluspunt is, dat deze persoon de sleutels van de wagens zou kunnen bijhouden.

Ik hoop dat dezeopbouwendekritiek gunstig wordt onthaald,en dat iedereen er over nadenkt.

Sans rancune,overigens.

Ik kan iedereen aanraden om tijdens de zomerperiode,eens te gaan duiken met een pak van 3 mm,

bij temperaturen van 20 à 22 ° op een diepte van 30 meter,het is gewoon zalig,en men zweet niet tijden de soms lange wandeling naar het water,tenminste dat is mijn ervaring.

Op het ogenblik dat ik deze tekst opstel,had ik normaal in Kroatié moeten zitten,maar mijn dokter heeft er anders over beslist,mijn “revalidatie”na mijn “hartaanval”,hebben voorrang.Maar ik zal zeker genezen zijn tegen de tijd dat wij naar Egypte vertrekken,en dat wil ik voor geen geld missen.

Tot slot wens ik iedereen,mezelf incluis,nog vele mooie,maar vooral veilige duiken toe.